Δεν είναι διαπραγματεύσιμες αρχές όπως η εδαφική ακεραιότητα, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, η απαγόρευση της απειλής ή της χρήσης βίας, το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, η βιώσιμη ανάπτυξη, τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι θεμελιώδεις ελευθερίες.

...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.

Είχαμε μια καλή εξέλιξη τις προηγούμενες ημέρες, τις αξιολογήσεις του αξιόχρεου της χώρας μας από δύο διεθνείς οίκους. Ο οίκος Moody’s διατήρησε την αξιολόγηση στην βαθμίδα Baa3 αλλά αναβάθμισε τις προοπτικές σε θετικές, και ο Scope αναβάθμισε το αξιόχρεο σε ΒΒΒ+. Καθοριστική για την εξέλιξη ήταν η επαγγελματική διαχείριση του χρέους από τον ΟΔΔΗΧ. Πληρώνοντας, μάλιστα, πρόωρα 5,3 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025 και άλλα 13 δισ. ευρώ έως τα τέλη του τρέχοντος έτους, έδειξε ότι -εν μέσω αναταραχής στις διεθνείς αγορές ομολόγων- η Ελλάδα είναι και με το παραπάνω συνεπής στις υποχρεώσεις που ανέλαβε στα χρόνια της μεγάλης κρίσης.

Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιστρέφει από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, έχοντας προσπεράσει ακόμη ένα από τα πολλά «ορόσημα» που ο ίδιος έθεσε για ουσιαστικές εξελίξεις στο Κυπριακό, χωρίς κανένα από αυτά να επαληθευτεί στη διάρκεια της προεδρικής θητείας του.

Σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων και κατακερματισμού στον προοδευτικό χώρο, ο πρώην Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και νυν ανεξάρτητος βουλευτής, Γιάννης Δραγασάκης, μιλά στο libre και τοποθετείται για το κρίσιμο ζήτημα των προγραμματικών και πολιτικών συγκλίσεων της Αριστεράς, καθώς και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής προοδευτικής διεξόδου απέναντι στην τρέχουσα διακυβέρνηση

Πώς γίνεται μια δήλωση με αυτονόητες παραδοχές να ανάβει φωτιές στο ΠΑΣΟΚ και να αντιμετωπίζεται ως ομολογία ενοχής από τη Νέα Δημοκρατία

Ορισμένες φορές στη δημόσια ζωή παραβιάζεται η κοινή λογική. Παράδειγμα: ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Απόστολος Πάνας, δηλώνει ότι, κατά τη γνώμη του, η ΕΛΑΣ κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής σύγκλισης των δύο κομμάτων. Η δήλωση προκαλεί πανικό στη Χαριλάου Τρικούπη, που σπεύδει να αποδοκιμάσει ως «άστοχες» τις απόψεις του βουλευτή…

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν θα έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είτε έως το 2040, εάν η απόφαση του Αρείου Πάγου εκδοθεί το 2027, είτε έως το 2041, εάν η απόφαση εκδοθεί το 2028.

Οι λεονταρισμοί του Ηλία Κασιδιάρη αμέσως μετά την αποφυλάκισή του και οι λαϊκιστικές κορώνες του περί της κυριαρχίας του λαού (αποσιωπώντας όμως ότι αυτή ασκείται όπως ορίζει το Σύνταγμα…) δεν αρκούν για να κρύψουν το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, το οποίο μάλιστα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα επιδεινωθεί αμέσως μόλις η καταδίκη του καταστεί αμετάκλητη.

...Στη χώρα μας, υπό την εμπειρία της βαριάς οικονομικής κρίσης, η λογιστική διάσταση έχει διαποτίσει την πολιτική συζήτηση. Υπάρχει εδώ, όμως, μία αντίφαση. Δεν αφορά τα πάντα. Η κυβέρνηση έχει επιτύχει να παρουσιάζει τις επιλογές της ως «υπεύθυνες» σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι στρατηγικές της προτεραιότητες να μη χρειάζονται δημοσιονομική δικαιολόγηση.

«Συναισθήματα», «άνθρωποι», «αφήγημα», «ενσυναίσθηση». Ηταν οι λέξεις που επέμενε να επαναλαμβάνει ο Χριστιανοδημοκράτης καγκελάριος της Γερμανίας Φρίντριχ Μερτς, στη φορτισμένη ομιλία του την επομένη του εκλογικού θριάμβου τής –επιβεβαιωμένα από την Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος– ακροδεξιάς Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στις εκλογές του ανατολικογερμανικού κρατιδίου της Σαξονίας-Ανχαλτ με σχεδόν 44%.

Με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα κομμουνιστικά κόμματα είδαν να πλήττεται η βαθύτατη ζώνη της ταυτότητάς τους. Το κεντρικό θεμέλιο ράγισε. Ο «κομμουνισμός δεν υφίσταται πλέον ως πολιτικό πρόγραμμα», έγραψε ο ιστορικός Ερικ Χόμπσμπαουμ. Οι δε βολονταριστικές προσπάθειες προβεβλημένων διανοουμένων να ανανεώσουν την «κομμουνιστική ιδέα», όπως ο Μπαντιού, ο Νέγκρι, ο Ζίζεκ, απέτυχαν.

Όταν έρθει η ώρα της κάλπης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συμπληρώνει οκτώ χρόνια στην πρωθυπουργία. Όσα είχαν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (1955-63), ο Ανδρέας Παπανδρέου (1981-89) και ο Κώστας Σημίτης (1996-2004) στο αντίστοιχο σημείο της πολιτικής τους διαδρομής. Θα έχει ισοφαρίσει το ρεκόρ τους. Και θα επιδιώκει να το σπάσει. Να τους ξεπεράσει. Να κερδίσει το έπαθλο που σε κανέναν δεν έδωσε ποτέ το ελληνικό εκλογικό σώμα: Μια συνεχόμενη τρίτη τετραετία.

…. Το νέο διεθνές περιβάλλον, καθώς αρχίζει να βαραίνει η ατμόσφαιρα στις περισσότερες οικονομίες του κόσμου και ιδιαίτερα στις ευρωπαϊκές, βρίσκει την ελληνική οικονομία να έχει όλες τις διαρθρωτικές αδυναμίες, που σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς αναστάτωσης μας έχουν στοιχίσει πολύ ακριβά. Η ανάγκη ριζικής αλλαγής πορείας γίνεται πιο επιτακτική. Η παροχολογία από το βήμα της ΔΕΘ λειτουργεί στην αντίθετη κατεύθυνση, του καθησυχασμού, κατατείνοντας αφενός στον εξωραϊσμό της πραγματικής κατάστασης και στην συγκάλυψη της επικίνδυνης αδυναμίας της ελληνικής οικονομίας, αφετέρου στην αποτροπή της απαιτούμενης αλλαγής πολιτικής. Με εκτονωτικές προεκλογικές παροχές, προκειμένου όλα να μείνουν ίδια.