Τι φέρνει η κινητικότητα

Η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη καμπή. Το αδιέξοδο πρέπει να αποφευχθεί. Η κυβέρνηση πήρε εντολή για λύση εντός Ε.Ε. και ευρωζώνης με πιο αποτελεσματική διαπραγμάτευση και όχι εντολή για ρήξη. Ιδεολογικές εμμονές των εταίρων και παλινδρομήσεις της κυβέρνησης έχουν οδηγήσει σε αβεβαιότητα και χειροτέρευση της πραγματικής οικονομίας. Η συμφωνία που είχε επιτευχθεί στις 20 Φεβρουαρίου ήταν προς θετική κατεύθυνση αλλά μέχρι σήμερα δεν την υλοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί προφανώς δεν την πιστεύει. Ταυτόχρονα η στάση των εταίρων και το σοβαρό διαπραγματευτικό λάθος της κυβέρνησης να μην εξασφαλίσει χρηματοδότηση για το τετράμηνο οδήγησε σε ασφυκτικές συνθήκες έλλειψης ρευστότητας.

Ο τόπος χρειάζεται μία προοδευτική πολιτική. Όμως πρέπει να συμφωνήσουμε στο τι είναι προοδευτικό και τι συντηρητικό. Συντηρητικό είναι ένα πρόγραμμα που μετακυλύει το βάρος της προσαρμογής στους αδύναμους, καθώς και η δογματική λιτότητα αντί για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αλλά είναι βαθιά συντηρητικός και ο λαϊκισμός, που καλλιέργησε και καλλιεργεί αυταπάτες για επαναφορά στην πρότερη προβληματική κατάσταση και μάλιστα χωρίς δύσκολες αλλαγές. Προοδευτικό είναι να επιδιώκεις ευρύτερες συναινέσεις αλλά δεν είναι να προτάσσεις τον κρατισμό, να υιοθετείς όλα ανεξαιρέτως τα συντεχνιακά αιτήματα και κυρίως να αντιμετωπίζεις τους πολίτες ως πελάτες.

Η κρίση δεν θα ξεπεραστεί αν δεν προωθηθεί μία πραγματικά προοδευτική πολιτική. Η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να συμβάλλει αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση και να αποτελέσει στοιχείο νέων πολιτικών λύσεων βάσει των ιδρυτικών της αρχών και των ανανεωτικών της ιδεών. Η πορεία της χώρας, στη βάση και της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους, θα διαδραματίσει κρίσιμο ρόλο και για τις πολιτικές συμμαχίες. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ προχωρήσει σε οριστική συμφωνία με τους εταίρους, σε ρήξη με τον αριστερισμό και τον εθνικολαϊκισμό, τότε μπορεί να εκφράσει και την ευρύτερη κεντροαριστερά. Αλλά αυτό δεν διαφαίνεται έως σήμερα. Αν αντίθετα ενταθούν τα αντιμεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά της νέας κυβέρνησης με νέες ζημιές στην πραγματική οικονομία και με «περιπέτειες» εντός ή εκτός ευρωζώνης θα τεθεί αντικειμενικά η ανασύνταξη του ευρύτερου προοδευτικού και σοσιαλιστικού χώρου. Χρειάζεται όμως να είναι σαφής η διαφοροποίηση του από τις συντηρητικές πολιτικές και το νεοφιλελευθερισμό.

Η διαδικασία συνάντησης με τις δυνάμεις που θα ανταποκριθούν στο αίτημα για μία βιώσιμη προοδευτική πλειοψηφία, ικανής να προωθήσει τη δημοκρατική και προοδευτική έξοδο από την κρίση μπορεί να αποτελέσει στοιχείο των πολιτικών λύσεων της επόμενης περιόδου.