...Η εμφάνιση της ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα αναδιαμόρφωσε τους συσχετισμούς εντός του αριστερού, προοδευτικού χώρου. Το μεγάλο ζητούμενο όμως για συνολική αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών παραμένει.

Η κυβέρνηση της Δεξιάς πρέπει να φύγει στις επόμενες εκλογές, όχι στις μεθεπόμενες. Αλλά για την ήττα της και την ανάσχεση της ακροδεξιάς στροφής δεν αρκεί η φθορά. Ούτε σημειακές διαφοροποιήσεις από το σημερινό μοντέλο.

Χρειάζεται πειστικό εναλλακτικό σχέδιο, ευθέως αντιπαραθετικό...

Το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου κινδυνεύει να μετατραπεί από εργαλείο ενεργειακής πολιτικής σε σύμβολο στρατηγικής αποφασιστικότητας. Αυτό όμως αντιστρέφει τη σχέση μέσου και σκοπού. Ο στρατηγικός στόχος είναι η αξιόπιστη ηλεκτρική διασύνδεση της Κύπρου με την Ευρώπη. Το συγκεκριμένο έργο, ο Great Sea Interconnector (GSI), είναι το μέσο για να επιτευχθεί.

Γι’ αυτό και το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι, αν η διασύνδεση είναι χρήσιμη. Είναι αν, ο σημερινός σχεδιασμός μπορεί να την προσφέρει με βιώσιμο κόστος και διαχειρίσιμο ρίσκο.

Σε ποιόν οφείλεται η γενικευμένη, οριζόντια ρύθμιση χρεών προς το δημόσιο σε 120 δόσεις; Η αντιπολίτευση λέει -όχι αβάσιμα- ότι οφείλεται σε αυτήν.

Η αλήθεια είναι ότι ο πρωθυπουργός μέχρι πρότινος ήταν κατηγορηματικός πως δεν πρόκειται να νομοθετήσει αυτήν την ρύθμιση διότι έτσι θα κατέστρεφε την «κουλτούρα πληρωμών», ο υπουργός Οικονομικών επεξηγούσε ότι οι 120 δόσεις δεν θα θεσπιστούν διότι, πολύ απλά, δεν χρειάζονται καθότι δεν υπάρχει πρόβλημα και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατήγγειλε την αντιπολίτευση ότι ανακυκλώνει παλιές κακές συνταγές.

Μετά από τρία χρόνια «ήρεμων νερών» κατά τα οποία χάθηκε άλλη μια ευκαιρία να μπούμε στον δρόμο της επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, είμαστε πάλι μάρτυρες μιας κλιμάκωσης της έντασης στις σχέσεις με την γείτονα. Μιας κλιμάκωσης που επανειλημμένα μας έχει οδηγήσει στο χείλος του πολέμου.

Η κλιμάκωση ξεκινά πάντα με την όξυνση των δηλώσεων ή με κινήσεις που η άλλη πλευρά θεωρεί προκλητικές. Το κατώφλι του τι αξιολογείται ως «πρόκληση» χαμηλώνει, όπως εξάλλου ανεβαίνει σε περιόδους «ήρεμων νερών».

...Αν το Μπαντ Γκόντεσμπεργκ πήγε από την πολιτική στην οικονομία, το νέο Μπαντ Γκόντεσμπεργκ της κυβερνώσας πέραν του Κέντρου Αριστεράς πρέπει να κινηθεί από την οικονομία (δημοσιονομική πειθαρχία και οικονομικά της προσφοράς) στην πολιτική (προοδευτική φορολογία και οικονομικά της ζήτησης). Στην οικονομία δεν χωρούν δογματισμοί, αλλά στις κοινωνίες δεν χωρά η απουσία της πολιτικής. Εκεί που υπάρχει αυτή η απουσία υπάρχει και η άνοδος της Ακροδεξιάς που τρέχει να καλύψει τα κενά

Η μαζική υποδοχή του Πάπα στο Παρίσι δεν μπορεί να περάσει ασχολίαστη. Και αξίζει να τη δούμε όχι ως ένδειξη «επιστροφής της θρησκείας», αλλά ως μια ισχυρή τάση ανασύνθεσης συλλογικών νοημάτων όταν η παλιά ιστορική γραμματική του δυτικού κανόνα, έχει χάσει πλέον τη δεσμευτικότητά της. Μια ανασύνθεση που έχει ανάγκη νοήματος και χρειάζεται υπερβάσεις.

