Πριν από δύο εβδομάδες και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Παιδικής Εργασίας, η Δόμνα Μιχαηλίδου, υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, έκανε την εξής δήλωση: «Ευθύνη μας να διασφαλίσουμε ότι όλα τα παιδιά μεγαλώνουν ως παιδιά και έχουν τις ευκαιρίες που δικαιούνται». Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας, ένα στα δέκα παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο, αντί να πηγαίνει στο σχολείο αναγκάζεται να δουλέψει, υπό συνθήκες σκληρές και με ελάχιστη αμοιβή για να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα, εγκλωβισμένο σε έναν φαύλο κύκλο της φτώχειας και της εκμετάλλευσης από τον οποίο είναι σχεδόν αδύνατο να βγει.

Βρισκόμαστε στην πιο κρίσιμη καμπή, με χαρακτηριστικά πλέον προεκλογικής περιόδου, όπου οι αμέσως επόμενοι μήνες θα είναι καθοριστικοί για την πορεία της χώρας. Γιατί το δίλημμα θα είναι πλέον ξεκάθαρο: συνέχιση των ίδιων συντηρητικών και αντικοινωνικών πολιτικών με κυβέρνηση της ΝΔ και πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη ή προοδευτική κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία και πρωθυπουργό τον Αλέξη Τσίπρα.

Αποπροσαναλισμός, προεκλογικός σχεδιασμός συκοφάντησης αλλά και μήνυμα ότι «όποιος βάζει κανόνες και καλεί τους ισχυρούς του χρήματος και της οικονομίας να πληρώσουν και να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους θα πηγαίνει στα δικαστήρια» είναι η παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο για πλημμέλημα, υπογραμμίζει ο Νίκος Παππάς μιλώντας στην ΑΥΓΗ της Κυριακής. Λίγες μέρες μετά την απόφαση να στηθεί Ειδικό Δικαστήριο ο πρώην υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής τονίζει ότι αυτός ο σχεδιασμός καταρρέει, καθώς ο Κ. Μητσοτάκης ετοιμάζει την απόδρασή του.

Οταν πριν από τρία χρόνια ο κ. Μητσοτάκης ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, υποσχόταν συν τοις άλλοις έναν πιο γαλανό ουρανό. Δεν μας διευκρίνισε, όμως, ότι ο γαλανός αυτός ουρανός θα μας βρει κατακέφαλα με τις ανάλγητες πολιτικές του και την προκλητική αδιαφορία του.

Η δίκη της Χ.Α. σε δεύτερο βαθμό σηματοδοτεί την ανάγκη να μην εφησυχάσουμε μπροστά στο ενδεχόμενο να μειωθούν οι ποινές για τα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης. Είναι όμως και μια πρόκληση μπροστά στο ενδεχόμενο οι ηγέτες της να φάνε βαρύτερες ποινές. Δεν πάμε δηλαδή μόνο για να μη χάσουμε. Έχουμε να κερδίσουμε.

Πρόσφατα η χρόνια αιτίαση της Τουρκίας κατά της Ελλάδας ότι στρατιωτικοποιεί παράνομα τα αποστρατιωτικοποιημένα, με βάση συμβατικά καθεστώτα, ακραία ανατολικά νησιά του Αιγαίου, έχει πάρει νέες διαστάσεις. Η Τουρκία ισχυρίζεται πλέον ότι η αποστρατιωτικοποίηση υπήρξε όρος κυριαρχίας των νησιών από την Ελλάδα, και, συνεπώς, το καθεστώς στρατιωτικοποίησής τους θέτει σε αμφιβολία την ίδια την ελληνική κυριαρχία πάνω σε αυτά.

Καλό και συνετό θα ήταν να μην αρχίσει η χώρα να κατρακυλάει μέχρι τις εκλογές. Κίνδυνος που προβλεπόταν, αλλά καθημερινά όλο και πιο έντονα γίνεται ορατός.

Το πιθανότερο σενάριο, αν αποκλείσουμε την ολοσχερή επικράτηση του ενός ή του άλλου αντιμαχόμενου, είναι να παγώσει η σύγκρουση σε μια de facto ρωσική κατοχή εδάφους της Ουκρανίας, χωρίς να υπάρξει de jure αναγνώριση στο ορατό μέλλον

Τρία χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον κ. Μητσοτάκη και τη ΝΔ, η κοινωνία έχει πλέον άποψη για τις δυνατότητες και τις προτεραιότητές της. Συγκρίνει πλέον με γεγονότα τη διακυβέρνησή μας και τις επιδόσεις του δήθεν επιτελικού κράτους.

Η συζήτηση γύρω από το «Κέντρο» και τον «μεσαίο χώρο» βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου. Χρησιμοποιούνται ποικίλες απόψεις περί «μεσαίου χώρου», η κατάκτηση του οποίου εμφανίζεται να λειτουργεί ως προϋπόθεση εκλογικής επιτυχίας. Στο πολιτικό κέντρο κατά καιρούς αποδίδεται ένας ιδιαίτερος χαρακτηρισμός μια εγγενούς μετριοπάθειας. Στη βάση του λεγόμενου κοινωνικού κέντρου αποδίδεται μία αξίωση κοινωνικής σταθερότητας.

Είναι αναμφισβήτητο ότι η ολοκλήρωση των συνεδριακών διαδικασιών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της αντιπολίτευσης διαμόρφωσε ένα νέο τοπίο στην πολιτική μας ζωή. Τα δύο Συνέδρια επισφράγισαν πρώτον την ευρεία πολιτική νομιμοποίηση των δύο αρχηγών στο εσωτερικό των κομμάτων τους και δεύτερον την ανανέωση και την αναδιάταξη του στελεχιακού δυναμικού τους

Μερικές φορές μας περνάει απ’ το μυαλό πως κάτι πολύ κακό μπορεί να μας συμβεί. Για παράδειγμα ένας σεισμός. Κατά κανόνα όμως το απωθεί, και ευτυχώς που το κάνει, γιατί αλλιώς το συνεχές άγχος θα μας διέλυε ψυχολογικά. Υπάρχουν ωστόσο συμφορές οι οποίες όχι μόνο είναι προβλέψιμες αλλά και ιάσιμες, διότι δεν οφείλονται στα τυφλά στοιχεία της φύσης. Κι αυτές δεν μας φοβίζουν· μας εξοργίζουν. Τέτοια ήταν και η σφαγή των παιδιών στο Τέξας πριν από τρεις βδομάδες. Δεν είναι η πρώτη φορά και δυστυχώς δεν θα είναι η τελευταία.