Αδιέξοδα Τάσσου...

Εδώ και τρεις δεκαετίες η Ελλάδα και η Κύπρος πίεζαν προς την κατεύθυνση και με κάθε ευκαιρία για να υπάρξει επιτέλους μια λύση στο κυπριακό πρόβλημα. Τώρα φαίνεται πως έχουμε φτάσει στην εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Ακούμε -για την ακρίβεια ακούει η κυπριακή κυβέρνηση- ότι κάποια πρωτοβουλία υπάρχει στο παρασκήνιο ή στο προσκήνιο και ότι κάτι μπορεί να την αποτρέψει... Λες και το συμφέρον των Ελληνοκυπρίων δεν είναι να σταματήσει επιτέλους η κατοχή, να τους επιστραφούν κάποια τμήματα τουλάχιστον των εδαφών, να συμβιώσουν οι δύο κοινότητες σε ένα ενιαίο κράτος...

*** Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι, όπως φαίνεται, ετοιμάζεται η Τουρκία να εμφανιστεί ως η διαλλακτική που προτείνει κάποιες λύσεις τις οποίες απορρίπτουν οι Ελληνοκύπριοι... Το ότι το κάνει κάτω από την πίεση των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει απέναντι στην Ευρώπη, ότι προσπαθεί να παζαρέψει τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει, δυστυχώς μικρή σημασία έχει για μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας. Η τουρκική διπλωματία θα κάνει μία ακόμα κίνηση εντυπωσιασμού και η Κύπρος θα βρεθεί στην έτσι κι αλλιώς δύσκολη θέση να αρνείται κάθε συζήτηση...

*** Η αδυναμία άλλωστε της Λευκωσίας να χαράξει μια γραμμή πλεύσης με συνέπεια και ρεαλισμό την οδηγεί εκ των πραγμάτων σε όλο και πιο απομονωτικές κινήσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο θόρυβος που ξεσήκωσε ο κ. Παπαδόπουλος αρνούμενος να δεχθεί τον κ. Στρο επειδή θα συναντούσε και τον Ταλάτ στα κατεχόμενα... Είναι προφανές ότι η αντίδραση αυτή ήταν προσχηματική αφού ήδη έχουν επισκεφθεί τον Ταλάτ άλλοι υπουργοί, επίτροποι, μέχρι και ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, χωρίς ο κ. Παπαδόπουλος να πει κουβέντα... Οπως βέβαια θα τον δεχθεί και ο Κ. Καραμανλής... Η τωρινή σπασμωδική τακτική με προκάλυμμα την εθνική υπερηφάνεια οφείλεται προφανώς στο ότι ο κ. Στρο κάποιες προτάσεις θέλει να βάλει στο τραπέζι που η κυπριακή κυβέρνηση θέλει να αποφύγει... Το γεγονός ότι με αυτό τον τύπο αντίδρασης οδηγείται η κυπριακή πλευρά στη διπλωματική απομόνωση προφανώς ουδόλως απασχολεί τον Κύπριο πρόεδρο...