Ας πάμε πέρα από ημιτελείς εμπνεύσεις και αμήχανους συνοριοφύλακες

Έχουν γραφτεί πολλά για την κακή εικόνα του κόμματος εξ’ αιτίας της Αθήνας. Έχουν κατατεθεί πολλές και διαφορετικές απόψεις, δημόσια, κατ’ ιδίαν, σε παρέες και σε οργανώσεις. Είναι γνωστά τα επιχειρήματα για "ανανέωση" και νέες επιλογές, ενότητα στη διαφορετικότητα και δικαίωμα στη δημόσια εκπροσώπηση όλων των ψυχών του κόμματος. Είναι κοινός τόπος ότι οι χειρισμοί υπήρξαν κάκιστοι, η διαχείριση τραγική. Με τη γνωστή διορατικότητά μας δημιουργήσαμε προϋποθέσεις αμφισβήτησης τοις πράγμασι όχι μόνο της ενότητας του κόμματος, αλλά και της δυνατότητας συνύπαρξής μας, διαθέτουμε άλλωστε την ιστορική παράδοση της ευκολίας στην ασυμβατότητα και κενού, δυστυχώς, ιστορικής μνήμης.

Παρά ταύτα το κόμμα μας οδεύει, ως έχει, για τις επερχόμενες εκλογές. Ο πανδαμάτωρ χρόνος καλείται για άλλη μια φορά να επουλώσει τα τραύματα μέχρι τον επόμενο γύρο, μια που μπορεί να υπάρχει βούληση από αρκετούς, αλλά το θυμικό και οι εμμονές κυριαρχούν σε περισσότερους. Με την ελπίδα ότι ο Συνασπισμός θα καταφέρει να γεράσει, ευελπιστώ ότι αποτελούν επίμονες παιδικές ασθένειες.

Όμως η αιτία αυτού του κειμένου δεν εστιάζεται εκεί. Ερέθισμα υπήρξαν άρθρα και δημοσιεύματα στην "Αυγή", απόψεις που διατυπώνονται στο εσωτερικό μας και αφορούν τόσο την ουσία των δημοτικών εκλογών όσο και την οριοθέτηση και τον διασυνοριακό έλεγχο της "ανανεωλάνδης".

Παρά τη φαινομενική ασυμβατότητα των θεμάτων, "κόκκινη κλωστή δεμένη…" που τα ενώνει, οι όροι παρέμβασης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο της ανανεωτικής αριστεράς. Τόσο στο εξαιρετικό, κατά τ’ άλλα, κείμενο του σ. Δρίτσα για τα εμπνευσμένα δημοτικά κινήματα όσο και των "3" αγαπητών κοκκινοπράσινων συντρόφων, πέρα από τις επιμέρους συμφωνίες ή διαφωνίες που μπορεί να έχει κάποιος μαζί τους, αποφεύγουν να θίξουν ένα κρίσιμο, κομβικό κατά τη γνώμη μου, στοιχείο – γνώρισμα της ανανεωτικής (και συνεχώς ανανεούμενης θα έλεγα) αριστεράς, το ζήτημα "αριστερά και διαχείριση του παρόντος".

Είναι τυχαίο; Πιστεύω πως όχι. Το κείμενο του σ. Δρίτσα, που αφορά εφαρμοζόμενη πολιτική, είναι νομίζω φανερό ότι επιφυλάσσει στις ριζοσπαστικές δημοτικές κινήσεις της αριστεράς τον ρόλο του εκφραστή του κοινωνικού ελέγχου, καθόλου ασήμαντο και αμελητέο, που "διορθώνει", "αποκρούει", "επιβάλει" στην εκάστοτε δημοτική αρχή αποφάσεις και κανόνες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου. Η εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει σ’ αυτό το επίπεδο από τη δημοτική κίνηση μας στον Πειραιά είναι ο οδηγός. Αρκεί όμως; Αρκεί να αναθέτεις, έστω και με επιβολή σε τρίτους να διαμορφώσουν τους όρους της καθημερινής σου ζωής; Ο υπαρκτός φόβος αποτυχίας και συμβιβασμού καθώς και κάποια, ενδεχομένως άχρωμα, παραδείγματα διαχείρισης από την αριστερά πρέπει να σε οδηγούν στη δαιμονοποίηση της συμμετοχής σου στη διοίκηση; Η διαρκής υποτίμηση της κουλτούρας διακυβέρνησης, που η αριστερά μπορεί να αποκτήσει κατά κύριο λόγο από τις τοπικές αρχές, αποτελεί ένα σημαντικό στοιχείο ιδεολογικής υποχώρησης και πολιτικού συντηρητισμού του χώρου μας. Επανερχόμαστε, εμμέσως στη στιγμή μηδέν της εφόδου στα όποια ανάκτορα.

