Πέρα από το Μνηµόνιο

Καιρός να επιχειρήσουµε (και) κάτι διαφορετικό. Παράλληλα µε τις προσπάθειες/προγράµµατα για την αντιµετώπιση της δηµοσιονοµικής κρίσης της χώρας (χρέους, ελλείµµατος), νοµίζω ότι είναι πλέον επιτακτικό να επιχειρήσουµε, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ενωσης (Ε.Ε.), την αντιµετώπιση του αναπτυξιακού προβλήµατος πού είναι άλλωστε το αφετηριακά µείζον πρόβληµα της χώρας. Καθώς συνειδητοποιείται ότι το πακέτο για τη (δηµοσιονοµική) διάσωση δεν αποδίδει τα προσδοκώµενα αποτελέσµατα, κατανοείται επίσης ότι η «συνταγή διάσωσης» θα πρέπει να αλλάξει ή πάντως να συµπληρωθεί. Τι σηµαίνει πρακτικά αυτό; Σηµαίνει ότι η Ελλάδα µπορεί και πρέπει να προσέλθει στα όργανα της Ενωσης µε ένα διαφορετικό αίτηµα: µε ένα (ας πούµε) πενταετές, συνολικό και συγκεκριµένο αναπτυξιακό πρόγραµµα επενδυτικών δραστηριοτήτων και να ζητήσει (στη βάση αυστηρής αιρεσιµότητας) τη χρηµατοδότησή του από τους µηχανισµούς της Ε.Ε. Μπορεί να γίνει αυτό; Μπορεί. Η Ενωση µπορεί να οργανώσει την επενδυτική πρωτοβουλία για την αναπτυξιακή ώθηση της οικονοµίας µε τη σύµπραξη του προϋπολογισµού (∆.

Ταµεία/ΕΣΠΑ), της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕ) και ad hoc µηχανισµών (επενδυτικά οµόλογα κ.λπ.). Ενα τέτοιο πρόγραµµα ενδεικτικώς 20 δισ. ευρώ µπορεί να έχει απείρως καλύτερα αποτελέσµατα για τη χώρα και την Ενωση. ας το δοκιµάσουµε. Η πρώτη αντίδραση θα είναι αρνητική. Η εµπειρία λέει ότι η συνέχεια και κατάληξη θα είναι θετικές. Είναι θέµα διαπραγµάτευσης...