Η μάχη είναι για να κατασταλεί ο πληθωρισμός ή για το ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Το ερώτημα τίθεται πάλι, αυτή τη φορά με αφορμή την απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας να αρχίσει να αυξάνει τα επιτόκιά της, με πρώτη δόση 0,25 μονάδες. Η αύξηση των επιτοκίων είθισται να χρησιμοποιείται ως εργαλείο τιθάσευσης του πληθωρισμού όταν αυτός προκαλείται από την υπερθέρμανση της οικονομίας λόγω υπερβάλλουσας ζήτησης. Αντίθετα, όταν τον προκαλούν αδυναμίες της προσφοράς (ενεργειακά σοκ, διαταραχές και προβλήματα στις εφοδιαστικές αλυσίδες)μ οι αυξήσεις των επιτοκίων είτε δεν έχουν το αναμενόμενο αποτέλεσμα –ενίοτε, μάλιστα, επιδεινώνουν το πρόβλημα γιατί αποθαρρύνουν επενδύσεις για την αποκατάσταση της προσφοράς- είτε απλά διευρύνουν κι άλλο τις ανισότητες.

Eμείς θα έπρεπε να κλείσουμε τις τράπεζες όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, τόνισε κάπως οργισμένος (πιθανώς γιατί δεν το έπραξε ως πρωθυπουργός) ο Αλέξης Τσίπρας στη γνωστή συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου. Έκτοτε η Νέα Δημοκρατία, πρόσφατα και ο κ. Μητσοτάκης, νόμισε ότι βρήκε την αχίλλειο πτέρνα του πρώην πρωθυπουργού και ενέταξε το κλείσιμο των τραπεζών το 2015 στη νέα αντι-Τσίπρα ατζέντα της, διάδοχο του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου.

Φυσικά η σημερινή Ν.Δ. αποφεύγει να πει το «γιατί» έκλεισαν οι τράπεζες ή γιατί θα τις έκλεινε η κυβέρνηση Τσίπρα τότε. Και ενώ θέλει να επαναφέρει τη συζήτηση περί κλεισίματος στη δημόσια σφαίρα, αντί να συζητιούνται η ακρίβεια, η διαφθορά, το κράτος δικαίου αλλά και οι πολιτικές για την αντιμετώπισή τους στο τώρα και στο μέλλον, σταματά την προπαγάνδα της στο «έκλεισαν». Όχι μόνο γιατί αποφεύγει τα σημερινά προβλήματα, αλλά και γιατί θέλει να κρύψει τις ενοχές της, ιδίως γιατί η τρομακτική τότε εκροή κεφαλαίων από τις τράπεζες οφείλεται και στη δική της προπαγάνδα.

Την περασμένη Τρίτη, η Eurostat ανακοίνωσε ότι ο καθ΄ ημάς πληθωρισμός τον Μάιο ήταν 5% έναντι 3,2% κατά μέσο όρο στην Ευρωζώνη, ήτοι 56% υψηλότερος. Η Ελλάδα κατατάσσεται στην πρώτη τριάδα της ακρίβειας μεταξύ των 20 χωρών της Ευρωζώνης, έχοντας μεταξύ άλλων την τρίτη μεγαλύτερη ανατίμηση στην ενέργεια (20,2%) και τη δεύτερη μεγαλύτερη στα τρόφιμα (7,9%). Την επόμενη ημέρα, ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) ανακοίνωσε ότι τον Απρίλιο η Ελλάδα είχε καταγράψει την τρίτη χειρότερη επίδοση στην ακρίβεια μεταξύ των 38 χωρών μελών του, με πληθωρισμό 5,4% -τον υψηλότερο μετά την Τουρκία και την Κολομβία.

Φέτος, πρώτη φορά μετά το 2006, στο πλαίσιο της ετήσιας έκθεσής του για την Ελλάδα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προχώρησε και σε αξιολόγηση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Αναγνωρίζει ότι οι συστημικές τράπεζες είναι ανθεκτικές ακόμα και σε σενάρια δύσκολων εξελίξεων, καθώς τα κέρδη που αντλούν -λόγω επιτοκιακής κερδοφορίας- τους επιτρέπουν να αντισταθμίζουν κινδύνους, να λειτουργούν ως μαξιλάρι έναντι αυξημένων προβλέψεων. Το Ταμείο, ωστόσο, καταγράφει τρεις σοβαρές αδυναμίες στο σύστημα: Στην ποιότητα των κεφαλαίων του, στην ποιότητα της πιστωτικής επέκτασής του και στο θέμα (που, πλέον, είναι ένα πολύ μεγάλο λαϊκό πρόβλημα…) της διαχείρισης του ιδιωτικού χρέους.

