Ερχονται οι Μπολσεβίκοι ή καλύτερα οι Σπαρτακιστές στην εξουσία στο Βερολίνο;

Το ερώτημα, ρητορικό, νομιμοποιείται από την προχθεσινή αγόρευση της Μέρκελ στην Ομοσπονδιακή Βουλή στην τελευταία της εμφάνιση ως καγκελαρίου. Η Αριστερά στη Γερμανία, το κόμμα Linke, τριάντα δυο χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, δεν μπορεί να ταυτίζεται ούτε με τους Μπολσεβίκους ούτε με τους Σπαρτακιστές, καθώς έχει όλα τα γνωρίσματα μιας Ριζοσπαστικής Σοσιαλδημοκρατίας που ήδη συγκυβερνά σε μια σειρά από ομόσπονδα κρατίδια

Στο μέτωπο της πανδημίας η κοινή λογική δείχνει να έχει χαθεί εδώ και καιρό. Μαζί της απειλείται με εξαφάνιση το επιστημονικό κύρος, η γνώση – κατάκτηση αιώνων. Ενας καινοφανής σκοταδισμός κατακτά έδαφος σε ένα διαρκώς διευρυνόμενο ακροατήριο, που διεκδικεί δάφνες αυθεντίας πάνω σε σαθρή, αντιεπιστημονική επιχειρηματολογία, πάνω σε εξαρχής κατασκευασμένα μυθεύματα, αλιευμένα συνήθως από τον αχανή διαδικτυακό χώρο. Στοιχεία και αποκαλύψεις, που αν κάποιος μπει στη διαδικασία να αναζητήσει την αφετηρία τους συχνά θα βρεθεί στο κενό, σε λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, σε συνεντεύξεις που δεν δόθηκαν, σε μελέτες που δεν πραγματοποιήθηκαν.

Μια φορά κι έναν καιρό, δηλαδή ούτε μια δεκαετία πριν, το 2012, δύο νησιά μας, η Ζάκυνθος και η Χίος, επλήγησαν βαριά από τη μοίρα, που στέρησε την όραση σε ασυνήθιστα υψηλό ποσοστό κατοίκων. Ουδείς πείστηκε από την παραϊατρική-παραφιλολογική εξήγηση που έδωσαν ορισμένοι, ότι δηλαδή η μαζική τυφλότητα στη Χίο ήταν μοιραία παρενέργεια της τυφλότητας του Ομήρου, που δίδαξε στο νησί, στη δε Ζάκυνθο παρακολούθημα της τυφλότητας του λαϊκού ραψωδού Νικολάου Κοκονδρή, που είχε γοητεύσει τον Διονύσιο Σολωμό, αυτήκοο μάρτυρα της αυτοσχεδιαστικής τέχνης του.

Κλίμα κινδυνολογίας έχει διαμορφωθεί, με ευθύνη ορισμένων υπουργών και βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος αλλά και κάποιων ΜΜΕ, όσον αφορά την πιθανότητα έλευσης προσφύγων λόγω της κρίσης στο Αφγανιστάν. Η στρεβλή εικόνα ότι θα αντιμετωπίσουμε μια επερχόμενη «εισβολή» σίγουρα δεν διαμορφώνει αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες.

Η δημιουργία του υπουργείου Πολιτικής Προστασίας και η τοποθέτηση πολιτικής ηγεσίας σ’ αυτό είναι θετική εξέλιξη. Το ότι έπρεπε να είχε δημιουργηθεί υπουργείο Πολιτικής Προστασίας ήδη από το 2018 είναι επίσης, σήμερα, πασίδηλο. Yπουργείο έπρεπε να υπάρχει, προκειμένου η χώρα να έχει μια αξιόπιστη στρατηγική για την αντιμετώπιση των ανθρωπογενών καταστροφών.

Μια σοβαρή παρενέργεια της επιλογής του Χρήστου Στυλιανίδη από τον πρωθυπουργό για την κάλυψη της θέσης του υπουργού Πολιτικής Προστασίας είναι ασφαλώς ότι για πρώτη φορά τοποθετείται σε υπουργική θέση ένα ενεργό πολιτικό στέλεχος άλλης χώρας. Ασφαλώς ήταν άστοχη η τοποθέτηση του εκδότη της εφημερίδας «Documento» κ. Βαξεβάνη, ο οποίος σε μια πρώτη ανάρτηση ειρωνεύτηκε την επιλογή του πρωθυπουργού («11 εκατ. Ελληνες, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται ο Μητσοτάκης θα ανακοινώσει για υπουργό Πολιτικής Προστασίας, υπουργό απ’ το εξωτερικό, χωρίς ελληνική ιθαγένεια. Δεν του κάνει κανένας στη χώρα ή δεν δέχεται κανένας;»).

Η προοδευτική διακυβέρνηση με ενεργή την κοινωνία πρέπει να καθιστά καθαρό ότι συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και τις πολιτικές που υπηρετεί, δεν μπορεί να υπάρξει…

Η θερινή περίοδος με τα προβλήματα που προέκυψαν ανέδειξε με τον πιο σαφή και εύγλωττο τρόπο ότι η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη δεν αστοχεί μόνο στα οικονομικά και κοινωνικά μεγέθη, αλλά αδυνατεί να διαχειριστεί και τα προβλήματα της συγκυρίας.

Ο Λάσετ και η Μπέρμποκ θεωρούνται μάλλον δεύτερες επιλογές από τα κόμματά τους

Μόλις τρεις εβδομάδες απομένουν μέχρι τις ομοσπονδιακές εκλογές στη Γερμανία κι ακόμη το κλίμα είναι υποτονικό. Παρότι η χώρα βιώνει ένα τέλος εποχής, παρότι οι δημοσκοπήσεις αφήνουν όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, παρότι τα κανάλια είναι γεμάτα προεκλογικές εκπομπές και συζητήσεις.