Ο καιρός των… αγανακτισμένων

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Αλλά αγανακτισμένοι; Οι αγανακτισμένοι πολίτες στην σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, ήταν εκείνοι που στέκονταν δίπλα τα ΜΑΤ για να ξυλοφορτώνουν διαχρονικά αριστερούς διαδηλωτές, εσχάτως δε ατυχείς σκουρόχρωμους μετανάστες.

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Αλλά κατσαρόλες; Κατσαρόλες χτυπούσαν οι διαδηλωτές στις όντως μεγάλες διαδηλώσεις κατά του Αλιέντε, πριν τον ανατρέψει ο Πινοτσέτ, στην Χιλή το ’73.

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Αλλά «ουστ»; Και ακόμη περισσότερο «πουτάνας γιοι, πολιτικοί, στα αρχίδια μας σας γράφουμε, να πάτε φυλακή», όπως, με την προσθήκη – υπογραφή «Πειραιάς» διάβασα στο πανό που οι «αγανακτισμένοι» κρέμασαν στην πλατεία Κοραή μετά την συγκέντρωσή τους την Τρίτη το μεσημέρι; Αλλά η ισοπέδωση και ο χουλιγκανισμός, ο χουλιγκανισμός και η ισοπέδωση, αποτέλεσαν πάντοτε το πιο εύφορο έδαφος για την ανάπτυξη των πιο αντιδραστικών, εν τέλει αντιδημοκρατικών, τελικά φασιστικών ιδεών.

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Αλλά «ούστ» φύγετε από εδώ; Με ποια εναλλακτική λύση – πρόταση; Η ισοπέδωση, το «όλοι ίδιοι είναι», ο λαϊκισμός, το χάιδεμα αυτιών, δεν έβγαλε ποτέ πουθενά.

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Και η σημειολογία των πραγμάτων δεν παραπέμπει υποχρεωτικά σ’ όσα μάθαμε ότι κάποια πράγματα συμβόλιζαν ιστορικά.

Όμως το εύκολο, το ανέξοδο, το ισοπεδωτικό «έξω από εδώ», δεν αποτελούσε ποτέ σημείο αναφοράς για τον ορθό λόγο, πολλώ δε μάλλον για τον αριστερό πολιτικό λόγο.

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Αλλά μια ορισμένη Αριστερά να χαϊδεύει, να αποθεώνει για την ακρίβεια, να θεωρεί τελικά προάγγελο μιας γενικότερης εξέγερσης, ένα τόσο ελάχιστα κρυπτόμενο μικροαστικό ξέσπασμα;

Εντάξει, έχουν αλλάξει οι καιροί. Όμως όλα αυτά σημεία των καιρών…