Πικρές αλήθειες για τις τηλεοπτικές άδειες

Ήταν περίπου αναμενόμενο μετά από πέντε και πλέον χρόνια επιθετικής ρητορείας από το σύνολο σχεδόν του στελεχιακού δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ κατά των δημοσιογράφων και των τηλεοπτικών καναλιών ότι θα έφτανε η ώρα όπου τα «κανάλια της διαπλοκής» θα χρησιμοποιούνταν ως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός και «σωσίβιο» στη θάλασσα των λαικών αντιδράσεων.

Η κοινωνική αναταραχή από το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου που μοιράζει φτώχεια σε νυν και επερχόμενους συνταξιούχους αλλά και η δημευτική λογική του φορολογικού έχουν οδηγήσει στα πρόθυρα έκρηξης εκτός από τους αγρότες σχεδόν το σύνολο των εργαζομένων στη χώρα.

Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το άρθρο του Νίκου Μαραντζίδη στην Κυριακάτικη Καθημερινή περί εκκωφαντικής σιωπής του συριζαίου ψηφοφόρου, αντιλαμβάνεται ότι αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν βρει σύντομα νέο αφήγημα για να ενεργοποιήσει όσες φωνές στήριξης έχουν απομείνει τότε σύντομα οι δημοσκοπήσεις θα αποτυπώσουν την σιωπή των οπαδών με εκκωφαντικό τρόπο.

Εδώ είναι και η εξήγηση γιατί ήρθε τώρα, Παρασκευή βράδυ, εν μέσω καθολικών κινητοποιήσεων, μια τροπολογία σε κύρωση συμφωνίας με τη Λευκορωσία. Είναι το απολύτως απαραίτητο σύννεφο καπνού που μπορεί να σκεπάσει την πολιτική φθορά των αντιδράσεων.

Τι και αν η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ανύπαρκτα επιχειρήματα και λανθασμένους αριθμούς για τις άδειες στην Ευρώπη; Ο σκοπός της πόλωσης αγιάζει τα μέσα. Ή όπως σκωπτικά έλεγαν παλιότεροι δημοσιογράφοι «μην αφήνεις κάποιες λεπτομέρειες να σου χαλάνε μια όμορφη ιστορία».

Επί της ουσίας τώρα, η κυβέρνηση ήθελε και δημιούργησε ένα ευνοικό διαπραγματευτικό πλαίσιο με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ ενόψει των πολιτικών εξελίξεων που αργά ή γρήγορα, έρχονται. Αν ήθελε πραγματικά να βάλει τάξη στη ζούγκλα των ΜΜΕ δεν την εμπόδιζε κανείς ,ούτε να ελέγξει τους καναλάρχες για τα θαλασσοδάνεια, τα χρέη ή τους απλήρωτους εργαζόμενους. Θα μπορούσε 13 μήνες τώρα να τροποποιήσει τις τεχνικές προυποθέσεις, να επιβάλει σε όσους χρωστούν στο κράτος να πληρώσουν, να βάλει πλαφόν εργαζομένων ή απολύσεων, να επαναφέρει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις σε ένα κλάδο που η ανεργία έχει σπάσει κάθε ρεκόρ. Αλήθεια πιστεύει σοβαρά κάποιος υπουργός ότι αν κλείσει ένα κανάλι ο ιδιοκτήτης θα πληρώσει έστω και ένα ευρώ χρωστούμενα στο κράτος, τους εργαζόμενους ή τις τράπεζες ;

Τα περίφημα «κανάλια της διαπλοκής» είναι μια καλά οργανωμένη και δουλεμένη επικοινωνιακή τακτική. Πρόσφατα στην ομιλία του πρωθυπουργού για τον ένα χρόνο της «πρώτη φοράς αριστερά» όσοι δημοσιογράφοι είχαν διαφορετική άποψη βρέθηκαν να καταγγέλλονται από τα matrix του σταδίου. Τώρα σε χρόνο μηδέν βρέθηκε μια μελέτη του πανεπιστημίου Φλωρεντίας για τη βιωσιμότητα των καναλιών. Και για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για τις κυβερνητικές προθέσεις ο κ. Σπίρτζης ήδη ανακοίνωσε ότι έπονται οι ραδιοφωνικές άδειες.

Μπολιάζουν τους οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ με μια ποδοσφαιρική λογική περί «τηλεοπτικής ή δημοσιογραφικής παράγκας» ξεχνώντας βέβαια να τους πουν ότι ακόμη και αν αυτή υπήρχε δεν εμπόδισε τη σημερινή όπως και καμία κυβέρνηση να πάρει την εξουσία .

Ξεχνούν επίσης ότι έλεγχος της ενημέρωσης είναι έλεγχος της Δημοκρατίας.

Και όπως πολύ σωστά έλεγαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ μετά το μαύρο στην ΕΡΤ «με την Δημοκρατία δεν παίζουμε» !