Βαγγέλης Ιντζίδης, Υποψήφιος για την προεδρία της ΔΗΜΑΡ

Στον παρόντα πολιτικό χρόνο διαφαίνεται πλέον καθαρά πως ό,τι θεωρούμε σταθερά ταλαντώνεται και μετατοπίζεται, δημιουργώντας νέες ρωγμές, περιθωριοποιήσεις, αναδιατάξεις. Οι διαρκείς εκκεντρώσεις και μετατοπίσεις του Κεφαλαίου, οι αντιφάσεις της σχέσης κοινωνία – ανάπτυξη, οι παγκόσμιες διασυνδέσεις κάθε τοπικότητας, η άτυπη πολυπολικότητα στις διεθνείς σχέσεις, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ασταθές που επικαιροποιεί το ζήτημα της πολιτικής ως διαμορφωτικής δύναμης εκείνου που αποκαλούμε πραγματικότητα.

Για μια επαναπολιτικοποιημένη δημοκρατική ανανεωτική Αριστερά το πολιτικό πρόταγμα δεν καταλήγει στην άσκηση της εξουσίας αλλά ξεκινά από τη δημοκρατική άσκηση της εξουσίας που αποκεντρώνεται προς τα προβλήματα προτείνοντας πολιτικές και αναπτύσσοντας κοινωνικές δυναμικές για διαφοροποιημένες εφαρμογές τους.

Επειδή η πολιτική δεν έχει μία και μόνον εφαρμογή, κάθε δημοκρατικά αριστερό πολιτικό σχέδιο δεν σημαίνει μια και αδιαφοροποίητη πραγμάτωσή του.

Η δημοκρατική άσκηση της εξουσίας για την επαναπολιτικοποιημένη δημοκρατική ανανεωτική Αριστερά αφορά το ανοιχτό πολιτικό σχέδιο σύμφωνα με το οποίο η ατομική επινοητικότητα και η κοινωνική της πλαισίωση δεν θα βρίσκονται σε συγκρουσιακή ένταση καθώς η ισότητα με την ελευθερία δεν θα τίθενται με τη μορφή διλήμματος.

Θα είχε νόημα να συζητήσει κανείς για ηγεσία (νέο/α Πρόεδρο) στη ΔημΑρ αμέσως μετά τις ευρωεκλογές όταν ακόμα υπήρχε ένας συγκροτημένος πολιτικός οργανισμός αλλά και όταν υπήρχε ηγεσία που θα μπορούσε να εγγυηθεί τις καταστατικές διαδικασίες για κάτι τέτοιο. Πέρασε ο κρίσιμος χρόνος και είναι εξαιρετικά προβληματικό μια υπό ανασυγκρότηση δυναμική να αναζητά ηγέτες και όχι πολιτικά περιεχόμενα. Η δημοκρατική ανανεωτική αριστερά δεν είναι μια εικόνα που γίνεται πολιτική.

Η υποψηφιότητά μου επιδιώκει να φέρει στο προσκήνιο το αίτημα της επαναπολιτικοποίησης της δημοκρατικής και ανανεωτικής αριστεράς μέσα από έναν δικτυακό συλλογικό συντονισμό όπου οι τομείς της πολιτικής δράσης θα συμπλέκονται συμβάλλοντας στον συνεχή ανασχεδιασμό κάθε επιλογής και με φορά από το κέντρο προς την περιφέρεια, από τα ασταθή (που ρητορικά – και μόνον – εμφανίζονται ως στάνταρντς) προς τις πολλαπλές εναλλακτικές δοκιμές σε κάθε ζήτημα της κρίσιμης πολυπλοκότητας.