Στην πιο παράδοξη «συγκατοίκηση» των τελευταίων ετών, η ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ τάση του ΠΑΣΟΚ συναντάται με τους Αριστερούς που ομνύουν στην ιδεολογική καθαρότητα. Και οι μεν και οι δε ούτε που θέλουν να ακούσουν για συνεργασία του χώρου.

Τελικά, έτσι θα πάμε μέχρι τις κάλπες; Με τους οπλαρχηγούς στα κεραμίδια και τα πρωτοπαλίκαρα στις πολεμίστρες; Κι αν πάμε έτσι, ποιος θα επωφεληθεί; Το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛΑΣ ή, μήπως, η Νέα Δημοκρατία;

...Η εμφάνιση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα αναδιαμόρφωσε τους συσχετισμούς εντός του αριστερού, προοδευτικού χώρου. Το μεγάλο ζητούμενο όμως για συνολική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών παραμένει.

Η κυβέρνηση της Δεξιάς πρέπει να φύγει στις επόμενες εκλογές, όχι στις μεθεπόμενες. Αλλά για την ήττα της και την ανάσχεση της ακροδεξιάς στροφής δεν αρκεί η φθορά. Ούτε σημειακές διαφοροποιήσεις από το σημερινό μοντέλο.

Χρειάζεται πειστικό εναλλακτικό σχέδιο, ευθέως αντιπαραθετικό...

...Αν το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ πήγε από την πολιτική στην οικονομία, το νέο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ της κυβερνώσας πέραν του Κέντρου Αριστεράς πρέπει να κινηθεί από την οικονομία (δημοσιονομική πειθαρχία και οικονομικά της προσφοράς) στην πολιτική (προοδευτική φορολογία και οικονομικά της ζήτησης). Στην οικονομία δεν χωρούν δογματισμοί, αλλά στις κοινωνίες δεν χωρά η απουσία της πολιτικής. Εκεί που υπάρχει αυτή η απουσία υπάρχει και η άνοδος της Ακροδεξιάς που τρέχει να καλύψει τα κενά

...Βρισκόμαστε σε μια κατάσταση όπου το κόμμα που διεκδικεί να είναι φορέας της σταθερότητας έχει γίνει, απομονωμένο, παράγοντας πολιτικής αστάθειας. Και τα κόμματα που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν το αίτημα της αλλαγής μοιάζουν αδύναμα να χτίσουν μια κοινωνική συμμαχία, που να περιλαμβάνει και τους «εντός» και τους «εκτός» και να έχει πλειοψηφική προοπτική.

Σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων και κατακερματισμού στον προοδευτικό χώρο, ο πρώην Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και νυν ανεξάρτητος βουλευτής, Γιάννης Δραγασάκης, μιλά στο libre και τοποθετείται για το κρίσιμο ζήτημα των προγραμματικών και πολιτικών συγκλίσεων της Αριστεράς, καθώς και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής προοδευτικής διεξόδου απέναντι στην τρέχουσα διακυβέρνηση

Πώς γίνεται μια δήλωση με αυτονόητες παραδοχές να ανάβει φωτιές στο ΠΑΣΟΚ και να αντιμετωπίζεται ως ομολογία ενοχής από τη Νέα Δημοκρατία

Ορισμένες φορές στη δημόσια ζωή παραβιάζεται η κοινή λογική. Παράδειγμα: ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Απόστολος Πάνας, δηλώνει ότι, κατά τη γνώμη του, η ΕΛΑΣ κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής σύγκλισης των δύο κομμάτων. Η δήλωση προκαλεί πανικό στη Χαριλάου Τρικούπη, που σπεύδει να αποδοκιμάσει ως «άστοχες» τις απόψεις του βουλευτή…

Με την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού, τα κομμουνιστικά κόμματα είδαν να πλήττεται η βαθύτατη ζώνη της ταυτότητάς τους. Το κεντρικό θεμέλιο ράγισε. Ο «κομμουνισμός δεν υφίσταται πλέον ως πολιτικό πρόγραμμα», έγραψε ο ιστορικός Ερικ Χόμπσμπαουμ. Οι δε βολονταριστικές προσπάθειες προβεβλημένων διανοουμένων να ανανεώσουν την «κομμουνιστική ιδέα», όπως ο Μπαντιού, ο Νέγκρι, ο Ζίζεκ, απέτυχαν.

