Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι

Το συνέδριο της ΝΔ και ειδικά η ομιλία του K. Μητσοτάκη, αναδεικνύει σημαντικά ερωτήματα για απάντηση και προς το πολιτικό προσωπικό του μεσαίου χώρου αλλά και για τους ίδιους τους πολίτες.

Κατά την ομιλία του ο Μητσοτάκης εμφανίστηκε θαυμαστής του έργου όλων των προκατόχων του που διετέλεσαν Πρωθυπουργοί. Κι αν η επίκληση στο έργου τού πατέρα του και σ’ αυτό του “εθνάρχη” είναι εύλογη, ποιος ο συνδετικός κρίκος κυβερνήσεως Καραμανλή και Σαμαρά;

Ακόμα, ήπιε νερό στο όνομα προέδρων όπως ο Ράλλης και ο Αβέρωφ και όλα αυτά σε ένα συνέδριο που υποτίθεται σηματοδοτεί το “fresh start” και το “οξυγόνο” στην πολιτική ζωή της χώρας.

Η σύγχυση μεταξύ της πολιτικής της εξωστρέφειας και της αναγκαίας κομματικής συσπείρωσης, είναι πρόδηλη. Ωστόσο, δεν μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τον πρόεδρο της ΝΔ για την δυνητική αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας στρατηγικής. Αφού μπορεί ας το κάνει.

Αυτό που αξίζει να τεθεί σαν ερώτημα είναι: θα μπορούσε το ΠΑΣΟΚ ή ακόμα περισσότερο ένα ενιαίο κόμμα του Σοσιαλδημοκρατικού χώρου να ακολουθήσει μια τέτοια τακτική; Προφανώς, όχι. Οι λόγοι ποικίλουν και σίγουρα σημαντικός είναι η έλλειψη αντίστοιχου προσώπου που θα αναλάβει τα ηνία στον εν λόγω χώρο.

Η ιστορία όμως δεν είναι εναρμονισμένη με αυτό. Η πλειοψηφία των θετικών και των κεκτημένων της μεταπολίτευσης που θέλει να πρεσβεύει ο νυν πρόεδρος της ΝΔ, δεν αποτελούν έργο του δικού του χώρου.

Και αυτά μάλιστα, συνεπικουρούμενα από την εμπειρία της κρίσης με τα χαρακτηριστικά της πολιτικής που ακολούθησαν τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα, έχουν ως απόρροια τη σημερινή εικόνα; Η συντηρητική παράταξη να διεκδικεί την πρωτιά και ο προοδευτικός χώρος να ψάχνει ενιαία έκφραση και να δίνει τη μάχη της τρίτης θέσης με μονοψήφια νούμερα;

Είναι οφθαλμοφανές οτι υπάρχει άνιση και άδικη μεταχείριση από τους πολίτες. Όπως κοντόφθαλμη ήταν και από την άλλη η τακτική των νέων κομμάτων του προοδευτικού χώρου που πίστευαν -και ίσως πιστεύουν- οτι μπορούσαν να πάρουν “δαχτυλίδι” διαδοχής από τους ψηφοφόρους της πάλαι ποτέ κεντροαριστεράς.

Δε γίνεται, λοιπόν, να αφήσουμε να συμβεί -όσοι μιλάμε στο όνομα της Σοσιαλδημοκρατίας- μια μετατόπιση του προοδευτικού κέντρου στη ΝΔ. Για να πείσουμε όμως οτι εμείς είμαστε οι αυθεντικοί και διαχρονικοί εκφραστές της σύγχρονης, της προοδευτικής εθνικής πορείας μέσα στην Ευρώπη, οφείλουμε να απαλλαχτούμε πλήρως από τις παλαιοκομματικές αντιλήψεις. Εξίσου όμως και οι πολίτες να επιδείξουν εθνική αυτογνωσία.