Πριν τρία χρόνια, στις 2/3/2012, ο κ. Βαρουφάκης αφιέρωσε ένα μακροσκελές άρθρο 3.300 λέξεων στο Protagon για το ερώτημα τι θα έλεγαν οι Keynes και Hayek, ιδίως ο Hayek, για το μνημόνιο. Στη συνέχεια έχοντας απαντήσει, διερμηνεύοντας τον Hayek, με έψεγε (ήμουν τότε πρόεδρος της Δράσης) επειδή δεν έλεγα όσα, κατ’ αυτόν, θα έλεγε ο Hayek.

Η ΔΗΜΑΡ στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 πήγε με κεντρικό σύνθημα «εντολή λύση». Πράγματι, αμέσως μετά τις εκλογές, συνεργάστηκε με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου η χώρα να γλιτώσει τη χρεοκοπία και να παραμείνει στην ευρωζώνη. Η τρικομματική κυβέρνηση, λοιπόν, είχε ένα ξεκάθαρο πλαίσιο ύπαρξης, το οποίο –άσχετα αν δεν επιτεύχθηκε– συνδυαζόταν και με μια προσπάθεια να αλλάξουν κάποιοι από τους σκληρούς όρους της συμφωνίας με τους εταίρους

Το ότι η κυβερνητική συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι μια συμμαχία που θα δοκιμάσει για τα καλά από μέσα, αλλά και απ’ έξω, τις αντοχές της, το γνωρίζουν και οι πέτρες. Η άποψη πως ο Αλέξης Τσίπρας, για να μην κάνει σίριαλ την ιστορική ευκαιρία να βρεθεί κόμμα της Αριστεράς στην εξουσία, προτίμησε να βάλει στο σχήμα τον Καμμένο, χωρίς να το σκεφτεί δυο φορές, δεν είναι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα

Γιατί δεν το λέει ξεκάθαρα ο Μεσσήνιος ποιμενάρχης στο άρθρο – παρέμβασή του; Η ταμπακέρα, την οποία γυροφέρνει, αλλά αποφεύγει επιμελώς να ονοματίσει -αφήνοντάς την ως “ευκόλως εννοούμενον” να υπονοηθεί, για όσους διαβάζουν πίσω από τις λέξεις- δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά η εκκλησιαστική περιουσία…

Ο μητροπολίτης Μεσσηνίας παίρνει αφορμή από την “άρνηση ορκοδοσίας” -θρησκευτικής, προφανώς, εννοεί ο ιεράρχης- του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και πολλών άλλων μελών της κυβέρνησης. Οι οποίοι, ωστόσο, ορκίστηκαν στην τιμή και την υπόληψή τους να υπηρετούν τον λαό που τους ανέδειξε κυβερνήτες του αυτή την χρονική στιγμή.

Η εκλογική επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα γεγονός με μεγάλη σημασία. Ένα κόμμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς, σαφώς κατά της λιτότητας και των αντίστοιχων προγραμμάτων είναι πλέον κυβέρνηση σε χώρα μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Είναι σημαντική και για την πολιτική ιστορία της Ελλάδας καθώς για πρώτη φορά ανέρχεται στην εξουσία αριστερό κόμμα, σπάζοντας την αλληλουχία εναλλαγών των κομμάτων – παρατάξεων ( δεξιά – κεντροαριστερά) από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 – τότε που διαμορφώθηκαν οι βασικές παράμετροι του πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα.
Η εκτίναξη των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη φάση και ακολούθως η εκλογική επικράτησή του κατέστησαν δυνατές λόγω αφενός της χρεοκοπίας και αφετέρου της αδυναμίας εφαρμογής πολιτικών που θα επιμέριζαν δίκαια τα βάρη.

Ο νέος υπουργός οικονομίας κάλεσε τον ελληνικό λαό στο πρότυπο του λιτού βίου. Δηλαδή ένας πολιτικός εκφραστής του συνασπισμού κυβερνητικής εξουσίας προσδιόρισε τα όρια του αποδεκτού και αρεστού της κοινωνικής συμπεριφοράς των πολιτών. Σαφέστατα προσδιόρισε έτσι και τα όρια της μη αρεστής συμπεριφοράς. Δίχως άλλα κριτήρια προσδιορισμού του αρεστού και του μη αρεστού, όπως η νομιμότητα των ενεργειών, η πλήρης φορολογική συμμόρφωση ή κάτι παρόμοιο. Κάπως έτσι όμως, νομιμοποιείται και ο κάθε εκφραστής οποιουδήποτε άλλου πολιτικού σχηματισμού να προσδιορίσει το δικό του πρότυπο και το χειρότερο να περιχαρακώσει όσους δεν το ακολουθούν