«Ένας ισχυρός προοδευτικός πόλος εξουσίας που θα προκύψει μέσα από διαδικασία ενότητας, συσπείρωσης και ανασύνθεσης» και θα νικήσει στις επόμενες εκλογές είναι το μεγάλο στοίχημα του 2026 για τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, όπως το προσδιόρισε ο γραμματέας της Κ.Ε. του κόμματος Στέργιος Καλπάκης. Στον αντίποδα της ανόδου του αυταρχισμού σε διεθνές επίπεδο, είναι αναγκαίες πολιτικές που θα προωθούν το τρίπτυχο «ειρήνη, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη» σε όλα τα επίπεδα

Το 2015 η αντισυστημικότητα ήταν αρρενωπή, μπρούτα και συχνά χυδαία. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πάνος Καμμένος και ο Νίκος Μιχαλολιάκος εικονογραφούσαν τις διαφορετικές πτυχές της και οι Αγανακτισμένοι διέδιδαν και ανατροφοδοτούσαν το κήρυγμά τους στις πλατείες της οργής.

Το παλαιό σύστημα έπρεπε να αφανιστεί, οι αρμοί του να σπάσουν, οι αμαρτίες του να το στείλουν στα αζήτητα, στην κόλαση, δηλαδή, της πολιτικής.

Υπάρχει μια σπουδαία λέξη που κρύβει μια πολύτιμη δύναμη: έγνοια. Είναι η φροντίδα που παρακινείται από την αίσθηση της ευθύνης. Αν δεν νοιάζεσαι, δεν κάνεις προσπάθεια, κι αν κάνεις, δεν θα ‘χει διάρκεια. Η έγνοια μετουσιώνει τις αποφάσεις σε πράξη. Τα καθ’ ημάς δημόσια πράγματα δεν σφραγίζει η έγνοια, αλλά η παντελής έλλειψή της.

Δεν είναι ότι δεν επισημαίνεται ένα πρόβλημα – το αντίθετο συμβαίνει. Οταν, για παράδειγμα, έβαζαν τους συρμούς να τρέχουν με 160 χλμ./ώρα χωρίς να υπάρχει ηλεκτρονικό σύστημα ασφαλείας και περηφανεύονταν για τα «τρένα-βέλη», είχε μαλλιάσει η γλώσσα των μηχανοδηγών να προειδοποιούν ότι κάποιο μεγάλο κακό θα πάθουμε. Κι επειδή οι έχοντες την εξουσία δεν είχαν την έγνοια, 57 νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

H επίθεση κατά της Βενεζουέλας και η άνευ προηγουμένου απαγωγή του Προέδρου της στις 3 Ιανουαρίου 2026 που εκτελέστηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ είναι απολύτως καταδικαστέα. Παρά τον αυταρχικό και μη νομιμοποιημένο χαρακτήρα του καθεστώτος Μαδούρο, η ενέργεια αυτή συνιστά κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και ευθεία υπονόμευση των κανόνων που αποτελούν τη βάση της διεθνούς πολυμερούς τάξης πραγμάτων.

Οι ΗΠΑ παραβίασαν ευθέως τον Χάρτη του ΟΗΕ, ο οποίος στο άρθρο 2 δεσμεύει τα κράτη-μέλη να «απέχουν από την απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους». Ο ίδιος Χάρτης παρέχει θεσμικές οδούς πρόληψης ή και εξουσιοδότησης χρήσης βίας για την αποκατάσταση της ειρήνης μέσω του Κεφαλαίου VII.

Από το απόγευμα της Πέμπτης (8/1) το βίντεο στην πλατφόρμα X με όνομα χρήστη @EmilyTanalyst προκαλεί σοβαρούς τριγμούς στο πολιτικό σύστημα. Αίφνης, το φάντασμα της διαφθοράς και της πολιτικής διαπλοκής φάνηκε ξανά να πλανάται πάνω από τον συννεφιασμένο κυπριακό ουρανό. Αλλά αυτή τη φορά αγγίζει τον ίδιο τον Νίκο Χριστοδουλίδη και η κοινή γνώμη είναι καχύποπτη. Δικαίως οι πολίτες απορούν, παρακολουθώντας την «πλοκή» του βίντεο να βασίζεται πάνω σε αποσπάσματα από αυθεντικές συζητήσεις συγγενών, συνεργατών και φίλων του Κυπρίου προέδρου (Χαραλάμπους, Λακκοτρύπης, Χρυσοχός).

Ζητώ προκαταβολικά την επιείκειά σας για την αναφορά που ακολουθεί, κάποιος (α) θα μπορούσε να με κατηγορήσει για έπαρση, αλλά σας είχα προειδοποιήσει γι’ αυτό που συμβαίνει. Στο άρθρο μου με τίτλο «Καλά ξεμπερδέματα» στις 22/12/2025 έγραφα για τις προσπάθειες του συστήματος Μητσοτάκη να δαιμονοποιήσει τους πολιτικούς αντιπάλους του κατασκευάζοντας θέματα που πλήττουν κυρίως την ηθική τους. Σημείωνα ανάμεσα στα άλλα: «Πότε ήταν η βίλα του Τσίπρα στο Σούνιο, πότε το γιοτ όπου έκανε διακοπές, πότε η καταγγελία ότι πούλησε τη Μακεδονία για να πάρει τις συντάξεις, πότε σε συνεννόηση με τον διεφθαρμένο Ραχόι της Ισπανίας έδιναν στην κυκλοφορία την “αποκάλυψη” ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Podemos χρηματοδοτήθηκαν από τον Μαδούρο της Βενεζουέλας.

