Ροκάνισμα

Βάστα Ρόμελ! Για την ακρίβεια: βάστα Φώτη! Τα χτυπήματα εκ των έσω που δέχεται ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ συνεχίζονται. Κάποιοι παίζουν με... ένα άλλο κόμμα - αλλά παραμένουν και στη ΔΗΜΑΡ και κάνουν μαθήματα πολιτικής τακτικής στον μπαρουτοκαπνισμένο Κουβέλη. Αλλοι μετονόμασαν τη φράξιά τους σε πολιτική κίνηση. Αυτοί έχουν και την περισσότερη πλάκα: ανακοίνωσαν τα μέλη χωρίς τον επικεφαλής - αν και λίγη αξία έχει.

Η ουσία όσων συμβαίνουν στη ΔΗΜΑΡ βρίσκεται στην παιδαγωγική πλευρά της πολιτικής, η οποία σε ό,τι αφορά τη συμπεριφορά ορισμένων στελεχών της είναι μια αρνητική παιδαγωγική. Αλλοιώνει την έννοια του κόμματος ως ανώτερης μορφής οργάνωσης των πολιτών.

Αν η μεγαλύτερη κατάκτηση του δυτικού πολιτισμού τους τρεις τελευταίους αιώνες είναι ο κοινοβουλευτισμός, για να λειτουργήσει χρειάζεται κόμματα. Και τα κόμματα για να υπάρχουν πρέπει να έχουν δομή, ιδεολογικό πλαίσιο, πολιτική ταυτότητα και, κυρίως, αυτονομία. Αυτό το τελευταίο πλήττεται στη ΔΗΜΑΡ - εκ των έσω ενίοτε.

Πρώτα αμφισβητήθηκε το δικαίωμα του Φώτη Κουβέλη, ως ιδρυτή και επικεφαλής του κόμματος, να διαχωρίσει - με την ευπρέπεια που το έκανε - τη θέση του από τη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠαΣοΚ, για λόγους που εξήγησε. Τώρα αμφισβητείται το δικαίωμα του συνεδρίου της ΔΗΜΑΡ, ως ανώτατου κομματικού οργάνου, να επιλέξει με ποιους θα συμμαχήσει και με ποιους όχι. Η απόφαση δηλαδή της πλειοψηφίας να πάει στις ευρωεκλογές ως αυτοτελές κόμμα της Κεντροαριστεράς που έχει τη διπλή επικύρωση της λαϊκής ετυμηγορίας του 2012.

Φυσικά, στην πολιτική καθένας ορίζει τη στάση του με βάση τις πεποιθήσεις και τις εκτιμήσεις του και ο λογαριασμός γίνεται πάντα από τον ξενοδόχο. Ισχύει για τον Κουβέλη, αλλά ισχύει περισσότερο για όσους στενεύονται στο πλαίσιο των αποφάσεων που έλαβαν τα καταστατικά όργανα της ΔΗΜΑΡ. Η συμμετοχή σε ένα κόμμα είναι εθελούσια. Οταν δεν σε εκφράζουν οι αποφάσεις της πλειοψηφίας παίρνεις τα μπογαλάκια σου και φεύγεις. Δεν κάνεις παιχνίδι φθοράς υπέρ τρίτων.

Οι εξελίξεις λοιπόν θα δείξουν αν ο Κουβέλης κινείται σωστά. Αλλά έχει καθαρότητα στις επιλογές του, υπήρξε υπεύθυνος σε ό,τι αποφάσισε και, επιπλέον, το έθεσε στην κρίση της κομματικής βάσης. Δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο για όσους πριονίζουν το κλαδί της ΔΗΜΑΡ. Οπως έλεγε ο Ιαν Φλέμινγκ: «Την πρώτη φορά είναι τυχαίο, τη δεύτερη είναι σύμπτωση, την τρίτη είναι εχθρική ενέργεια».