Eξ όνυχας τον λέοντα. Παρατηρήστε τη διαφορά στην ονοματοδοσία των παλαιών και των νέων εγχωρίων τρομοκρατικών οργανώσεων. Aπό τη μια, «επαναστατική οργάνωση 17 Νοέμβρη». Από την άλλη, «πυρήνες της φωτιάς», «συμμορίες συνείδησης», «εξτρεμιστές», «αποστάτες του ήσυχου ύπνου», «ανυπόταχτοι πυρήνες», «αντικρατική πολιτοφυλακή», «εμπρηστικές ομάδες νύχτας».

Hταν πολλά τα στελέχη του Συνασπισμού που πανηγύρισαν για το πρόσφατο δημοψήφισμα της Βενεζουέλας, το αποτέλεσμα του οποίου «νομιμοποιεί» τον Ούγκο Τσάβες να διεκδικήσει και τρίτη θητεία στο προεδρικό αξίωμα. «Πρόεδρος για όσο θέλει ο λαός» έγραψε περιχαρής εις εκ των στελεχών του Αριστερού Ρεύματος.

Είναι γνωστό ότι ως Αριστερά, με βάση την ιστορική μας πορεία, αρεσκόμαστε στην επιδίωξη μεγάλων οραματικών αναζητήσεων και μετασχηματισμών, ηρωικών πράξεων στα όρια της αυτοθυσίας, μαχητικών διεκδικήσεων και αγώνων υπεράσπισης, συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων.

Παράλληλα όμως, όπως η ιστορική μας διαδρομή μαρτυρεί, έχουμε ιδιαίτερη ροπή στον βολονταρισμό και στα μεγάλα λόγια, τις εξοντωτικές και υπονομευτικές εσωτερικές έριδες για την αναζήτηση της «καθαρής αλήθειας», τον στιγματισμό και την δαιμονοποίηση της διαφορετικής άποψης...

Μολονότι η συζήτηση για το αν ο Συνασπισμός θα πρέπει ή όχι να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ κρατάει χρόνια και δεν τη βλέπω να τελειώνει σύντομα, υπάρχει μια ερώτηση που παραμένει, για μένα τουλάχιστον, αναπάντητη: η συμμετοχή σε κυβέρνηση -διότι αυτό είναι το ουσιώδες- απορρίπτεται, επειδή οι συγκεκριμένοι όροι υπό τους οποίους θα πραγματοποιηθεί κρίνονται ασύμφοροι ή για λόγους αρχής; Προφανής η διαφορά.

Τα συνέδρια των κομμάτων υποτίθεται ότι είναι οι κορυφαίες εσωτερικές διαδικασίες. Και λέμε υποτίθεται, γιατί συνήθως όλα τα κρίσιμα ζητήματα διευθετούνται το προηγούμενο διάστημα και τα συνέδρια απλώς επικυρώνουν τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί στο παρασκήνιο και «νομιμοποιούν» τους συσχετισμούς που έχουν διαμορφωθεί πριν από την έναρξη των εργασιών.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΝ, με αφορμή το συνέδριο του κόμματός του το οποίο αρχίζει στα μέσα της προσεχούς εβδομάδας, μιλά στην «Ε» για όλα. Και ιδίως για τις απαιτήσεις των πολιτών, οι οποίοι, όπως φανερώνουν οι δημοσκοπήσεις, «περιμένουν από μας περισσότερα»: Πιο ολοκληρωμένο και πειστικό πρόγραμμα, αλλά και πιο αποφασιστική διεκδίκηση της απόφασης του περσινού συνεδρίου «για μια νέα πλειοψηφία, με ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ».

Το διάβασα πριν από λίγες μέρες και μου φάνηκε απίστευτο, αν και κοινός τόπος. Ο σοσιαλιστής πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Μισέλ Ροκάρ, με την ευκαιρία διεθνούς συνεδρίου για την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση που έγινε στο Παρίσι (8/1/2009), έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό: θέλουμε να διατηρήσουμε τον καπιταλισμό!».

Ισχυρίζονται πολλοί - και νομίζω πως έχουν δίκιο - ότι ένα βιβλίο σου κεντρίζει το ενδιαφέρον επειδή έρχεται να συναντηθεί με πράγματα που ήδη υπάρχουν μέσα σου, συγκεχυμένα ή σκοτεινά ίσως, αλλά υπάρχουν. Ως ιδέες εν σπέρματι, ως φόβοι, ως ερωτήματα. Και που το βιβλίο μπορεί να τα μορφοποιήσει, ή να τα αναπαράγει. Γι αυτό και ένα αυθεντικό βιβλίο νομιμοποιεί πολλαπλές αναγνώσεις, παράλληλες, συγκλίνουσες ή και αποκλίνουσες.

Το συνέδριο έγινε πριν 10 μήνες κι από τότε η κατάσταση μεταβλήθηκε ριζικά. Έξω - όχι από το συνέδριο, αλλά από τις αρχές της αριστερής ανανέωσης - είναι όσοι μας ζητούν να εφαρμόσουμε αποφάσεις αντίστοιχες προς ξεπερασμένες καταστάσεις. Αυτό μας γυρνάει χρόνια πίσω.
Το κόμμα μας ήταν πάντα πιστό στην επαναστατική αρχή: θέλουμε Σοσιαλισμό με Δημοκρατία και Ελευθερία.
Αυτό χωρίς ναι μεν, αλλά και φυσικά με ασφυκτική απομόνωση των κουκουλοφόρων και της βίας, των Μολότοφ, των τάχατες αναρχικών και αντιεξουσιαστών. Αυτά τα έλεγα από χρόνια. Αγνοήθηκαν όμως. Κρίμα!

«Υπάρχει ανάγκη εναλλακτικής πολιτικής πρότασης, προγραμματικής, αλλά και πρόταση κυβερνητικής εξουσίας. Και η Αριστερά οφείλει να πρωταγωνιστήσει», τονίζει στον «ΚτΕ» ο Φώτης Κουβέλης.

Σημειώνει, παράλληλα, πως η «Αριστερά οφείλει, όμως, να δώσει ζωντανές λύσεις προοπτικής, χωρίς να κλείνεται φοβικά σε απαντήσεις περασμένων δεκαετιών». Ο Φώτης Κουβέλης εκτιμά, μάλιστα, πως «υπάρχει προοπτική συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ εντός και εκτός Κοινοβουλίου», αρνείται πως υπάρχει ενδεχόμενο διάσπασης του ΣΥΝ, τονίζοντας, όμως, πως «για να μας εμπιστευτεί ο πολίτης οφείλουμε εκτός από κίνημα διεκδίκησης να καταθέσουμε και πρόγραμμα εξουσίας».

Στο 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα διαμορφώθηκαν τα τρία βασικά ρεύματα της αριστεράς: το αναρχικό, το σοσιαλδημοκρατικό και το κομμουνιστικό. Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους τους αριστερούς σήμερα. Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα το αναρχικό ρεύμα περιθωριοποιήθηκε, το κομμουνιστικό ρεύμα επικράτησε σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της υφηλίου, πριν καταρρεύσει, και το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα έμεινε τελικά κυρίαρχο στο χώρο της αριστεράς.

Θυμάμαι μια συζήτηση πριν από πολλά χρόνια με θέμα τη συμφωνία της Γιάλτας και τη γνωστή ιστορία, όπου ο Στάλιν και ο Τσόρτσιλ σημείωσαν σε ένα χαρτί τα ποσοστά επιρροής που θα μοιράζονταν στα Βαλκάνια μετά το τέλος του πολέμου.