Οι κάλπες έκλεισαν για ακόμα μια φορά μέσα σε λίγους μήνες και, όπως όλα δείχνουν, η τόσο αναγκαία για την χώρα εθνική συνεννόηση αγνοείται επιδεικτικά εκ νέου από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία αναλαμβάνει πλέον να υλοποιήσει την πιο βαριά συμφωνία, το απόλυτα δικό της μνημόνιο που προέκυψε από αυστηρά δικούς της χειρισμούς…

Οι εικόνες με τους πανηγυρισμούς των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων έφεραν στη μνήμη τις αντίστοιχες το βράδυ του δημοψηφίσματος. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, κάθε σοβαρός άνθρωπος γνωρίζει ότι κυριολεκτικά τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Διότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ καλείται έως το τέλος του έτους να ψηφίσει και να εφαρμόσει πάρα πολύ σκληρά μέτρα και αυτά με οριακή πλειοψηφία 155 εδρών. Το δυστύχημα είναι ότι ο κ. Τσίπρας επέλεξε και τώρα, που τελείωσαν οι αντιμνημονιακές ανοησίες, να συνεργαστεί με το λαϊκίστικο μόρφωμα του κ. Καμμένου και όχι με τα κόμματα της κεντροαριστεράς και της λογικής, που είναι φυσικά η Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι. Η επιλογή του αυτή μας οδηγεί στην εκτίμηση ότι πολύ σύντομα η ιστορία θα επαναληφθεί ως φάρσα

Ο Α. Τσίπρας πέτυχε τελικά στις εκλογές τρία στα τρία: α/ ο ΣΥΡΙΖΑ εξασφάλισε την πρώτη θέση με καθαρή διαφορά από τη ΝΔ, β/ εξασφάλισε κοινοβουλευτική πλειοψηφία με τον προνομιακό του σύμμαχο Π.Καμμένο, και γ/ η ΛΑΕ έμεινε εκτός Βουλής. Ο λαός τού τα έδωσε όλα, απλόχερα. Τώρα, καλείται να πέσει στα βαθιά του τρίτου μνημονίου. «Ο Θεός να βάλει το χέρι του»!

Η δημιουργία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης από το ΠαΣοΚ, τη ΔΗΜΑΡ και τις Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία αποτελεί μια σημαντική ευκαιρία αναδιαμόρφωσης του πολιτικού τοπίου της χώρας με προοπτικές και μέλλον.

Οι μετρήσεις δείχνουν ότι η Συμπαράταξη μπορεί να ξεπεράσει το νεοναζιστικό μόρφωμα και να αποτελέσει την τρίτη δύναμη. Να αποτελέσει τη δύναμη-καταλύτη για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης η οποία θα οδηγήσει τη χώρα σε ένα νέο προοδευτικό μοντέλο παραγωγής και διακυβέρνησης. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη μπορεί και πρέπει να είναι η μεγάλη έκπληξη των εκλογών αλλά και της επόμενης ημέρας.

Είναι φανερό ότι οι εν εξελίξει εκλογές διεξάγονται σε ένα πολιτικό τοπίο, που χαρακτηρίζεται από την διασφάλιση της ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, μετά την νέα Συμφωνία, την ριζική αναδιάταξη των πολιτικών δυνάμεων καθώς και την περιθωριοποίηση της παραπλανητικής και ψευδεπίγραφης αντίθεσης μνημόνιο – αντιμνημόνιο (που υποστηρίζεται πλέον μόνον από περιορισμένης ισχύος και ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις).

Με στελέχη από το ΠΑΣΟΚ, τη ΔΗΜΑΡ, εκπροσώπους από κινήσεις της κεντροαριστεράς και ανένταχτες προσωπικότητες, συγκροτήθηκε η επιτροπή για την “ανασυγκρότηση της σοσιαλδημοκρατίας”.

Η επιτροπή θα έχει ως στόχο να οργανώσει πρωτοβουλίες, να ενισχύσει διεργασίες και να επιταχύνει το διάλογο σε ένα χώρο που μπορεί να διαδραματίσει καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις.

