Δεν είναι καθόλου αυτονόητο ότι η καταπολέμηση των ανισοτήτων είναι οπωσδήποτε βασικός στόχος της κοινωνικής πολιτικής.
Στο χτεσινό μου άρθρο μίλησα για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις που δεν ευνοούν την Τουρκία και για τα εμπόδια που αντιμετωπίζουμε. Μερικοί αναγνώστες μου έστειλαν emailόπου έγραφαν πράγματα όπως: «αυτό ήταν. Ακόμα κι εσύ το παραδέχεσαι. Η Ευρώπη δεν μας θέλει. Γιατί να συνεχίσουμε τις θυσίες; Ας τα παρατήσουμε».
Αν υπήρχε ένας σοβαρός λόγος για να ξαναγίνει τόσο σύντομα συνταγματική αναθεώρηση, αυτός ήταν αναμφίβολα η ανάγκη για μια νέα ρύθμιση των σχέσεων Κράτους - Εκκλησίας.
Τη συνεχή βελτίωση των εκτιμήσεων και των προβλέψεων των ελληνικών επιχειρήσεων τους τελευταίους εννέα μήνες καταγράφει η τελευταία τριμηνιαία έκθεση του ΙΟΒΕ που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα. Τόσο στη βιομηχανία, όσο και στο λιανικό εμπόριο, τις υπηρεσίες, αλλά ακόμα και τις κατασκευές, που είχαν υποστεί σοβαρό πλήγμα μετά την περάτωση των Ολυμπιακών έργων και την κατακόρυφη πτώση των δημοσίων επενδύσεων πέρυσι, το επιχειρηματικό κλίμα ανακάμπτει, προσεγγίζοντας ξανά τα προ των Ολυμπιακών Αγώνων επίπεδα.
Με το ευρωσύνταγμα στη φορμόλη, τις προσπάθειες για συντονισμό των πολιτικών που αναφέρονται στη δημόσια τάξη και τη δικαιοσύνη σε αναστολή, τις επιδόσεις στη στρατηγική της Λισσαβώνας σε μηδενικό επίπεδο και με διάχυτη την αρνητική προδιάθεση στην έννοια της διεύρυνσης, η Ε.Ε. εξακολουθεί να υπάρχει χάρη στη δυναμική των περασμένων χρόνων.