Στις 11 Νοεμβρίου, την Τετάρτη, ήταν η επέτειος του θανάτου, πέντε χρόνια πριν, του ιστορικού ηγέτη του παλαιστινιακού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος, Γιάσερ Αραφάτ. Και η γενική διαπίστωση είναι μάλλον θλιβερή: δεν είναι μόνον ότι η παλαιστινιακή υπόθεση έχει βαλτώσει λόγω, κυρίως, της αδιάλλακτης στάσης της ισραηλινής πλευράς και του σημερινού πρωθυπουργού, Μπένζαμιν Νετανιάχου αλλά και το ότι -και αυτό είναι το χειρότερο- η κατάσταση στο εσωτερικό της παλαιστινιακής πλευράς κάθε άλλο παρά αισιοδοξία προκαλεί.

Έχει έλθει άραγε η ώρα της κρίσης για εγκλήματα πολέμων των Ισραηλινών ιθυνόντων; Μπορεί αυτό το ενδεχόμενο να φαντάζει ακόμη μακρινό (όπως άλλωστε παρατηρούσε πριν από λίγο καιρό από αυτές τις στήλες ο καθηγητής Αντώνης Μπρεδήμας), ωστόσο οι προσπάθειες να προσαχθούν οι Ισραηλινοί υπεύθυνοι ενώπιον της διεθνούς δικαιοσύνης έχουν πολλαπλασιαστεί.

Μοιάζει σχεδόν νομοτελειακό: σε λίγο καιρό η απομόνωση της Χαμάς θα σπάσει και, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα καταστεί συνομιλητής και της Παλαιστινιακής Αρχής και του διεθνούς παράγοντα, ίσως και του ίδιου του Ισραήλ. Και τούτη εξέλιξη, στο μέτρο που πραγματοποιηθεί, είναι θετική, καθώς η "Αντίσταση" (Χαμάς στα αραβικά) νομιμοποιείται (και λόγω του φιλανθρωπικού της έργου) να εκφράζει τμήμα των Παλαιστινίων.

Από την ίδρυσή του το 1948, το κράτος του Ισραήλ έχει διεξαγάγει επτά πολέμους εναντίον των γειτόνων του, περιλαμβανομένου και του πρόσφατου πολέμου στη Γάζα. Αν προστεθούν η πρώτη και η δεύτερη Ιντιφάντα των Παλαιστινίων στις κατεχόμενες περιοχές, το σύνολο φθάνει στους εννέα.

Τώρα που τα όπλα σίγησαν στα μεσανατολικά χώματα, είναι ίσως ο καιρός για κάποιες ψύχραιμες σκέψεις και εκτιμήσεις. Και παρότι ένας πόλεμος δεν έχει ποτέ νικητές, είναι ίσως ο καιρός να δοθεί απάντηση στο ερώτημα: τόσες χαμένες ζωές και τόσες υλικές καταστροφές έφεραν κάποια από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές σε καλύτερη θέση από αυτή στην οποία βρισκόντουσαν πριν τις τελευταίες πολεμικές επιχειρήσεις;

Το «άσπρο-μαύρο» και τα σχετικά στερεότυπα είναι μια πολύ βολική κατάσταση. Ετοιμες λύσεις. Δεν χρειάζεται κανείς να σκέφτεται ή να κρίνει. Ούτε καν να αναρωτιέται. Αντί σκέψης, ένα μάτσο βεβαιότητες. Αυτή η στάση δεν απαντάται σπανίως. Απεναντίας.

Κανείς δεν μπορεί να μείνει ασυγκίνητος από τις απώλειες που έχει προκαλέσει ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και στη Χαμάς, δηλαδή τους άμαχους πολίτες μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται περίπου εκατό παιδιά. Υπό αυτό το πρίσμα η απάντηση του Ισραήλ στα πυρά της Χαμάς έχει θεωρηθεί «δυσανάλογη».

Φαίνεται περίεργο. Από τις 28 του περασμένου Δεκέμβρη, που άρχισαν οι βομβαρδισμοί των Ισραηλινών στη Γάζα, μέχρι χτες, η Διεθνής Αμνηστία έχει βγάλει επτά (7) δελτία τύπου.

Την ώρα της τραγωδίας οι μακρινές εκφράσεις θλίψης και τα αυτονόητα, όχι μόνο περιττεύουν, αλλά και ενοχλούν. Κάποτε, όμως, αυτά τα αυτονόητα αποσιωπώνται, ώστε να αναπτύσσονται ανεμπόδιστα οι πολιτικές που τα καταπατούν. Τότε η συζήτησή τους ξαναγίνεται χρήσιμη.

Πέραν από τις επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα και την αβεβαιότητα για την επόμενη ημέρα, μια εμπλοκή αορίστου χρόνου φαίνεται να έχει σκιάσει την κεντρική σκηνή του Μεσανατολικού, την αραβοϊσραηλινή διένεξη με κεντρικό παράγοντα το Ιράν και τον ρόλο του στις περιφερειακές ισορροπίες!

Το Κράτος του Ισραήλ γιορτάζει τα πρώτα εξήντα χρόνια από την ίδρυσή του, με απόφαση του ΟΗΕ, με τη στήριξη της πλειονότητας της διεθνούς κοινής γνώμης και έπειτα από δεκάδες χρόνια σκληρού σιωνιστικού αγώνα. Προηγήθηκε το Ολοκαύτωμα... Και πριν από το Ολοκαύτωμα, σε βάθος αιώνων, τα πογκρόμ σε βάρος των Εβραίων σε όλη την Ευρώπη.

«Κύριος Παλαιστίνη: ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να το κάνει πραγματικότητα»: μόνο ο Εκόνομιστ θα μπορούσε να κάνει τον πρόεδρο Μπους εξώφυλλο με μια τέτοια λεζάντα.