Το ονόματα της 25μελούς Επιτροπής

Ο Αύγουστος δεν είναι ο καλύτερος μήνας για τους κομμουνιστές και τους νεοκομμουνιστές. Στις 21 Αυγούστου 1968 έγινε η εισβολή των σοβιετικών στη Τσεχοσλοβακία, γεγονός που αποτέλεσε την αρχή του τέλος του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Στις 19 Αυγούστου 1991 έγινε το πραξικόπημα κατά Γκορμπατσόφ, το οποίο σφράγισε την κατάρρευση του κομμουνισμού. Όσοι πιστεύουν πώς η Δημοκρατία είναι αυτό το πολίτευμα στο οποίο μπορείς να αλλάξεις την κυβέρνησή σου «χωρίς αιματοχυσία» (Καρλ Πόππερ), δεν μπορούν να ξεχνούν αυτές τις ημερομηνίες.

Πριν από 31 χρόνια, η ιταλική κοινωνία, και όχι μόνο η Αριστερά, αποχαιρετά έναν μεγάλο ηγέτη, τον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ. Ο κινηματογραφικός φακός του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι και το ντοκυμαντέρ «Το αντίο στον Ενρίκο Μπερλινγκουέρ» καταγράφει την οδύνη του κόσμου που μπολιάστηκε από τη σκέψη και τα οράματα του μεγάλου πολιτικού.

Αν για τους συντρόφους του ο Τολιάτι ήταν «ο καλύτερος», ο Μπερλινγκουέρ ήταν «ο αγαπητός». Γκραμσιανός στη σκέψη, πιστεύει ότι τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, γεννήματα συγκεκριμένης ιστορικής και πολιτισμικής διαδρομής διαφέρουν από αυτά της Ανατολής .

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ- Δημοκρατικής Παράταξης ελπίζεται ότι θα ανοίξει τη διαδικασία για την ανασύνταξη του χώρου της Κεντροαριστεράς με την δημιουργία του σοσιαλδημοκρατικού φορέα στη χώρα. Η αναγκαιότητα του φορέα αυτού γίνεται σήμερα ολοένα και περισσότερο ορατή και επιτακτική. Χωρίς τη συγκρότηση αυτού του χώρου, το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα βρίσκεται σε επικίνδυνη ανισορροπία.

Συμπληρώθηκαν φέτος τριάντα ένα χρόνια από τον θάνατο του Ιταλού κομμουνιστή ηγέτη Ενρίκο Μπερλινγκουέρ (1922-1984). Από την πολιτική κληρονομιά που άφησε είναι περισσότερο γνωστή η συμβολή του στη συμφιλίωση της κομμουνιστικής παράδοσης με την πολιτική δημοκρατία και τον πλουραλισμό. Θυμόμαστε επίσης τις προσπάθειές του για τη θεμελίωση του ευρωκομμουνισμού, τη στρατηγική του ιστορικού συμβιβασμού, τους προβληματισμούς του για το «ηθικό ζήτημα» κ.ά. Λιγότερο γνωστή είναι η πρόταση της «δίκαιης λιτότητας» που διατύπωσε, στην οποία αναφέρεται το ακόλουθο άρθρο του Ιταλού συγγραφέα Αλεσάντρο Λεογκράντε.

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Lo Straniero».

Σύμφωνα με πολλές ενδείξεις, ίσως είμαστε καθ’ οδόν προς νέες εκλογές. Και ενώ ο Πρωθυπουργός έρχεται στη Βουλή με άγνωστους προς το παρόν στόχους, πιθανή συσπείρωση των δυνάμεων που κινούνται γύρω από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ, Το Ποτάμι, Κίνημα και ΔΗΜΑΡ και ανένταχτοι) είναι για την ώρα δύσκολη.

Κι όμως, ο σοσιαλδημοκρατικός μπούσουλας ευρωπαϊκής λογικής είναι «που στρέφει το καράβι». Και υπό προϋποθέσεις, μια τόσο ευρεία σύμπραξη θα μπορούσε να διευκολύνει και τον καπετάνιο του ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει πορεία.

Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έχει νόημα μόνο αν αποτελέσει βήμα για την ανασύνθεση του χώρου του Μεταρρυθμιστικού Κέντρου και της Μεταρρυθμιστικής Σοσιαλδημοκρατίας, μέσα από την κοινωνία και όχι από αρχηγικούς μηχανισμούς.