«Ο κόσμος της Αριστεράς δεν αντέχει και δεν θα συγχωρέσει άλλη εσωστρέφεια. Θέλει κοινή πορεία» τονίζει ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος στην ΑΥΓΗ της Κυριακής εξηγώντας ότι για να πετύχει αυτός ο στόχος, χρειάζεται ισχυρή βούληση και άμεσα πρωτοβουλίες συνεννόησης. Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. επιμένει στην ενότητα και ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, θα είναι μέρος της λύσης για την επόμενη μέρα της ανασύνθεσης και έχει ήδη προτείνει στο ΠΑΣΟΚ και τα προοδευτικά κόμματα να καταθέσουν πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης, υπενθυμίζει ο Θ. Θεοχαρόπουλος. Εκτιμά επίσης πως σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα μετά τα όσα είπε η Λάουρα Κοβέσι ο πρωθυπουργός θα είχε παραιτηθεί, αλλά αποδεικνύεται ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι με την Ευρώπη μόνο στα λόγια.

Μέχρι πριν από λίγο καιρό, η σοφία των αγορών αποτελούσε, κατά κάποιο τρόπο, τον οδηγό της οικονομίας. Σήμερα τη θέση της παίρνουν βιομηχανικές πολιτικές μεγάλης κλίμακας. Το κράτος, που επί πολλά έτη έβλεπε τις εξουσίες του να συρρικνώνονται, επιστρέφει ως ο θεμελιώδης πρωταγωνιστής». Όταν αυτή τη διαπίστωση την εκφωνεί ένας από τους ιστορικούς θεματοφύλακες της ελεύθερης αγοράς, ο επί χρόνια πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι, μπορείς να ψυχανεμιστείς ότι κάτι αλλάζει στην αντίληψη μιας μερίδας των κυρίαρχων οικονομικο-πολιτικών κύκλων. Ο λόγος προκύπτει από τη συνέχεια της φράσης του Ντράγκι: «Οι εμπορικές σχέσεις, οι οποίες προηγουμένως διέπονταν από κοινούς πολυμερείς κανόνες, σήμερα κυριαρχούνται ουσιαστικά από γεωπολιτικές συμμαχίες, στις οποίες η στρατιωτική και η οικονομική ισχύς αποτελούν πλέον ρητά εργαλεία».

Σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εφημερίδα One Voice και τον δημοσιογράφο Λάμπρος Παπαδής, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κώστας Ζαχαριάδης, εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της κυβέρνησης, τονίζοντας πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης «δεν είναι πλέον σε θέση να ελέγξει τις εξελίξεις».

Κύριε Ζαχαριάδη, η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ φαίνεται να αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα διαχείρισης ευρωπαϊκών πόρων. Πώς αξιολογεί ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. τη στάση της κυβέρνησης και ποια είναι η πολιτική ευθύνη που της αποδίδετε;

Μιλάμε για ένα «γαλάζιο σκάνδαλο», αυτό δείχνουν οι δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στην οποία επιτίθενται με μανία από τη Ν.Δ. Η Ν.Δ., ωστόσο, επινόησε το αφήγημα περί «διαχρονικών ευθυνών», αναφερόμενη σε υπαρκτές διαρθρωτικές αδυναμίες του συστήματος. Δεν συζητάμε όμως γι’ αυτό, αλλά για το μεγάλο «γαλάζιο» κόλπο και την κατάχρηση της εξουσίας. Θυμηθείτε τον Ιούλιο του 2025, με μια διαδικασία που εξευτέλισε το κοινοβούλιο, για να προστατεύσει τον Μάκη Βορίδη και τον Λευτέρη Αυγενάκη.

Τα θηριώδη δημοσιονομικά υπερπλεονάσματα παρουσιάζονται ως δικαίωση της οικονομικής πολιτικής, ως τρανή απόδειξη ότι η οικονομία πάει καλά, κι έτσι δημιουργείται η δυνατότητα στήριξης των πιο ευάλωτων νοικοκυριών. Δεν είναι αλήθεια.

Υποχρέωση της Ελλάδας είναι η παραγωγή συγκεκριμένων δημοσιονομικών πλεονασμάτων, ώστε να αποπληρώνουμε το δημόσιο χρέος. Τα υπερπλεονάσματα είχαν νόημα το 2016-18, στην προσπάθεια εξόδου από τα μνημόνια: Ο βασικός λόγος ήταν ότι οι αγορές δεν πίστευαν ότι μπορούμε να διατηρούμε πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ – μάλιστα το ΔΝΤ ισχυριζόταν ότι δεν μπορούμε να επιτύχουμε ούτε 1,5%. Οι αγορές πείστηκαν ότι η χώρα είναι αξιόπιστη χάρη στα υπερπλεονάσματα. Χωρίς αυτά, το κόστος δανεισμού θα είχε ξεφύγει και η προσπάθεια ίσως έπεφτε, για τρίτη φορά, στα βράχια. Ετσι, τότε, δημιουργήθηκε και το «μαξιλάρι» των 40 δισ. ευρώ.