Η μεγάλη πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη, για να δώσει σε ιδιώτες μέσω ΣΔΙΤ τη συντήρηση και λειτουργία του ΟΣΕ, όπως επανειλημμένα είχαν εξαγγείλει, και ο δογματισμός να μεταφερθούν στον ιδιωτικό τομέα κρίσιμες δημόσιες λειτουργίες οδήγησαν στη μεγάλη μείωση του προσωπικού και την κατάρρευση της λειτουργίας και της ασφάλειας του ελληνικού σιδηροδρόμου.

Προσφάτως έγινε λόγος περί ελληνοτουρκικής συνεκμετάλλευσης, συγκεκριμένα από την Κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, «μία ιδέα ταμπού για την ελληνική εξωτερική πολιτική», όπως είπε και η ίδια.

Καταρχήν η ιδέα περί συνεκμετάλλευσης σε σχέση με την ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου Πελάγους πρωτοεμφανίστηκε πριν σχεδόν 50 χρόνια, τον Μάρτιο του 1975 στη Ρώμη, από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Ιχσάν Σαμπρί Τσαγλάγιαγκιλ (ιερό τέρας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής αλλά όχι ιέρακας) σε συνομιλία του με τον Έλληνα ομόλογο του Δημήτρη Μπίτσιο.

Το δυστύχημα στα Τέμπη βύθισε τη χώρα στο πένθος. Το συλλογικό τραύμα είναι βαθύ και είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει να το επουλώσει σύντομα η ελληνική κοινωνία. Ειδικά οι νέοι άνθρωποι, μαθητές και φοιτητές, βιώνουν αυτές τις ημέρες μια τραγωδία της γενιάς τους. Παρακολουθώντας κανείς τις μεγάλες νεανικές κινητοποιήσεις βλέπει την αίσθηση της κρατικής αδιαφορίας να συνυπάρχει με τη δυσπιστία για την πορεία των ερευνών.

Το «δύσκολο έθνος» βρίσκεται εκ νέου αντιμέτωπο με τους παραδοσιακούς δαίμονές του – όπως κατέδειξε η υποβάθμιση των υποδομών που ανέδειξε η φρικτή τραγωδία στα Τέμπη.

Λίγο νωρίτερα, οι υποκλοπές, όπως και τα μικρά ή λιγότερο μικρά οικονομικά σκάνδαλα, είχαν φέρει αντιμέτωπη τη ΝΔ με τους δικούς της δαίμονες: την απουσία αυστηρής ιδεολογίας, τον περιορισμένο σεβασμό στους θεσμούς, τον παλαιοκομματισμό. 

Κράτος αδιάφορο. Εβαλε τους συρμούς να τρέχουν με 160 και πάνω χλμ./ώρα, χωρίς να νοιαστεί να εγκαταστήσει το ηλεκτρονικό σύστημα ασφαλείας – κι ήταν περήφανο για τα «τρένα βέλη»! Κράτος κουφό και τυφλό: μάλλιασε η γλώσσα των μηχανοδηγών να προειδοποιούν κι είχαν πυκνώσει τα δυστυχήματα που από τύχη –μέχρι την Τρίτη– δεν είχαν θύματα, αλλ’ αυτό ούτε είχε δει ούτε είχε ακούσει κάτι.

Ο πόλεμος είναι μια ακραία κατάσταση. Θα έλεγα ότι είναι η κατ’ εξοχήν ακραία κατάσταση. Και γι’ αυτό οι λόγοι που μας οδηγούν στον πόλεμο πρέπει να είναι πεντακάθαροι, χωρίς αποχρώσεις, εκπτώσεις και αστερίσκους. Δηλαδή, εμείς έχουμε απόλυτο δίκιο και οι εχθροί μας απόλυτο άδικο. Ετσι εξηγούνται οι αντιδράσεις, όχι μόνο των Ουκρανών πολιτικών αλλά και των απλών ανθρώπων, ότι ο πόλεμος θα σταματήσει όταν οι Ρώσοι εκδιωχθούν από ολόκληρη την Ουκρανία, της Κριμαίας συμπεριλαμβανομένης. Αν βρισκόμασταν στη θέση τους δεν θα λέγαμε το ίδιο; Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά.

