Η Πορτογαλία είναι μια μοναδική περίπτωση. Σε μια άκρη της Ευρώπης, μια χώρα με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας, με αντίστοιχο πληθυσμό αλλά και μια κοινή εμπειρία Μνημονίων, ακολούθησε μια διαφορετική πορεία με αποκορύφωμα την εξαιρετική επιτυχία της στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού με ένα ποσοστό εμβολιασμού της τάξεως του 90%.

Η τύχη το έχει φέρει δύο από τις πιο σημαδιακές αλλά και τόσο διαφορετικές επετείους της εθνικής μας ιστορίας να διαδέχονται η μία την άλλη. Τα διακόσια χρόνια της Επανάστασης του 1821, τα εκατό χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Διαφορετικά ιστορικά γεγονότα, διαφορετικές εκβάσεις, διαφορετικά συναισθήματα. Από τη μια το έπος της ανεξαρτησίας, από την άλλη το τραύμα της ήττας.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της, στην ανικανότητά της, δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή

Η πρωτόγνωρη κρίση ακρίβειας στην ενέργεια έχει οδηγήσει όλους τους κλάδους παραγωγής σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο, το οποίο απειλεί πραγματικά τη συνέχιση της παραγωγικής διαδικασίας. Η κυβέρνηση της Ν.Δ., εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της, στην ανικανότητά της και έχοντας χάσει κάθε επαφή με την κοινωνική πλειοψηφία, δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας σε σύντομο αλλά περιεκτικό άρθρο της έθεσε το πλαίσιο των σχέσεων πολιτικής και Ιστορίας της επετείου των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Επιδιώκουμε καλές σχέσεις με την Τουρκία αλλά απαιτούμε σεβασμό στην Ιστορία. Το άρθρο («Καθημερινή» 16.1.22) ήταν απάντηση στην τουρκική πλευρά που δυσανασχέτησε με τις αναφορές της Προέδρου στη γενοκτονία των Ποντίων.

Ναι το ομολογώ: είμαι στα γεράματα και εγώ «συμμορίτης». Δηλαδή πλήρως αλληλέγγυος με διωκόμενους συναδέλφους.

Τον Βαξεβάνη και την Παπαδάκου, τους οποίους αποπειράθηκε να στιγματίσει ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής παρεμβαίνοντας και στη Δικαιοσύνη που τους έχει (κακώς πιστεύω και ίσως εκδικητικά) εγκαλέσει. Αλλά και τον Δημήτρη Καμπουράκη που οι τόσο βολικοί «γνωστοί άγνωστοι τιμωροί» πήγαν νύχτα να του κάψουν το σπίτι.

Α. Τσίπρας: H νίκη του A. Κόστα αποτελει σαφές μήνυμα για την ενίσχυση των προοδευτικών δυνάμεων για την καταπολέμηση των ανισοτήτων, την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης και την οικοδόμηση μιας κοινωνικής ατζέντας στην Ευρώπη

Οι κάλπες στη Λισσαβώνα ανέδειξαν έναν αδιαμφισβήτητο νικητή με 41,68%, και μάλιστα με διαφορά 13 μονάδων από το δεύτερο κόμμα, ενώ τα προοδευτικά κόμματα έφθασαν συνολικά στο 53,34%, παρʼ όλο που οι δημοσκοπήσεις το τελευταίο διάστημα μιλούσαν για «τεχνική ισοπαλία».

Πριν πω την άποψή μου, θα ήθελα να υπογραμμίσω προκαταρκτικά ότι η συζήτηση αυτή, που είναι πολύ σημαντική, θα πρέπει να γίνει με όρους νηφαλιότητας και όχι με όρους ανταγωνισμού. Πόσο μάλλον με όρους πανηγυρισμών των νικητών. Ούτε βεβαίως ως νίκη της καινοτομίας απέναντι στους «κομματικούς θεματοφύλακες». Τούτων δοθέντων, ξεκαθαρίζω ότι τοποθετούμαι θετικά υπέρ των προτάσεων του προέδρου και της Επιτροπής Καταστατικού, υπό προϋποθέσεις. Γιατί;

Διαθέτουμε ένα κράτος που, κουτσά-στραβά, λειτουργεί όταν έχει λιακάδα. Υπάρχει εν αιθρία – όταν ο καιρός είναι καλός, χωρίς ούτε πολύ κρύο ούτε πολλή ζέστη. Οταν έρχεται μια σοβαρή αλλαγή καιρού, παραλύει. Οσα έχει (υποτίθεται) σχεδιάσει, καταρρέουν τη στιγμή που χρειάζεται να εφαρμοστούν. Πέρυσι τέτοιο καιρό δεν κατάφερνε να αποφασίσει ποιος ακριβώς πρέπει να κλαδεύει τα δέντρα – κι έμεινε επί μέρες η Αττική χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει μέλος του ΣΥΡΙΖΑ - Προοδευτική Συμμαχία που να είναι ικανοποιημένο από τη μέχρι τώρα κομματική λειτουργία και απόδοση. Δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα του κόμματός μας. Σε όλο τον κόσμο, το "λενινιστικού τύπου" κόμμα και γενικότερα το πυραμιδικό μοντέλο οργάνωσης έχουν προ πολλού κλείσει τον πολιτικό κύκλο τους.

Η ιστορία της Αριστεράς είναι γεμάτη από αντίστοιχα σημεία καμπής. Και πάντοτε οι οργανωτικές αλλαγές προκαλούσαν μεγαλύτερους ή μικρότερους τριγμούς

Βρισκόμαστε σε μια πολιτική περίοδο όπου οι κυβερνητικές αποτυχίες σε όλα τα θέματα, με αποκορύφωμα την παράλυση σχεδόν ολόκληρης της χώρας και την ταλαιπωρία χιλιάδων πολιτών τις τελευταίες ημέρες λόγω της κακοκαιρίας, η περιστολή της δημοκρατίας και η γενικευμένη διαφθορά τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια και καθιστούν αναγκαία την πολιτική ανατροπή.

Οι ημέρες όπου Ελληνες πρωθυπουργοί εξήγγελλαν και υπέγραφαν με τυμπανοκρουσίες τον EastMed, που μάλιστα θα «βοηθούσε τον διάλογο για την ασφάλεια» στην Ανατολική Μεσόγειο, φαίνονται μακρινές. Μεσολάβησαν η τουρκολιβυκή συμφωνία, κρίσεις και επεισόδια με ερευνητικά σκάφη, παραπέρα διεθνής σχεδιασμός για την ενεργειακή μετάβαση και, τελευταία, η εγκατάλειψη του σχεδίου από τους Αμερικανούς με το γνωστό non-paper.

Από τον Δεκέμβριο του 2019, με μια χιονόπτωση στη Μαλακάσα, είχε φανεί η τάση της κυβέρνησης να μεταθέτει τις ευθύνες της

Αυτή η ανίκανη να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κρίση” κυβέρνηση, όπως εύστοχα τη χαρακτήρισε την Πέμπτη στη Βουλή ο Αλέξης Τσίπρας καταθέτοντας την πρόταση δυσπιστίας εναντίον της, έκανε με την “Ελπίδα” το τρία στα τρία. Κακοκαιρία “Μήδεια” το 2019, πυρκαγιές πέρσι τον Αύγουστο στην Εύβοια, πρόσφατες προαναγγελθείσες από μέρες χιονοπτώσεις.