Προδιαγραφές κανονικής χώρας

Μπορούμε άραγε να γίνουμε μια κανονική χώρα; Στα χαρτιά αυτό μοιάζει εφικτό. Η Ελλάδα δεν έχει μεγάλες χρηματοδοτικές ανάγκες μέχρι το 2019. Το Grexit έχει μπει προσώρας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Οι Ευρωπαίοι δεν μας θέλουν στο ραντάρ τους και βιάζονται να μας προβιβάσουν, έστω και αν δεν είμαστε εντελώς εντάξει στις υποχρεώσεις μας. Το παγκόσμιο κεφάλαιο δεν έχει πού να βάλει τα χρήματά του και αρχίζει πάλι να κάνει κύκλους πάνω από τη χώρα, η οποία είναι προφανώς πολύ φτηνή πια. Οι αγορές δείχνουν να βλέπουν ότι πολιτικά είναι δύσκολο να εκτροχιαστεί η χώρα, όπως συνέβη το 2015.

Δεν πιστεύουν ότι ο κ. Τσίπρας είναι ο πολιτικός που μπορεί να προκαλέσει αναπτυξιακό σοκ. Οταν μιλάει μαζί τους –και το κάνει συχνά– δείχνει να έχει μάθει τη «γλώσσα» τους. Οταν όμως κυβερνά, δεν πείθει ότι καταλαβαίνει τι πρέπει να αλλάξει στη χώρα για να επανακτήσει την αξιοπιστία της. Ή δεν έχει το πολιτικό σθένος να το επιβάλει στους συντρόφους του.

Σκέπτονται, όμως, πρακτικά. Διαβάζουν τις δημοσκοπήσεις και θεωρούν βέβαιο ότι στις επόμενες εκλογές θα κερδίσει η Ν.Δ. με μια ατζέντα πολύ πιο φιλοαναπτυξιακή και φιλοεπιχειρηματική.

Εχουν βέβαια τις αμφιβολίες τους για το αν ο αρχηγός της θα μπορέσει να δαμάσει το «παλιό» μέσα στο κόμμα του, αλλά και αυτό θα κριθεί πολύ αργότερα.

Ολους συμφέρει, όμως, η επιστροφή στην κανονικότητα. Τον κ. Τσίπρα, γιατί χρειάζεται τον «αναπνευστήρα», να έχει ένα αφήγημα στο μυαλό του που μπορεί να έχει θετική έκβαση για τον ίδιο. Υποθέτει κανείς ότι, όπως και οι προκάτοχοί του, πιστεύει ότι η ανάπτυξη θα έλθει, η ανεργία θα μειωθεί και θα του ξαναφέρει ένα κρίσιμο μπλοκ ψηφοφόρων που είναι οργισμένοι μαζί του. Τον κ. Μητσοτάκη, γιατί δεν θέλει να παραλάβει «καμένη γη» και να πρέπει να χειρισθεί με το «καλημέρα» μία ακόμη ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ή έναν ακόμη γύρο στο ασφαλιστικό. Η σημερινή κυβέρνηση έχει, άλλωστε, κυριολεκτικώς «φάει τον γάιδαρο», από πλευράς περικοπών.

Μια κανονική χώρα όμως προϋποθέτει κανονική δημόσια διοίκηση, Δικαιοσύνη, Παιδεία, εσωτερική ασφάλεια. Τα «κοράκια» μπορεί να ανεβάσουν το χρηματιστήριο προσωρινά, αλλά οι μακροπρόθεσμοι επενδυτές θέλουν να ξέρουν ότι θα τοποθετήσουν τα λεφτά τους σε μια πραγματικά ευρωπαϊκή, κανονική χώρα. Αυτό είτε δεν το αντιλαμβάνεται ο πρωθυπουργός είτε δεν μπορεί να το κάνει πράξη, γιατί θα δυσαρεστήσει τους πελάτες και τους ταλιμπάν του.