Η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του Τραμπ με τον Ερντογάν είχε στο επίκεντρο την εναντίωση του Ισραήλ στην παρουσία τουρκικών δυνάμεων στη Γάζα και στη Συρία και σε δεύτερο πλάνο την αναζήτηση μιας στάσης της Τουρκίας απέναντι στο Ιράν.

Είναι φανερό ότι μέχρι να ξεκαθαρίσει ο ορίζοντας των εξελίξεων στο Ιράν δεν μπορεί να υπάρξει μια συμφωνία ελέγχου της αντιπαράθεσης Ισραήλ-Τουρκίας με πεδίο τη Συρία.

Την ώρα που η επόμενη μέρα στη Βορειοανατολική Συρία προβάλλει σαν άλυτο σταυρόλεξο, καθώς η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί την ίδρυση μιας δεύτερης, μετά το Βόρειο Ιράκ, ντε φάκτο ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας, είναι ήδη ορατή η εστία της επόμενης κουρδικής ανάφλεξης που δεν είναι άλλη από το Ιρανικό Κουρδιστάν.

Καθώς το 2025 μας αφήνει και γίνεται συνεπώς ιστορία, είναι σύνηθες στην αλλαγή του χρόνου να γίνεται ένας απολογισμός των πεπραγμένων της χρονιάς που πέρασε και μια πρόβλεψη για τη χρονιά που έρχεται. Και για το πρώτο τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αν και η κρίση για αυτά περιέχει ένα βαθμό υποκειμενικότητας, αλλά για το δεύτερο η πρόβλεψη έχει στοιχεία αβεβαιότητας καθώς ο κόσμος μας περνάει μια βαθιά μεταβολή με απρόβλεπτες συνέπειες στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής.

Στις δηλώσεις που έκανε προχθές μετά το πέρας της συνάντησής του με τον έλληνα Πρωθυπουργό και τον κύπριο πρόεδρο στην Ιερουσαλήμ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αναφέρθηκε σε έναν «εχθρό». Τόνισε, για την ακρίβεια, ότι «οι χώρες συνεργάζονται και στον τομέα της άμυνας, καθώς ο εχθρός είναι υπαρκτός». Περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα του εχθρού δεν δόθηκαν, αλλά το μυαλό όλων πήγε όπως είναι φυσικό στην Τουρκία. Πριν από τη συνάντηση, άλλωστε, ισραηλινές πηγές ανέφεραν στον ισραηλινό ιστότοπο ynetnews ότι οι τρεις χώρες εργάζονται για τη δημιουργία ενός στρατηγικού τείχους ασφαλείας που θα λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι στην Τουρκία, προσθέτοντας ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζεται ως «περιφερειακός ανταγωνιστής και όχι ακόμη ως εχθρός».

Μπροστά στον σταθμό «Ευρώπη» στις Βρυξέλλες, παλιό σιδηροδρομικό σταθμό που μετασχηματίστηκε σε ένα είδος mall/ χώρο συνάντησης κοντά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, έγινε την περασμένη εβδομάδα η συγκέντρωση καλλιεργητών και κτηνοτρόφων από κράτη της Ε.Ε. Με την άρνηση στην επικείμενη συμφωνία της με τη Mercosur (την Ενωση Εμπορίου Χωρών της Νότιας Αμερικής) σε πρώτο πλάνο, οι διαδηλωτές εκφράσανε την εναντίωσή τους στην εισαγωγή αμφίβολης ποιότητας αγροτικών προϊόντων που, με τις χαμηλές τους τιμές, θα πλήξουν τη δική τους παραγωγή, η οποία ακολουθεί τις προδιαγραφές της Ε.Ε. για την υγεία και το περιβάλλον.

Στις δηλώσεις που έκανε προχθές μετά το πέρας της συνάντησής του με τον έλληνα Πρωθυπουργό και τον κύπριο πρόεδρο στην Ιερουσαλήμ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου αναφέρθηκε σε έναν «εχθρό». Τόνισε, για την ακρίβεια, ότι «οι χώρες συνεργάζονται και στον τομέα της άμυνας, καθώς ο εχθρός είναι υπαρκτός». Περισσότερες πληροφορίες για την ταυτότητα του εχθρού δεν δόθηκαν, αλλά το μυαλό όλων πήγε όπως είναι φυσικό στην Τουρκία. Πριν από τη συνάντηση, άλλωστε, ισραηλινές πηγές ανέφεραν στον ισραηλινό ιστότοπο ynetnews ότι οι τρεις χώρες εργάζονται για τη δημιουργία ενός στρατηγικού τείχους ασφαλείας που θα λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι στην Τουρκία, προσθέτοντας ότι η χώρα αυτή αντιμετωπίζεται ως «περιφερειακός ανταγωνιστής και όχι ακόμη ως εχθρός».

Αν αναζητήσουμε τις αιτίες της διαφαινόμενης υποχώρησης των οικονομικών μεγεθών θα διακρίνουμε τον σημαντικό περιορισμό της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, τις επιδράσεις του δημογραφικού ζητήματος, τη χαμηλή παραγωγικότητα και τη μεταρρυθμιστική κόπωση

Η δημοσιοποίηση των προβλέψεων του ΠΔΠ 2026-2029 αποτυπώνει την πορεία των βασικών μακροοικονομικών μεγεθών, με κύριο χαρακτηριστικό την υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας. Προβλέψεις, που θα έπρεπε να προκαλέσουν εγρήγορση και την έναρξη μιας σχετικής συζήτησης για το τι θα πρέπει να κάνουμε προκειμένου να αλλάξουμε τη δυναμική των πραγμάτων.