Σαράντα χρόνια

Συμπληρώνονται 40 χρόνια από την προδοσία των χουντικών (και τόσων στρατιωτικών) στην Κύπρο, από τη χωρίς οργανωμένη αντίσταση απόβαση των Τούρκων στο νησί, από την εξαφάνιση της δικτατορίας και την αποκατάσταση των ελευθεριών στην Ελλάδα με την επιστροφή του πραγματικού Καραμανλή.

Τις δυνατότητες επανένωσης της Κύπρου τις τίναξαν στον αέρα Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, με την αμέριστη ενίσχυση των εθνικιστών της Αθήνας και της Αγκυρας (αυτό κάνουν και σήμερα για να μην προχωρήσουν κάπως οι διαπραγματεύσεις) και πολιτικών χωρίς κουράγιο.

Και τη δημοκρατία στην Ελλάδα τη μαράζωσαν, μαζί με την αυτοκυβέρνηση της χώρας, τόσοι φυγοπόλεμοι από την Αντίσταση εναντίον της χούντας αλλά και τόσοι αλλοπρόσαλλοι αριστεροδεξιοί και δεξιοαριστεροί με την αποτελεσματική βοήθεια και της κρίσης. Λίγες οι πραγματικές εξαιρέσεις αγώνων και αξιοπρέπειας τότε και μετά. Ώς τώρα.

Συνεπώς, ο Πρόεδρος δεν κερνάει ούτε πορτοκαλάδα, μόνο διάγγελμα, να μην ξοδευόμαστε κιόλας τώρα που φεύγουμε, τόσοι συμπατριώτες μας ψηφίζουν δολοφόνους και ναζί, τόσοι άλλοι μπορεί να μη θυμούνται καν την ΕΣΑ, την Μπουμπουλίνας, την εφτάχρονη τραγική ντροπή, τη διχοτόμηση της Κύπρου, αλλά και τον συνεχή υποβιβασμό της Βουλής και την παράλληλη κατάντια των ΜΜΕ, ή να αποφαίνονται ότι για όλα φταίει... το Πολυτεχνείο.