Το δυστύχημα των Τεμπών μας συγκλόνισε, μας πόνεσε, μας έκανε πιο φτωχούς σε λέξεις. Ο αποχαιρετισμός δεκάδων συνανθρώπων μας και η στήριξη των οικογενειών τους αποτελούν υποχρέωσή μας ως κοινωνία. Μόνο έτσι θα αντεπεξέλθουμε στον πόνο. Με στήριξη και αλήθεια θα σεβαστούμε τη μνήμη όσων έφυγαν.

Για απειλή 50.000-60.000 πλειστηριασμών κατ’ έτος κάνει λόγο η ομότιμη καθηγήτρια Οικονομικών ΕΚΠΑ και πρώην υπουργός Λούκα Κατσέλη, μιλώντας στην ΑΥΓΗ της Κυριακής με αφορμή την πρόσφατη απόφαση του Αρείου Πάγου.

Η ίδια σημειώνει ότι η «κύρια κατοικία αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα και πρέπει να προστατεύεται», ενώ καταγράφει τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες οι οποίες διατηρούν αντίστοιχο πλαίσιο για την πρώτη κατοικία, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζουν από την κυβέρνηση.

Οι επόμενες εκλογές διεξάγονται με απλή αναλογική. Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι θα προχωρήσει σε δεύτερες εκλογές γιατί η σταθερότητα προϋποθέτει αυτοδυναμία. Ο κ. Τσίπρας δηλώνει ότι δεν επιθυμεί κυβέρνηση ηττημένων. Το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής όμως εγκαλείται γιατί δεν δημοσιοποιεί με ποιον θα συνεργαστεί για να διασφαλιστεί η σταθερότητα.

Το «υπάρχουν λεφτά» δεν ακουγόταν ευχάριστα, είναι μια φορτισμένη διατύπωση, με αρνητικούς συνειρμούς. Έτσι βρέθηκε ένα ισοδύναμο, πιο σικάτο, τεχνοκρατικό, κάτι σαν μια σαγηνευτική αχλή, ένα φινετσάτο πέπλο υπεύθυνης διαχείρισης, για να καλύπτει παντός είδους προεκλογικές παροχές.

Αλλού πάει ο κόσμος, αλλού εμείς. Τα ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη, έστω καθυστερημένα, σπεύδουν να αποτρέψουν μια καταβύθιση της Ευρώπης στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, να ανανεώσουν την παραγωγική βάση της για να μη συνθλιβεί ανάμεσα σε ΗΠΑ και Κίνα. Η ιδέα άσκησης κλαδικών πολιτικών, που ο νεοφιλελευθερισμός είχε παραπετάξει ως άχρηστη, επανακάμπτει, κερδίζει περίοπτη θέση, γίνεται εφαρμοσμένη πολιτική. Η ιδέα για ένα κράτος – στρατηγό, ικανό να ηγείται, να σχεδιάζει, να διευθύνει και να συνεργάζεται αποδοτικά με τον ιδιωτικό τομέα, ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη στη σύγχρονη εποχή, αναδεικνύεται σε κεντρική διεθνώς.

Σε λίγες μέρες κλείνει ένας χρόνος από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, τη χώρα που, σύμφωνα τον Πούτιν, δεν υπάρχει. Πρόκειται για μια επέτειο η οποία δεν προβλεπόταν στον αρχικό σχεδιασμό του, επειδή πίστευε πως όλα θα είχαν τελειώσει σε μία ή δύο εβδομάδες. Το τι θα συμβεί στο μέλλον φυσικά δεν το γνωρίζουμε, αλλά θα διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι η εισβολή στην Ουκρανία θα διεκδικήσει με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας τον τίτλο «γκάφα του αιώνα».