Η στάση τους μπορεί ακόμη να εμπνέει, να δείχνει δρόμους αντίστασης και αξιοπρέπειας απέναντι στη βαρβαρότητα και στον αυταρχισμό που προελαύνει

Βλέπω τις φωτογραφίες από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Και δίπλα τους τοποθετώ με τον νου μου τους φακέλους που σώθηκαν από τις πυρές της Χαλυβουργικής, τα οστά των εκτελεσμένων στο Επταπύργιο, τα χειροποίητα καραβάκια των πολιτικών κρατουμένων. Υλικά κατάλοιπα ενός τραυματικού παρελθόντος που μπορεί ακόμη επίμονα να εισβάλει ξαφνικά στις ζωές μας και να ανατρέπει τις «στέρεες παρατάξεις». Τα υλικά κατάλοιπα ενός παρελθόντος που όσο κι αν υποτιμάται ή ξορκίζεται, παραμένει ζωντανό μέσα από την εμπειρία των ανθρώπων. Δεν διαγράφεται, μένει κρυμμένο σε φακέλους κι αποθήκες, παραμονεύει.

Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα. Καμιά επέτειος, κανένας εορτασμός δεν αφορά το παρελθόν αλλά το παρόν. Στην περίπτωσή μας ο εορτασμός της Επανάστασης του 1821 καθορίστηκε και καθορίζεται, κάθε φορά, από τις σύγχρονες ανάγκες και συγκυρίες, συνομίλησε και συνομιλεί με τις διαφορετικές προσδοκίες και τα σχέδια των ανθρώπων κάθε εποχής.