Ψεκασμός

Ο Δημήτρης Καμμένος που αποπέμφθηκε από την κυβέρνηση, αρνείται ότι έγραφε τα τερατώδη μηνύματα στο twitter, άλλοι του τα γράφανε, λέει. Αλλά τον περασμένο Ιούνιο, ουσιαστικά χθες δηλαδή, δεν τον άγγιζαν οι επικρίσεις του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου για τη χρήση εκ μέρους του μιας φωτογραφίας της εισόδου του Αουσβιτς, προκειμένου να παραλληλίσει το Ολοκαύτωμα με την Ελλάδα της χρεοκοπίας. Αδιαφορούσε όμως τότε για τις επικρίσεις, μάζευε ψήφους.

Δεν ήταν προσωπική στρατηγική μόνο του εκπεσόντος υφυπουργού. Η αδιαφορία για την πραγματικότητα, εξίσου ισχυρή με την αδιαφορία για την ιδεολογική ταυτότητά της, ήταν κανόνας του πρώτου επταμήνου της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Αυτή ακριβώς η αδιαφορία έδωσε τη δυνατότητα να ανθήσουν νοοτροπίες και ρητορικές που, τουλάχιστον στην Ελλάδα, είχαμε συνηθίσει να τις αντιμετωπίζουμε ως ακροδεξιές - και δεν αθωώνονται επειδή τις αποκάλεσαν «ψεκασμένες». Τα νταούλια με τα οποία απειλούσε ο Αλέξης Τσίπρας τις αγορές, χτυπούσαν και συνοδεύονταν από κλαρίνα και λαούτα. Οι κακόφωνες αυτές ορχήστρες όμως έπαιζαν σε επίσημες τελετές με πρόσχημα το έθνος και τη θρησκεία. «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία», η ιδεολογία δηλαδή του μετεμφυλιακού κράτους, που οδήγησε στο κιτς της δικτατορίας, η ιδεολογία την οποία αντιμετωπίσαμε στις μεταπολιτευτικές εκδοχές της ως αναδελφισμό ή αγώνα για την ταυτότητα, επέστρεψε, και τα είχε όλα. Και εθνικισμό, και κιτς, και αναδελφισμό, και ταυτότητα - συν αντισημιτισμό, συνωμοσιολογία και έχθρα για την Ευρώπη.

Αυτά διακήρυσσαν και τα μηνύματα του Δημήτρη Καμμένου, που απομακρύνθηκε μέσω ενός μηνύματος στο twitter του Πάνου Καμμένου (μέχρις ότου διαπιστωθεί, όπως έγραψε, αν του ανήκουν τα «ρατσιστικά και αντισημιτικά» μηνύματα»). Μπράβο στον Πάνο Καμμένο. Αναρωτιέμαι, μόνο, αν φράσεις όπως π.χ. η δική του, από τις 15/12/2014, ότι οι Εβραίοι της Ελλάδας δεν φορολογούνται - για την οποία επίσης είχε διαμαρτυρηθεί το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο - δεν είναι αντισημιτικές.