«Μάλλον εσείς περάσατε αυτή τη φάση της οργής που βλέπουμε στη Γαλλία, πριν από μία δεκαετία», λέει, δείχνοντας να κατανοεί τις δυσκολίες εκείνης της αρνητικής πρωτιάς. Ο Τζουλιάνο ντα Εμπολι είναι ένας από τους πιο οξυδερκείς πολιτικούς επιστήμονες και συγγραφείς της εποχής μας, με σπάνια ικανότητα να ακτινογραφεί τους μηχανισμούς της εξουσίας, της προπαγάνδας και της τεχνολογίας στις κοινωνίες.

Ενα από τα θέματα που θα απασχολήσουν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (διάσκεψη κορυφής ΕΕ) που αρχίζει σήμερα στις Βρυξέλλες (μαζί με τον πολυετή προϋπολογισμό, την Ουκρανία και ενέργεια) είναι η κατάργηση του βέτο/ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων της Ενωσης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε ήδη σχετικές προτάσεις ενόψει της νέας διεύρυνσης της ΕΕ.

Η συζήτηση αυτή έρχεται ενώ η Ελλάδα δέχεται ακόμη επικρίσεις για το βέτο που άσκησε τον περασμένο Ιούλιο στην υιοθέτηση του 21ου πακέτου κυρώσεων κατά της Ρωσίας. Το θέμα βέτο αποκτά έτσι ιδιαίτερη βαρύτητα για τη χώρα μας (ενόψει και της επερχόμενης ελληνικής προεδρίας).

Στην πιο παράδοξη «συγκατοίκηση» των τελευταίων ετών, η ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ τάση του ΠΑΣΟΚ συναντάται με τους Αριστερούς που ομνύουν στην ιδεολογική καθαρότητα. Και οι μεν και οι δε ούτε που θέλουν να ακούσουν για συνεργασία του χώρου.

Τελικά, έτσι θα πάμε μέχρι τις κάλπες; Με τους οπλαρχηγούς στα κεραμίδια και τα πρωτοπαλίκαρα στις πολεμίστρες; Κι αν πάμε έτσι, ποιος θα επωφεληθεί; Το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛΑΣ ή, μήπως, η Νέα Δημοκρατία;

Το κομματικό σύστημα μοιάζει με αρχιπέλαγος όπου οι κομματικές βεβαιότητες, οι εντάσεις και ο απορριπτικός λόγος, συχνά συνοδευόμενος από παραισθητικές εικόνες μοναδικότητας ή μεγαλείου, κυριαρχούν.

Η κομματική πόλωση συνήθως αποδίδεται στις μεγάλες διαιρέσεις του παρελθόντος (εμφύλιοι, καχεκτική δημοκρατία, δικτατορίες, χρεοκοπία κ.ά.). Οχι άδικα. Αποδίδεται επίσης στον «χαρακτήρα του Ελληνα». Ετσι όμως υποτιμάται κάτι πιο κοντινό: η επίδραση του εκλογικού νόμου. Το εκλογικό σύστημα δεν είναι απλός τεχνικός μηχανισμός. Είναι και πολιτικο-ψυχολογικός

Πώς θα αντιμετωπίσουμε την αντιτουρκική ψύχωση πάνω στην οποία βασίζονται τα επικίνδυνα παιχνίδια με την Τουρκία και το Ισραήλ; Δεν πρόκειται για εξωτερική πολιτική, αλλά για τον ιστορικό προσανατολισμό της χώρας.

Στα «ταραγμένα νερά», κρύβονται πολλοί κίνδυνοι, μας έχει δείξει η Οδύσσεια. Κι αν το ομηρικό έπος αφορά τις δυτικές θάλασσες, οι σύγχρονες παγίδες βρίσκονται στις θάλασσες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Εξαρτάται πού το αναζητείς. Αν το αναζητείς στην Κυψέλη για παράδειγμα, δεν υπάρχει. Εδώ και πάνω από οκτώ μήνες έχουν εμφανιστεί οι ζημιές σε δεκάδες πολυκατοικίες της πιο πυκνοκατοικημένης συνοικίας της πρωτεύουσας, εξαιτίας του μετροπόντικα. Σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν -σε Μοναστηράκι, Κεραμεικό, Μεταξουργείο- άλλαζε άμεσα η χάραξη του μετρό και το θέμα λυνόταν πριν καν υπάρξει. Τώρα, όσοι είχαν την ατυχία να διαμένουν πάνω από τη διαδρομή που χαράχτηκε παραμένουν αβοήθητοι.

