Να, γιατί δεν ξεχωρίζω τη γραβάτα από το σώβρακο…

Στην Αυγή και στο φύλλο της Κυριακής 24.1.2016 ο δημοσιογράφος Θανάσης Καρτερός και στο άρθρο του με τίτλο «Καζάνι και κατσαρόλα», αφού διαπιστώνει ότι «μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά…», δηλαδή «..όλο το σινάφι του χρήματος, του ξεπλύματος, του ξεπουλήματος…και τα κόμματα της αντιπολίτευσης…» επιτίθενται στην Κυβέρνηση, που «προσπαθεί να σώσει οτιδήποτε αν σώζεται..», διερωτάται: ποια εναλλακτική λύση έχουν να προτείνουν άραγε;

«Διότι – κατά τον αρθρογράφο- εμείς πάντα, μα πάντα στην Αριστερά, όταν βάζαμε ζήτημα να φύγει μια Κυβέρνηση, είχαμε και πρόταση τι να έρθει στη θέση της. Πρόταση στοιχειωδώς ρεαλιστική βέβαια ….». Και καταλήγει:

«Δεν σας αρέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, είπατε; Καλώς….Αλλά δεν καθορίζουμε εμείς τα μεγάλα στρατόπεδα, η άπονη ζωή τα καθορίζει. Κι αυτή τη στιγμή ο καθένας, αριστερός, σοσιαλιστής, προοδευτικός ή δημοκράτης οφείλει να αποφασίσει με ποιους θα πάει και ποιους θα αφήσει…….Να ξεχωρίζει, βρε αδελφέ, τη γραβάτα από το σώβρακο. Και το λαϊκό καζάνι από την αντιλαϊκή κατσαρόλα…»

Δεν αντέχω στον πειρασμό να μη σχολιάσω το μνημειώδες αυτό άρθρο κυβερνητικής προπαγάνδας τονίζοντας ότι:

για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι όποτε μια Κυβέρνηση στριμώχνεται από πάνδημες κινητοποιήσεις, που η ίδια με την πολιτική της και τους χειρισμούς της προκάλεσε, αναζητά και φαντασιώνεται εχθρούς και συνωμοτικά κέντρα αποσταθεροποίησής της. «Σύντροφοι» ξεχνάτε πως τέτοιες μαζικές κινητοποιήσεις δεν μπορούν ποτέ να είναι κατευθυνόμενες;

το επιχείρημα ότι εμείς στην αριστερά πάντα, μα πάντα, είχαμε έτοιμη και τη στοιχειωδώς ρεαλιστική αντιπρόταση (!!!), δυστυχώς μετά την πρώτη φορά και επί ένα χρόνο στην Κυβέρνηση Αριστερά, φαντάζομαι δεν πείθει ούτε τους πιο φανατικούς Συριζαίους ….

θαυμάζει κανείς την ανώμαλη προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα και τη διαπίστωση, ότι η άπονη ζωή καθορίζει τα πάντα…

Τέλος και όσον αφορά τα ρατσιστικά και ποταπά σχόλια περί σώβρακου και γραβάτας, για όσους ζουν πλέον στη γυάλα του Μαξίμου και τους κονδυλοφόρους τους, που έχουν αποκοπεί από την πραγματικότητα, ας αναφερθεί απλά ότι όσον αφορά τον κλάδο των Δικηγόρων:

το κοστούμι και η γραβάτα αποτελούν τη στολή εργασίας μας. Δεν ήμασταν πάντα κοστουμαρισμένοι. Δουλεύαμε και εμείς στο χωράφι, στην οικοδομή, στις λαϊκές για να σπουδάσουμε και να γίνουμε επιστήμονες, για να μη μπορούμε σήμερα να πληρώσουμε Εφορία και Ασφαλιστικά Ταμεία! Αν η Αυγή και η Κυβέρνηση, πιστεύουν ότι έτσι θα αναβαθμιστεί η Δικαιοσύνη και θέλουν τους Δικηγόρους «ξεβράκωτους», ας το δηλώσουν.

η συντριπτική πλειονότητα των Δικηγόρων δεν μπορεί πλέον να πληρώσει ασφαλιστικές εισφορές, πολλοί μεταφέρουν το γραφείο στο σπίτι, κάποιοι έχουν προβεί και σε διακοπή επαγγελματικής δραστηριότητας!

Χιλιάδες Δικηγόρων, ακόμη και αξιολογότατοι, προστρέχουν στις εξετάσεις για το Δικαστικό Σώμα, όπου παλιότερα πήγαιναν όσοι δεν είχαν δουλειά ή δεν «άντεχαν» το ελεύθερο επάγγελμα

υπάρχουν πλέον και Δικηγόροι, που σιτίζονται από τα «λαϊκά καζάνια των Εκκλησιών» και όχι από τις «αντιλαϊκές κατσαρόλες» των σπιτιών τους, που δεν έχουν με τι να τις γεμίσουν!

σε καμία χώρα του κόσμου η επιβάρυνση του Δικηγόρου (φόροι, εισφορές κλπ) δεν ξεπερνά το 80% του εισοδήματός τους

οι Δικηγόροι δεν έχουν καν τη δυνατότητα να πάνε για εργασία σε άλλη χώρα

Γι αυτό και μετά από 6 χρόνια κρίσης, καλό είναι να μη μπερδεύουμε τα σώβρακα με τις γραβάτες. Όσοι φοράνε γραβάτα δεν σημαίνει ότι a priori έχουν δουλειά, εισόδημα και φαγητό στο σπίτι.

Κύριοι της Κυβέρνησης και παρατρεχάμενοι της Εξουσίας, ασχοληθείτε πλέον σοβαρά με τα προβλήματα της Κοινωνίας, Κυβερνήστε και Δώστε λύσεις!

Και να ξέρετε κάτι. Τις τυχόν αδυναμίες και λάθη σας, μπορεί να σας τα συγχωρήσουμε, άμαθοι ήσασταν άλλωστε…. Σε κάθε περίπτωση δεν ευθύνεστε εσείς για όλα τα δεινά που βρήκαν αυτό τον τόπο.

Εκείνο που δεν θα σας συγχωρήσουμε ποτέ είναι την Οίηση, την Έπαρση, την Αλαζονεία. Ά, και το Χλευασμό των υπαρκτών προβλημάτων επιβίωσής μας.

Υ.Γ. για τον Θ. Καρτερό, το Γραμματέα της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και κάθε «οπαδό»:

Για ένα υγιή αριστερό ποτέ δεν είναι το κόμμα και η αριστερά πάνω από τη χώρα και τους ανθρώπους της. Κατά συνέπεια το δίλημμα δεν είναι αν θα πας με την αριστερά ή όχι. Το σωστό ερώτημα είναι αν βάζεις τη χώρα και τους ανθρώπους της πάνω από το κόμμα και την Αριστερά.

Γιατί και όπως έχει δείξει η ζωή, αυτά δεν είναι σίγουρο ότι ταυτίζονται…