Η δαιμονοποίηση της διαχείρισης, ο υπαρκτός φόβος πιθανής ενσωμάτωσης, της αριστεράς στο σύστημα, οδηγεί και την σκέψη των "3" και όχι μόνο. Εύκολα παρασύρονται σε κινηματική λαγνεία, υπεράσπιση της ιδεολογικής καθαρότητας και εμμέσως αυθεντικής ερμηνείας των κοινωνικών αντιδράσεων και δη των αντιδράσεων της κοινωνικής αριστεράς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ, η πανθομολογούμενη κατ’ ιδίαν αποτυχία του, ανάγεται στην από τα πάνω συγκρότησή του. Η μαγική λέξη "ενότητα" στον κόσμο της κατακερματισμένης ελληνικής αριστεράς θεωρούν οι αγαπητοί σύντροφοι της πλειοψηφίας ότι είναι αρκετή για να συμπαρασύρει σαν τσουνάμι το αρχιπέλαγος των ανέντακτων στην ενεργό συμμετοχή. Έτσι με το γνωστό βολονταρισμό της αριστεράς προσδοκούν τη μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε έναν ενιαίο ομοσπονδιακό πολιτικό σχηματισμό βάσης, που θα ενσωματώνει δημιουργικά και οργανωτικά το ανέστιο δυναμικό της αριστεράς.

Αυτή η εκ νέου "από τα πάνω", οργανωτίστικη, παρέμβαση βαφτίζεται από τα κάτω διαδικασία. Η μεταφυσική συμβολική της ενότητας και η βάσιμη αίσθηση ιδεολογικής υπεροχής υποκαθιστά, σε αυτούς τους "σκληρούς υλιστές", την ανάγκη συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης και οδηγεί σε διαχρονικές, μάλλον παπανδρεϊκού τύπου, εμπνεύσεις φυγής προς το πουθενά.

Η συνάντηση του ιδεολογικού μας ρεύματος, του σοσιαλισμού με δημοκρατία, ελευθερία και οικολογική εγρήγορση, με τα άλλα υπαρκτά, μικρά και μεγάλα, ρεύματα της ιστορικής αριστεράς στις παρούσες συνθήκες πέρα από την επιδίωξη κοινής κινηματικής δράσης και αμυντικών -μηδενικά εναλλακτικών ως πρόταση εξουσίας- εκλογικών μετώπων, είναι επικίνδυνη φενάκη που αποϊδεολογικοποιεί πλήρως τον κομματικό μας χώρο. Θολώνει την εικόνα μας σε ένα ευρύτερα αριστερό ακροατήριο που βρίσκεται, σχηματικά, τόσο στ’ αριστερά όσο και στα δεξιά μας, μια που η στρατηγική για τη δημιουργία, διατήρηση και ουσιαστική λειτουργία της δημοκρατίας, παραμένει πρώτη προτεραιότητα στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα. Ο σταθερά ευρωπαϊκός προσανατολισμός του κόμματος, με τις επιτυχείς διεθνείς αναφορές του (Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς) δείχνει να αυτοακυρώνεται.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, στρατευθήκαμε στην αριστερά για τα δύσκολα. Η ανανεωτική αριστερά οφείλει να συμμετέχει για να διαχειρίζεται και να αλλάζει την καθημερινότητα χωρίς να απεμπολεί, αλλά τουναντίον να συνδιαμορφώνει, τη διεκδίκηση του ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Διδασκόμενη από τα λάθη, τις ατέλειες και τις υποχωρήσεις της, στην πράξη και όχι μέσα από μια "in vitro" θέαση της κοινωνικής πραγματικότητας. Μπορούμε και πρέπει να ουσιαστικοποιήσουμε και να εμβαθύνουμε την προγραμματική παρέμβασή μας στην Αυτοδιοίκηση. Οδεύουμε στην πράξη σε ανατροπή μιας πολιτικά παράλογης και φοβικής, κατεύθυνση αυτοδιοικητικής περιχαράκωσης, χωρίς δυστυχώς πολλές φορές προγραμματικά εχέγγυα, που κινδυνεύει να διχάσει τις οργανώσεις.

Μπορούμε και πρέπει να συζητάμε και να δρούμε από κοινού με άλλες δυνάμεις της αριστεράς, χωρίς καλλιέργειες όμως ψευδαισθήσεων και μηχανιστικές κατασκευές, γνωρίζοντας και σεβόμενοι τα όρια των διαφορών μας.

Εμβαθύνοντας παράλληλα το ιδεολογικό και πολιτικό πλαίσιο αναφοράς του διακριτού ρεύματός μας, παρέχοντας στην πράξη δυνατότητα ισότιμης έκφρασης όλων των συνιστωσών του.

Γιατί το διακύβευμα κατά τη γνώμη μου είναι η ενίσχυσή του και όχι η επιτυχής διάχυσή του.