Αν η κυβέρνηση θύμωνε εξαιτίας της ακρίβειας, θα γίνονταν ουσιαστικοί έλεγχοι σε όλους τους κρίκους της προμηθευτικής αλυσίδας κι όχι γραφειοκρατικοί στον τελευταίο, στο ράφι. Δεν θα απέφευγε να ελέγξει για εσωτερικές υπερτιμολογήσεις τις πολυεθνικές –καίγοντας χρόνο και δημιουργώντας εντυπώσεις με επιστολές προς την φον ντερ Λάιεν. Θα ενίσχυε την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Θα έσπευδε να περιορίσει τις εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις πριν διαχυθούν και γίνουν αφορμή/ευκαιρία για γενικευμένες κερδοσκοπικές ανατιμήσεις. 

Η προσέλκυση ταλέντων από κάθε γωνιά της Γης γίνεται αντικείμενο έντονου διεθνούς ανταγωνισμού, καθώς ο άνθρωπος (το «ανθρώπινο κεφάλαιο») αναδεικνύεται στον κρίσιμο παράγοντα για την παραγωγικότητα, την καινοτομία, την ευημερία μιας κοινωνίας. Το αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού κρίνεται και από την μεταναστευτική πολιτική που ασκείται σε κάθε χώρα αλλ’ όχι μόνο από αυτήν. Κρίνεται κυρίως από το περιβάλλον που ισχύει για τους δικούς της πολίτες, από τις υποχρεώσεις, τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που αυτοί έχουν στη δική τους χώρα. Η ελκυστικότητα μιας χώρας για τους ταλαντούχους αλλοδαπούς, εξαρτάται απ’ το αν/πόσο φιλική είναι ή δεν είναι στους δικούς της πολίτες.

Την περασμένη Πέμπτη, η Eurostat δημοσίευσε τα στοιχεία για τον πληθωρισμό στις χώρες της Ευρωζώνης. Δεν ήταν καθόλου καλά: o μέσος πληθωρισμός φαίνεται να αυξάνεται από 2,6% τον Μάρτιο σε 3% τον Απρίλιο, τροφοδοτούμενος από τις επιπτώσεις του παράνομου πολέμου των ΗΠΑ κατά του Ιράν. Αλλά τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα για την Ελλάδα: H Eurostat εκτιμά ότι ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε τον Απρίλιο στο 4,6% από 3,4% τον Μάρτιο. Για λόγους πληρότητας της εικόνας: τον χαμηλότερο πληθωρισμό είχαν η Φινλανδία (2,3%), η Μάλτα (2,4%), η Ολλανδία και η Γαλλία (2,5%). Η Ελλάδα ήταν στην πεντάδα των ευρωπαϊκών χωρών με τον υψηλότερο πληθωρισμό – με πρώτη τη γειτονική μας Βουλγαρία με 6,2%. Πού οφείλεται αυτή η μεγάλη διαφορά; Τι φταίει;

Τα θηριώδη δημοσιονομικά υπερπλεονάσματα παρουσιάζονται ως δικαίωση της οικονομικής πολιτικής, ως τρανή απόδειξη ότι η οικονομία πάει καλά, κι έτσι δημιουργείται η δυνατότητα στήριξης των πιο ευάλωτων νοικοκυριών. Δεν είναι αλήθεια.

Υποχρέωση της Ελλάδας είναι η παραγωγή συγκεκριμένων δημοσιονομικών πλεονασμάτων, ώστε να αποπληρώνουμε το δημόσιο χρέος. Τα υπερπλεονάσματα είχαν νόημα το 2016-18, στην προσπάθεια εξόδου από τα μνημόνια: Ο βασικός λόγος ήταν ότι οι αγορές δεν πίστευαν ότι μπορούμε να διατηρούμε πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ – μάλιστα το ΔΝΤ ισχυριζόταν ότι δεν μπορούμε να επιτύχουμε ούτε 1,5%. Οι αγορές πείστηκαν ότι η χώρα είναι αξιόπιστη χάρη στα υπερπλεονάσματα. 