-Η Ομιλία ,στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ- ΠΣ ,

-Η ΔΗΛΩΣΗ παραίτησης στα ΜΜΕ

«Παραιτήθηκα από την ΚΕ. Υποστήριξα σταθερά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ όφειλε να συμπορευθεί πολιτικά με την ΕΛ.Α.Σ.

Με την επιμονή στην κατάθεση ξεχωριστού ψηφοδελτίου, η νέα πλειοψηφία της ΚΕ βυθίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε στρατηγικό αδιέξοδο.»

Η Παρέμβαση στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ(το πλήρες κίμενο)

Η υπόθεση με την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα γεγονός πού δεν αφορά μόνο τις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την ΕΛΑΣ. Έχει ευρύτερο ενδιαφέρον. Για εμένα προσωπικά που πέρασα πολλά χρόνια της ζωής μου στο κτήριο της Κουμουνδούρου, που έτρεξα για την ΑΥΓΗ υπάρχουν και συναισθηματικές σκέψεις. Όμως για όλους όσους ασχολούμαστε ενεργά με την πολιτική οι εξελίξεις στα σενάρια διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και η ένταξη στελεχών του στην ΕΛΑΣ με "ατομικές συμβάσεις" συνιστά αρνητική εικόνα. Δεν πρόκειται μόνο για την υποτίμηση στην ιστορική διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση γύρω από το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα αντιμετωπίζεται συνήθως με όρους αναδιάταξης της κεντροαριστεράς. Το ουσιαστικότερο ερώτημα όμως είναι διαφορετικό: αν, δηλαδή, εκφράζει τη βούληση για μια βαθύτερη μεταβολή στο συλλογικό φαντασιακό της ελληνικής κοινωνίας, μετά την εξάντληση του μακρού κύκλου που εγκαινιάστηκε με τη Μεταπολίτευση.

Η κρίση της δεκαετίας του 2010 δεν κατέστρεψε μόνο κόμματα, βεβαιότητες και κοινωνικά συμβόλαια. Διέλυσε επίσης και προσδοκίες για το μέλλον. Η μεταπολιτευτική Ελλάδα οργανώθηκε γύρω από μια γραμμική αντίληψη του ιστορικού χρόνου: εκδημοκρατισμός, ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ανάπτυξη, σύγκλιση με τη Δύση.

Πριν από λίγες εβδομάδες αναρτήθηκε στον χώρο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου μια αφίσα της ΠΑΣΚΕ, της φοιτητικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ., στην οποία ένα ανθρωπάκι κρατούσε μια βαριοπούλα και έσπαγε με αυτήν τις «50 αποχρώσεις του κομμουνισμού στη σχολή». Η αφίσα αποσύρθηκε πάραυτα, τα αποκαλυπτήρια όμως είχαν γίνει. Αποκαλυπτήρια ενός ψυχροπολεμικού αντικομμουνισμού που θύμιζε την αισθητική της Χούντας.

Οι «ακροκεντρώοι» έσπευσαν να την εγκρίνουν, αν και μάλλον θα ήθελαν να την έχει βγάλει η ΟΝΝΕΔ. Μα δεν ήταν ολοκληρωτισμός ο κομμουνισμός που κατέρρευσε, κάτι που έσπασαν οι λαοί του ανατολικού συνασπισμού; ρωτούσαν δήθεν με αφέλεια, αλλά με υψηλές δόσεις υστεροβουλίας. Λες και αυτό ήταν το θέμα, το αν ήταν ή όχι ολοκληρωτισμός ο κομμουνισμός.

Εδώ και λίγο καιρό ο Θανάσης Καρτερός (ΘΚ), με καθημερινά άρθρα από τις στήλες της Εφημερίδας των Συντακτών, έχει αναλάβει τη στήριξη του εγχειρήματος του Αλέξη Τσίπρα για επιστροφή στην εθνική πολιτική. Απολύτως σεβαστή η επιλογή του. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο.

Πολλοί από εμάς θυμόμαστε πώς υπερασπιζόταν τον τότε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε όσους τυχόν διαφωνούσαν σε συγκεκριμένα θέματα. Η αλήθεια είναι βέβαια πως τότε, όπως και τώρα, ο τρόπος του ενοχλούσε.

Στο άρθρο του της 21/2, ο ΘΚ ασχολείται (πάλι) με τη Νέα Αριστερά. Εύλογο, αφού στο κόμμα αυτό υπάρχουν ισχυρές διχογνωμίες γύρω από τη στάση απέναντι στον Τσίπρα.