Το αντιμνημονιακό μνημόνιο
Ανδρέας Ε. Παπαδόπουλος, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Τύπου, Δημοσιευμένο: 2017-05-03
Η χθεσινή ημέρα κανονικά θα έπρεπε να περάσει στην ιστορία και να διδάσκεται στις πιο ξεχωριστές σχολές επικοινωνίας του κόσμου και μάλιστα σε ειδικό μάθημα υπό τον τίτλο «πώς να κάνετε το άσπρο μαύρο».
Από την μια, λοιπόν. έχουμε μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, έστω πασπαλισμένη με τους ακραίους λαϊκιστές ΑΝΕΛ, που υπογράφει ουσιαστικά ένα τέταρτο μνημόνιο, το οποίο προβλέπει την κατάργηση της 12ής σύνταξης, την ακύρωση του αφορολόγητου, την περικοπή μιας σειράς κοινωνικών επιδομάτων και πολλές άλλες αντικοινωνικές ρυθμίσεις. Και μάλιστα όλα αυτά χωρίς επιπρόσθετη χρηματοδότηση.
Από την άλλη, έχουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-με αυτές των ΑΝΕΛ για προφανείς λόγους δεν ασχολούμαστε-οι οποίες είναι σαν να μην τρέχει τίποτα. Για την ακρίβεια σαν να μην συμφώνησε η παρούσα κυβέρνηση τα μέτρα και ότι το μείζον ήταν απλώς να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, ανεξάρτητα από το τι περιλαμβάνει. Άκουγες τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μιλούν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και δεν μπορούσες να αντιληφθείς αν επρόκειτο για τα ίδια πρόσωπα που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν πει τέρατα, είχαν δαιμονοποιήσει τους αντιπάλους τους και είχαν κατηγορήσει τους πάντες για υποταγή στα μνημόνια. Ο τρόπος, δε, που το έκαναν ήταν τόσο φυσικός σαν να είχαν κάνει ατέλειωτες ώρες πρόβα πριν εμφανιστούν στα ΜΜΕ.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι του κυβερνητικού εκπροσώπου. Πολλοί τον θυμούνται ως σκληρό και δογματικό της αριστεράς, οπαδό των ιδεολογικών συγκρούσεων και νοσταλγό των παρωχημένων αντιλήψεων.
Βεβαίως, το ποτό της εξουσίας είναι γλυκό, όπως και το κοστούμι που φοράει κανείς ανάλογα με τη θέση. Κάπως έτσι, ο παλιός γραμματέας της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμού για την ακρίβεια, αλλά αυτόν τον έχουμε βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας) με την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου πήγε χθες στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών και με επιχειρήματα που θύμιζαν την αγαπητή Μιράντα Ξαφά, υπερασπίστηκε με σθένος τη συμφωνία, κάνοντας το άσπρο-μαύρο. Μάλλον, ως οπαδός και αυτός της κινεζικής επανάστασης θα θυμήθηκε πως «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, το θέμα είναι να πιάνει ποντίκια». Εν προκειμένω, να υπογράφει μνημόνια!
Από την μια, λοιπόν. έχουμε μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, έστω πασπαλισμένη με τους ακραίους λαϊκιστές ΑΝΕΛ, που υπογράφει ουσιαστικά ένα τέταρτο μνημόνιο, το οποίο προβλέπει την κατάργηση της 12ής σύνταξης, την ακύρωση του αφορολόγητου, την περικοπή μιας σειράς κοινωνικών επιδομάτων και πολλές άλλες αντικοινωνικές ρυθμίσεις. Και μάλιστα όλα αυτά χωρίς επιπρόσθετη χρηματοδότηση.
Από την άλλη, έχουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-με αυτές των ΑΝΕΛ για προφανείς λόγους δεν ασχολούμαστε-οι οποίες είναι σαν να μην τρέχει τίποτα. Για την ακρίβεια σαν να μην συμφώνησε η παρούσα κυβέρνηση τα μέτρα και ότι το μείζον ήταν απλώς να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, ανεξάρτητα από το τι περιλαμβάνει. Άκουγες τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να μιλούν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και δεν μπορούσες να αντιληφθείς αν επρόκειτο για τα ίδια πρόσωπα που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχαν πει τέρατα, είχαν δαιμονοποιήσει τους αντιπάλους τους και είχαν κατηγορήσει τους πάντες για υποταγή στα μνημόνια. Ο τρόπος, δε, που το έκαναν ήταν τόσο φυσικός σαν να είχαν κάνει ατέλειωτες ώρες πρόβα πριν εμφανιστούν στα ΜΜΕ.
Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι του κυβερνητικού εκπροσώπου. Πολλοί τον θυμούνται ως σκληρό και δογματικό της αριστεράς, οπαδό των ιδεολογικών συγκρούσεων και νοσταλγό των παρωχημένων αντιλήψεων.
Βεβαίως, το ποτό της εξουσίας είναι γλυκό, όπως και το κοστούμι που φοράει κανείς ανάλογα με τη θέση. Κάπως έτσι, ο παλιός γραμματέας της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (Συνασπισμού για την ακρίβεια, αλλά αυτόν τον έχουμε βάλει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας) με την ιδιότητα του κυβερνητικού εκπροσώπου πήγε χθες στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών και με επιχειρήματα που θύμιζαν την αγαπητή Μιράντα Ξαφά, υπερασπίστηκε με σθένος τη συμφωνία, κάνοντας το άσπρο-μαύρο. Μάλλον, ως οπαδός και αυτός της κινεζικής επανάστασης θα θυμήθηκε πως «άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, το θέμα είναι να πιάνει ποντίκια». Εν προκειμένω, να υπογράφει μνημόνια!