Δεν μπορούν να μας αφήσουν αδιάφορους, οι εικόνες του πλήθους στις συναντήσεις με τον Πάπα, στην πρόσφατη επίσκεψή του στο Παρίσι, γιατί είναι εντυπωσιακές.

Είχαμε μια καλή εξέλιξη τις προηγούμενες ημέρες, τις αξιολογήσεις του αξιόχρεου της χώρας μας από δύο διεθνείς οίκους. Ο οίκος Moody’s διατήρησε την αξιολόγηση στην βαθμίδα Baa3 αλλά αναβάθμισε τις προοπτικές σε θετικές, και ο Scope αναβάθμισε το αξιόχρεο σε ΒΒΒ+. Καθοριστική για την εξέλιξη ήταν η επαγγελματική διαχείριση του χρέους από τον ΟΔΔΗΧ. Πληρώνοντας, μάλιστα, πρόωρα 5,3 δισ. ευρώ στα τέλη του 2025 και άλλα 13 δισ. ευρώ έως τα τέλη του τρέχοντος έτους, έδειξε ότι -εν μέσω αναταραχής στις διεθνείς αγορές ομολόγων- η Ελλάδα είναι και με το παραπάνω συνεπής στις υποχρεώσεις που ανέλαβε στα χρόνια της μεγάλης κρίσης.

Αυτή την περίοδο η κυβέρνηση διαφημίζει μία αμφιλεγόμενη μετακόμιση μερικών χρηματοπιστωτικών εταιρειών από το εξωτερικό στην Ελλάδα, με το λεγόμενο καθεστώς non-dom που αφορά μη-κατοίκους της χώρας, (non-domicile). Με μόνη τους δέσμευση να καταβάλουν ετησίως ένα ποσό 100.000 ευρώ και εντός πενταετίας να αγοράσουν ένα ακίνητο αξίας 500.000 ευρώ, θα απαλλάσσονται από κάθε άλλη φορολογία πλούτου και κερδών, καθώς και από κάθε υποχρέωση να δηλώνουν πού και πώς παράγονται τα εισοδήματα τους ανά τον κόσμο.

Σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων και κατακερματισμού στον προοδευτικό χώρο, ο πρώην Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και νυν ανεξάρτητος βουλευτής, Γιάννης Δραγασάκης, μιλά στο libre και τοποθετείται για το κρίσιμο ζήτημα των προγραμματικών και πολιτικών συγκλίσεων της Αριστεράς, καθώς και την ανάγκη διαμόρφωσης μιας εναλλακτικής προοδευτικής διεξόδου απέναντι στην τρέχουσα διακυβέρνηση

Στην πολιτική υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν «κρυφές ατζέντες». Όπως, παράδειγμα, είναι αυτή για την αναμόρφωση των επιδομάτων και την κατάργηση του επιδόματος ανεργίας πέραν των δύο μηνών, που –είτε από λάθος είτε για να διακριθεί από τους συνυποψηφίους του στα βόρεια προάστια- αποκάλυψε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αυτό που παρουσίασε ως επιδότηση της εργασίας δεν ήταν παρά η επιδότηση επιχειρήσεων με λεφτά των μισθωτών.

Πώς γίνεται μια δήλωση με αυτονόητες παραδοχές να ανάβει φωτιές στο ΠΑΣΟΚ και να αντιμετωπίζεται ως ομολογία ενοχής από τη Νέα Δημοκρατία

Ορισμένες φορές στη δημόσια ζωή παραβιάζεται η κοινή λογική. Παράδειγμα: ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Απόστολος Πάνας, δηλώνει ότι, κατά τη γνώμη του, η ΕΛΑΣ κινείται στον άξονα της σοσιαλδημοκρατίας, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής σύγκλισης των δύο κομμάτων. Η δήλωση προκαλεί πανικό στη Χαριλάου Τρικούπη, που σπεύδει να αποδοκιμάσει ως «άστοχες» τις απόψεις του βουλευτή…

Η ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν ήταν απλώς ένας απολογισμός του έργου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν). Ήταν, ουσιαστικά, μια περιγραφή της Ευρώπης που απαιτεί η νέα διεθνής πραγματικότητα: πιο αυτόνομη, πιο ανθεκτική και ικανότερη να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της.

Η διαπίστωση είναι πλέον κοινή. Το δύσκολο είναι το επόμενο βήμα: μπορεί η Ευρώπη να οργανωθεί έτσι ώστε να ανταποκριθεί σε αυτή τη νέα πραγματικότητα;