(Από το αφιέρωμα στο Βήμα )

Αναλογίζομαι ότι για λίγους ανθρώπους μπορεί κανείς, δίπλα στο «πλήρης ημερών», να προσθέσει το «πλήρης εμπειριών» και ίσως το «πλήρης σκέψεων». Και ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς ήταν ένας από αυτούς. Δεν το γράφω έχοντας μόνο στον νου μου τον βίο ή το έργο του. Σκέφτομαι κυρίως την «άγρυπνη συνείδησή» του: την αδιάκοπη ανάγκη να παρατηρεί, να ερμηνεύει, να αμφισβητεί.

Το πλήθος των κειμένων που γράφηκαν από τη στιγμή της αναγγελίας του θανάτου του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, δείχνει την εμβέλεια της προσωπικότητας και του έργου του.

Ο Τσουκαλάς μπαίνει δυναμικά στο δημόσιο χώρο με την Ελληνική Τραγωδία, το 1969. Μια έκδοση στα γαλλικά και στα αγγλικά, από τους μεγαλύτερους διεθνώς εκδοτικούς οίκους. Η εποχή, στην κορύφωση της δυναμικής των χρόνων του εξήντα, και ο τίτλος αριστουργηματικός.