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η σοφία των αγορών αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, τον οδηγό της οικονομίας. Σήμερα τη θέση της παίρνουν βιομηχανικές πολιτικές μεγάλης κλίμακας. Το κράτος, που επί πολλά έτη έβλεπε τις εξουσίες του να συρρικνώνονται, επιστρέφει ως ο θεμελιώδης πρωταγωνιστής». Όταν αυτή τη διαπίστωση την εκφωνεί ένας από τους ιστορικούς θεματοφύλακες της ελεύθερης αγοράς, ο επί χρόνια πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, μπορείς να ψυχανεμιστείς ότι κάτι αλλάζει στην αντίληψη μιας μερίδας των κυρίαρχων οικονομικο-πολιτικών κύκλων. Ο λόγος προκύπτει από τη συνέχεια της φράσης του Ντράγκι: «Οι εμπορικές σχέσεις, οι οποίες προηγουμένως διέπονταν από κοινούς πολυμερείς κανόνες, σήμερα κυριαρχούνται ουσιαστικά από γεωπολιτικές συμμαχίες, στις οποίες η στρατιωτική και η οικονομική ισχύς αποτελούν πλέον ρητά εργαλεία».

Η εξασθένιση της ελληνικής οικονομίας είχε ξεκινήσει ήδη πριν τον πόλεμο και επιταχύνεται εξαιτίας του.

Στο Δημοσιονομικό Πρόγραμμα 2026-29, το υπουργείο Οικονομικών πρόβλεπε ρυθμούς μεγέθυνσης του ΑΕΠ 2,4% φέτος, 1,7% το 2027 (πρώτη χρονιά μετά τη λήξη του ΤΑΑ), 1,6% το 2028 και 1,3% το 2029, με πληθωρισμό 2,2-2,4% την ίδια περίοδο. Υψηλότεροι από εκείνους στις ανεπτυγμένες οικονομίες της Ευρώπης αλλά μικρότεροι από αυτούς στις γειτονικές χώρες (το 4% της Αλβανίας ή το 3,4% της Βουλγαρίας), οι ρυθμοί μεγέθυνσης πάντως εξασθενούσαν. Κι εξαιτίας του πολέμου πέφτουν αισθητά: Τόσο το ΔΝΤ όσο και οι αρμόδιοι παράγοντες της Κομισιόν συμμερίζονται τις προβλέψεις του ΚΕΠΕ για οικονομική μεγέθυνση περιορισμένη στην περιοχή του 1,8% φέτος και του 1,6% το 2027, με πληθωρισμό που θ’ αγγίξει το 4% και θα διατηρηθεί υψηλός φέτος και το 2027.

Οι προβλέψεις για βραχεία διάρκεια του πολέμου με μικρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία παραχωρούν τη θέση τους σε άλλες, για επιπτώσεις πιο σοβαρές και μακρύτερης διάρκειας. Αν τα Στενά του Ορμούζ παραμείνουν κλειστά, το πετρέλαιο θα αγγίξει τα 200 δολ/βαρέλι, αν πάλι ανοίξουν σχετικά σύντομα θα διατηρηθεί για αρκετούς μήνες στα 100 δολ/βαρέλι, ενώ μεγάλες περιοχές του κόσμου θα υποφέρουν από την έλλειψή του –από τις πρώτες η ΕΕ, που ήδη εξετάζει περιορισμούς στην κατανάλωση.

Τι αποφεύγει να κάνει η κυβέρνηση; Με πρόσχημα ότι τα μέτρα πρέπει να είναι στοχευμένα, η κυβέρνηση αποφεύγει να στοχεύσει την καρδιά του προβλήματος: τον πληθωρισμό.

Σε αυτόν είμαστε πρωταθλητές. Τον Φεβρουάριο ήταν 3,1% έναντι 1,9% στην Ευρωζώνη, 63% υψηλότερος. Και η αφαίμαξη που γίνεται στο λαϊκό εισόδημα είναι πολύ μεγαλύτερη από το ποσοστό του, γιατί η ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης είναι υψηλότερη από τον μέσο όρο: 8,2% στα ενοίκια, 12,3% στα ρούχα, 5,3% στα τρόφιμα κ.ο.κ. Η κυβέρνηση αντί να τον συγκρατήσει με μείωση της υπέρογκης έμμεσης φορολογίας και μέριμνα να περιοριστεί η ισχύς των καρτέλ, τον αφήνει να κάνει τη μεγάλη αναδιανομή από την εργασία προς τα κέρδη και τα ταμεία του κράτους. Το πρόβλημα με τα μέτρα δεν είναι ότι λαμβάνονται με καθυστέρηση (όταν το μέλλον είναι άδηλο, δεν δρας εμπροσθοβαρώς…), ούτε ότι είναι λιγότερα από όσα θα έπρεπε. Είναι ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή τους. Και τα «κόλπα» τους.