Η εικόνα που διαμορφώνεται στις αγορές την τελευταία περίοδο δεν είναι ούτε μια κλασική «φούσκα» χωρίς υπόβαθρο, ούτε ένα «μαγικό νέο καθεστώς» όπου οι αποτιμήσεις αποσυνδέονται οριστικά από τα θεμελιώδη. Πρόκειται για έναν ανοδικό κύκλο ο οποίος στηρίζεται σε δυο βασικούς πυλώνες. Πρώτος, θετικά δεδομένα κερδοφορίας και ρευστότητας για την πλειονότητα των εισηγμένων εταιρειών διεθνώς. Δεύτερος, η κληρονομιά μιας δεκαετίας χαλαρής νομισματικής πολιτικής, που εξακολουθεί να διαμορφώνει τον τρόπο λειτουργίας του συστήματος.

Για να απαντήσει κανείς σοβαρά στο ερώτημα «έχει βάση η άνοδος;» πρέπει να κοιτάξει νηφάλια τρία επίπεδα: Την εταιρική κερδοφορία, την παγκόσμια ρευστότητα και το αποτύπωμα της νομισματικής πολιτικής της προηγούμενης δεκαετίας.

...Eπειδή κοινός στόχος μας είναι η συγκρότηση ενός ισχυρού προοδευτικού πόλου απέναντι στη Νέα Δημοκρατία πιστεύω ότι η απόφαση της πλειοψηφίας του κόμματός μας για συμπόρευση και παράλληλη πορεία με τον Αλέξη Τσίπρα είναι στη σωστή κατεύθυνση. Ευελπιστώ ο Αλέξης να παίξει ένα κεντρικό ρόλο.

Οι ραγδαίες πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, τόσο σε διεθνές και ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο, θέτουν επί τάπητος, με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση, το έντονο πολιτικό πρόβλημα που βιώνει σήμερα η χώρα μας. Είναι φανερό ότι η παρούσα κυβέρνηση, παρά τον έντονο αυξανόμενο κατακερματισμό της αντιπολίτευσης αλλά και την σκανδαλώδη προπαγανδιστική υποστήριξη της ΕΡΤ και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, αντιμετωπίζει μία ολοένα και μεγαλύτερη αμφισβήτηση, η οποία δεν οφείλεται μόνο στην φθορά του χρόνου αλλά, πρωτίστως θα λέγαμε, στην πρωτοφανή φθορά που προκάλεσε με την στάση της στους δημοκρατικούς και δικαιοκρατικούς θεσμούς της χώρας. Επανειλημμένες παραβιάσεις ατομικών δικαιωμάτων, μεθοδευμένη υπονόμευση πολιτικών δικαιωμάτων με καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα, κοινωνική αναλγησία, χειραγώγηση της Δικαιοσύνης, σκανδαλώδης διαπλοκή και προνομιακή μεταχείριση των ημετέρων συνθέτουν ένα πλέγμα αθέμιτων και συχνά εγκληματικών πολιτικών επιλογών, οι οποίες δεν φαίνεται να είναι πλέον ανεκτές από την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, δεδομένης μάλιστα και της αλαζονικής συμπεριφοράς του πρωθυπουργού και πολλών σημαντικών υπουργών του.

Μια ζοφερή εικόνα για τα εθνικά θέματα παρουσιάζει ο ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ και πρώην πρεσβευτής Παναγιώτης Ιωακειμίδης σε περίπτωση που η πολιτική Τραμπ οδηγήσει στο τέλος του ΝΑΤΟ. Θα πρόκειται για το τέλος της διαμορφωμένης εδώ και δεκαετίες πολιτικής ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή μας, επισημαίνει ο καθηγητής, μιλώντας παράλληλα και για την ανάγκη η χώρα μας να προβάλλει «τη δύναμη των αξιών, ηθικής και αρχών στη διαχείριση των παγκόσμιων υποθέσεων» απέναντι στη λογική της ανατροπής του παγκόσμιου συστήματος κανόνων και θεσμών που προωθεί ο Αμερικανός Πρόεδρος.