Σε ένα μήνα ουδείς θα θυμάται – πλην ίσως του αρχαιόπληκτου κ. Άδωνι Γεωργιάδη- την ομιλία του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα. Και όμως με τον γνωστό ωμό γιάνκικο τρόπο έδωσε το σήμα της σύγχρονης τραμπικής Αμερικής. Έβαλε στο μπλέντερ Αρχαία Ελλάδα όπως αυτός ( δεν) την καταλαβαίνει, μια Δύση κοντόφθαλμη και χωρίς οικουμενικότητα, μια Δημοκρατία made in MAGA μαζί με μια γερή δόση εθνικισμού και προέκυψε ένας επικίνδυνος πολτός που διοχετεύεται και τρέφει ιδεολογικά τα Ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα.

Το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου κινδυνεύει να μετατραπεί από εργαλείο ενεργειακής πολιτικής σε σύμβολο στρατηγικής αποφασιστικότητας. Αυτό όμως αντιστρέφει τη σχέση μέσου και σκοπού. Ο στρατηγικός στόχος είναι η αξιόπιστη ηλεκτρική διασύνδεση της Κύπρου με την Ευρώπη. Το συγκεκριμένο έργο, ο Great Sea Interconnector (GSI), είναι το μέσο για να επιτευχθεί.

Γι’ αυτό και το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι, αν η διασύνδεση είναι χρήσιμη. Είναι αν, ο σημερινός σχεδιασμός μπορεί να την προσφέρει με βιώσιμο κόστος και διαχειρίσιμο ρίσκο.

Σε ποιόν οφείλεται η γενικευμένη, οριζόντια ρύθμιση χρεών προς το δημόσιο σε 120 δόσεις; Η αντιπολίτευση λέει -όχι αβάσιμα- ότι οφείλεται σε αυτήν.

Η αλήθεια είναι ότι ο πρωθυπουργός μέχρι πρότινος ήταν κατηγορηματικός πως δεν πρόκειται να νομοθετήσει αυτήν την ρύθμιση διότι έτσι θα κατέστρεφε την «κουλτούρα πληρωμών», ο υπουργός Οικονομικών επεξηγούσε ότι οι 120 δόσεις δεν θα θεσπιστούν διότι, πολύ απλά, δεν χρειάζονται καθότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατήγγειλε την αντιπολίτευση ότι ανακυκλώνει παλιές κακές συνταγές.

...Η εμφάνιση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα αναδιαμόρφωσε τους συσχετισμούς εντός του αριστερού, προοδευτικού χώρου. Το μεγάλο ζητούμενο όμως για συνολική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών παραμένει.

Η κυβέρνηση της Δεξιάς πρέπει να φύγει στις επόμενες εκλογές, όχι στις μεθεπόμενες. Αλλά για την ήττα της και την ανάσχεση της ακροδεξιάς στροφής δεν αρκεί η φθορά. Ούτε σημειακές διαφοροποιήσεις από το σημερινό μοντέλο.

Χρειάζεται πειστικό εναλλακτικό σχέδιο, ευθέως αντιπαραθετικό...

Μετά από τρία χρόνια «ήρεμων νερών» κατά τα οποία χάθηκε άλλη μια ευκαιρία να μπούμε στον δρόμο της επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, είμαστε πάλι μάρτυρες μιας κλιμάκωσης της έντασης στις σχέσεις με την γείτονα. Μιας κλιμάκωσης που επανειλημμένα μας έχει οδηγήσει στο χείλος του πολέμου.

Η κλιμάκωση ξεκινά πάντα με την όξυνση των δηλώσεων ή με κινήσεις που η άλλη πλευρά θεωρεί προκλητικές. Το κατώφλι του τι αξιολογείται ως «πρόκληση» χαμηλώνει, όπως εξάλλου ανεβαίνει σε περιόδους «ήρεμων νερών».

...Αν το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ πήγε από την πολιτική στην οικονομία, το νέο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ της κυβερνώσας πέραν του Κέντρου Αριστεράς πρέπει να κινηθεί από την οικονομία (δημοσιονομική πειθαρχία και οικονομικά της προσφοράς) στην πολιτική (προοδευτική φορολογία και οικονομικά της ζήτησης). Στην οικονομία δεν χωρούν δογματισμοί, αλλά στις κοινωνίες δεν χωρά η απουσία της πολιτικής. Εκεί που υπάρχει αυτή η απουσία υπάρχει και η άνοδος της Ακροδεξιάς που τρέχει να καλύψει τα κενά