Ο Μιχάλης έχει το δικαίωμα να είναι υποψήφιος δήμαρχος

Αποστάσεις από τις επιλογές του Αλ. Αλαβάνου στο ζήτημα του υποψήφιου δημάρχου της Αθήνας παίρνει ο Φώτης Κουβέλης: «Ο πρόεδρος οφείλει να συνθέτει τις απόψεις. Ομως επέλεξε να κάνει την πρότασή του, εκφράζοντας την εσωκομματική τάση που σήμερα πελιοψηφεί», λέει.

**Επισημαίνει ότι είναι «δικαίωμα του Μιχ. Παπαγιαννάκη να επιμείνει στην υποψηφιότητά του», και χαρακτηρίζει «πράξη πολιτικής αφέλειας, έστω και αν κάποιος το θέλει, να οδηγήσει στην έξοδο από τον Συνασπισμό τον οποιονδήποτε διαφωνεί».

* Κύριε Κουβέλη, ο Αλ. Αλαβάνος στο θέμα του υποψήφιου δημάρχου του ΣΥΝ για την Αθήνα λειτούργησε ως αρχηγός τάσης, όπως κατηγορείται από στελέχη του κόμματος;

- Ο πρόεδρος οφείλει να συνθέτει τις απόψεις των μελών και στελεχών. Είναι προφανές, όμως, ότι συνυπολόγισε τους συσχετισμούς στο εσωτερικό του κόμματος και επέλεξε να κάνει την πρότασή του, εκφράζοντας την εσωκομματική τάση που σήμερα πλειοψηφεί στα όργανα. Το πολιτικό ζήτημα, που δεν προσωποποιείται, είναι ο αποκλεισμός με κριτήριο τις πολιτικές απόψεις. Ο ΣΥΝ οφείλει, την ώρα που αναγνωρίζει καταστατικά την ύπαρξη και λειτουργία τάσεων και ρευμάτων στη λειτουργία του, την ίδια ώρα να προωθεί τη σύνθεση, τη συνεργασία, αλλά και την όσμωση των ιδεών, των θέσεων και των προτάσεων των μελών του. Η ανάγκη αυτής της σύνθεσης βρίσκεται σε σχέση αντίπαλη με τους αποκλεισμούς προσώπων στη βάση των πολιτικών απόψεων. Κι αυτό είναι στοιχείο ξένο και εχθρικό προς τον πολιτικό πολιτισμό της ανανεωτικής αριστεράς, τον οποίο έχουμε υποχρέωση όλοι μας να υπηρετήσουμε. Οι κάθετες αναμετρήσεις και η αλαζονεία της υπεροχής των συσχετισμών οδηγούν σε δύσκολους δρόμους.

* Ενοχληθήκατε που ο κ. Αλαβάνος δεν σας κάλεσε καν να συζητήσετε για το ζήτημα, παρά το γεγονός ότι είστε επικεφαλής της δημοτικής κίνησης «Η άλλη Αθήνα»;

- Δεν είχαμε συζητήσει όταν είχε προτείνει την υποψηφιότητα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Στη συνέχεια συζητήσαμε και υπήρξαν εξηγήσεις. Ρωτήθηκα αν θέλω να είμαι και πάλι υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων. Απάντησα αρνητικά.

* Ο Μιχ. Παπαγιαννάκης επιμένει να θέσει υποψηφιότητα για το δημαρχιακό χρίσμα στα όργανα του κόμματος. Συντάσσεσθε μαζί του;

- Είναι δικαίωμά του! Τα όργανα του κόμματος έχουν, από το καταστατικό, δικαίωμα και υποχρέωση να αποφασίσουν για κάθε υποψηφιότητα που έχει κατατεθεί. Αυτό άλλωστε επιβάλλει και η εσωκομματική δημοκρατική μας λειτουργία, που πρέπει όλοι μας να περιφρουρήσουμε. Η δημοτική κίνηση «Η άλλη Αθήνα», της οποίας είμαι επικεφαλής, βεβαίως θα συζητήσει το όλο ζήτημα και από τη δική της αυτόνομη θέση θα διατυπώσει τις απόψεις της.

* «Χωράτε» όλοι στον ΣΥΝ ή η πλειοψηφούσα τάση οδηγεί στην έξοδο όσους διαφωνούν;

- Κανένας δεν μπορεί να υποδείξει ή και να οδηγήσει στην έξοδο τον οποιονδήποτε διαφωνεί. Θα ήταν πράξη πολιτικής αφέλειας. Αλλωστε, η κοινωνική ανανεωτική αριστερά δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Στον ΣΥΝ δεν αναβιώνουν διαχωριστικές γραμμές, με κριτήριο την κομματική προέλευση των μελών. Ως ο τελευταίος γραμματέας της Ελληνικής Αριστεράς, της ΕΑΡ, σας διαβεβαιώνω ότι δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα. Αντίθετη εκδοχή θα ήταν ολέθρια για το μέλλον του Συνασπισμού.

* Δεν ισχύει, δηλαδή, το τέλος της «κεντροαριστεράς» και η επιστροφή του ΣΥΝ στη «λαϊκή αριστερά»;

- Η λεγόμενη «αριστερή στροφή» αποτελεί ευφημισμό και μερικές φορές μπορεί να γίνει και πρόσχημα για την απομάκρυνση από τις θέσεις της ανανεωτικής αριστεράς. Αριστερή πολιτική δύναμη ήταν και είναι ο ΣΥΝ, αριστερό κόμμα είναι και το ΚΚΕ, ενώ στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς θέλει να υποστηρίζει ότι κινείται και το ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπώντας και κοινωνικές δυνάμεις με αριστερές αναφορές. Να μην κρύψουμε τις διαφορές μας. Να τις αναδείξουμε. Να καταθέσουμε δημόσια τις διαφορές μας και να προτείνουμε σ’ όλον αυτόν τον αριστερό και προοδευτικό κόσμο τις ιδέες μας και τις θέσεις μας. Εχει περάσει σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα από τότε που κάποιοι αντιλαμβάνονταν την ανανεωτική αριστερά ως παράρτημα είτε του ΠΑΣΟΚ «ως ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις», είτε του ΚΚΕ «ως συμπαράταξη». Συνεπώς, η δογματική προσκόλληση σε βιώματα που δεν αφορούν μια μεγάλη γενιά ελλήνων πολιτών, δεν είναι τουλάχιστον πειστική.