Συνέντευξη στον Σπύρο Σουρμελίδη

Πριν από δύο εβδομάδες, η Bank of America έκανε την πρώτη φετινή παγκόσμια έρευνα κοινής γνώμης στον χώρο των διαχειριστών κεφαλαίων. Παρά τον συγκλονιστικό χαρακτήρα και το απρόβλεπτο των αλλαγών σε όλο τον κόσμο, οι διαχειριστές κεφαλαίων είναι περισσότερο αισιόδοξοι για το μέλλον απ’ όσο υπήρξαν τα τελευταία πέντε χρόνια. Οι μισοί λένε ότι δεν βλέπουν οικονομική «προσγείωση» μέσα στο 2026, ενώ το ποσοστό όσων προβλέπουν νέα εκρηκτική άνοδο είναι το υψηλότερο στην τελευταία τετραετία.

Ακραία αισιοδοξία, λοιπόν, στο ξεκίνημα μιας χρονιάς με πολλές απειλές. Που δεν μένει στα λόγια, αλλά μεταφράζεται σε τοποθετήσεις, σε λεφτά.

Η εμπορική συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur προβάλλεται ως εμβληματικό βήμα οικονομικής προόδου και διακρατικής σύγκλισης, ωστόσο πίσω από το κανονιστικό λεξιλόγιο της «ανάπτυξης» και της «ανταγωνιστικότητας» διαγράφεται ένα πρότυπο συστηματικής οικολογικής υποβάθμισης. Ο Νίκος Χαραλαμπίδης, γενικός διευθυντής της Greenpeace, τονίζει ότι η συμφωνία θα είναι καταστροφική για τον Αμαζόνιο, καθώς το εμπόριο ζωοτροφών και ζωικών προϊόντων από αποψιλωμένα δάση του μεγαλύτερου πνεύμονα της Γης αλλά και η χρήση φυτοφαρμάκων εξασφαλίζουν τοξική ρύπανση και υποβάθμιση των οικοσυστημάτων.

Πριν από πενήντα ημέρες, μερικές χιλιάδες τρακτέρ άρχισαν να μπλοκάρουν εθνικές οδούς, λιμάνια, αεροδρόμια και τελωνεία. Τι είχε προκαλέσει την έκρηξη; Οι διεθνείς τιμές παραδοσιακών προϊόντων μας είχαν καταρρεύσει, η ευλογιά των προβάτων είχε αφεθεί να ξεκληρίζει το ένα μετά το άλλο τα κοπάδια, οι τιμές α΄ υλών είχαν εκτοξευτεί, και σ’ αυτά ήρθε να προστεθεί το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο θυμός από τις αποκαλύψεις ότι μια συμμορία κομματικών λεηλατούσαν τις επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και τις έκαναν Φεράρι συνδυάστηκε με την οργή από την κυβερνητική αδιαφορία που επιδείχθηκε στη συνέχεια.

Υπάρχει μια σπουδαία λέξη που κρύβει μια πολύτιμη δύναμη: έγνοια. Είναι η φροντίδα που παρακινείται από την αίσθηση της ευθύνης. Αν δεν νοιάζεσαι, δεν κάνεις προσπάθεια, κι αν κάνεις, δεν θα ‘χει διάρκεια. Η έγνοια μετουσιώνει τις αποφάσεις σε πράξη. Τα καθ’ ημάς δημόσια πράγματα δεν σφραγίζει η έγνοια, αλλά η παντελής έλλειψή της.

Δεν είναι ότι δεν επισημαίνεται ένα πρόβλημα – το αντίθετο συμβαίνει. Οταν, για παράδειγμα, έβαζαν τους συρμούς να τρέχουν με 160 χλμ./ώρα χωρίς να υπάρχει ηλεκτρονικό σύστημα ασφαλείας και περηφανεύονταν για τα «τρένα-βέλη», είχε μαλλιάσει η γλώσσα των μηχανοδηγών να προειδοποιούν ότι κάποιο μεγάλο κακό θα πάθουμε. Κι επειδή οι έχοντες την εξουσία δεν είχαν την έγνοια, 57 νέοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

H επίθεση κατά της Βενεζουέλας και η άνευ προηγουμένου απαγωγή του Προέδρου της στις 3 Ιανουαρίου 2026 που εκτελέστηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ είναι απολύτως καταδικαστέα. Παρά τον αυταρχικό και μη νομιμοποιημένο χαρακτήρα του καθεστώτος Μαδούρο, η ενέργεια αυτή συνιστά κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου και ευθεία υπονόμευση των κανόνων που αποτελούν τη βάση της διεθνούς πολυμερούς τάξης πραγμάτων.

Οι ΗΠΑ παραβίασαν ευθέως τον Χάρτη του ΟΗΕ, ο οποίος στο άρθρο 2 δεσμεύει τα κράτη-μέλη να «απέχουν από την απειλή ή χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους». Ο ίδιος Χάρτης παρέχει θεσμικές οδούς πρόληψης ή και εξουσιοδότησης χρήσης βίας για την αποκατάσταση της ειρήνης μέσω του Κεφαλαίου VII.

ΜΟΙΑΖΕΙ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, με μεγάλη κοινωνική ανάφλεξη αυτό που απλώθηκε στο Ιράν από τις 28 Δεκεμβρίου και συνεχίζεται για μέρες, ξεκινώντας από οικονομικά παράπονα, την υποτίμηση του νομίσματος, την ακρίβεια και τις ελλείψεις και, με τη συμβολή της κρατικής καταστολής και συγκρούσεων που έφτασαν να είναι ένοπλες, φουντώνοντας το γενικότερο αντικυβερνητικό και αντικαθεστωτικό αίσθημα – κυρίως ανάμεσα στους φοιτητές αλλά και σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Το θεοκρατικό σύστημα των σαράντα επτά χρόνων φαίνεται πως αντιμετωπίζει οξύτατη κρίση νομιμοποίησης και λόγω διαφθοράς ή της αναποτελεσματικότητας της διακυβέρνησης και λόγω των αυταρχικών ιδεολογικών μηχανισμών που έρχονται εδώ και χρόνια σε σύγκρουση με προσδοκίες ελευθερίας και αυτοκαθορισμού, κυρίως των νεότερων

Στο διεθνές πεδίο, το 2025 ήταν χρονιά αναταραχής και αστάθειας. Ηταν το έτος Τραμπ. Στην Ελλάδα, όμως, το 2025 ήταν έτος μεγάλης πολιτικής σταθερότητας. Παρά τις κινητοποιήσεις και τα σημαντικά κινήματα, παρά τις αυξομειώσεις της επιρροής πολλών κομμάτων, η σταθερότητα έδωσε τον τόνο. Στον πυρήνα της σταθερότητας βρίσκεται ένα πρωτοφανές γεγονός: το τεράστιο κενό εκπροσώπησης στον χώρο της Κεντροαριστεράς – Αριστεράς, χωρίς αντίστοιχο στον μισό αιώνα ζωής της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Στην αρχή ενός κρίσιμου για τον προοδευτικό χώρο έτους ο Γιάννης Ραγκούσης καταθέτει δημοσίως πέντε συνοπτικά κείμενα υπό τον τίτλο «Πέντε μικρές -συνεξαρτώμενες- επαναστάσεις για να πάμε στην επόμενη Ελλάδα». Τα δύο πρώτα από αυτά αλλά και το πολιτικό πλαίσιο έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί και τα κυριότερα σημεία αυτών παρουσιάζει σήμερα η «Εφ.Συν.». «Πρόκειται για μια προγραμματική δουλειά που απευθύνεται πλέον στο σύνολο του προοδευτικού κόσμου κι όχι μόνο στα στενά κομματικά όρια του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ» διευκρινίζει το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, που έχει την αρμοδιότητα της παραγωγής νέων ιδεών στο πλαίσιο της Π.Γ.