Υποθέτω ότι μπορεί να βρεθούν εξηγήσεις για την άρνηση κάποιων να υπερψηφίσουν μια απόφαση καταδίκης των εγκλημάτων του κομμουνισμού. Το ψήφισμα του Συμβουλίου της Ευρώπης είναι μια πράξη πολιτική και η συμμετοχή σ’ αυτήν ασφαλώς απαιτεί να ληφθούν υπόψη και άλλοι παράγοντες εκτός από τις διατυπώσεις του κειμένου.

Νόμιζα ότι γύριζαν ταινία. Ταινία ιστορική που διαδραματιζόταν στη Μόσχα, κάπου στην πλατεία του Κρεμλίνου, πριν αρκετές δεκαετίες. Αλήθεια, έτσι νόμισα. Κατεβαίνοντας το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης την οδό Πανεπιστημίου και φθάνοντας μπροστά στα Προπύλαια, αντίκρυσα σκηνικό εποχής.

Για πολλοστή φορά τον τελευταίο καιρό η κυπριακή κυβέρνηση -καλώς ή κακώς, είναι μια άλλη συζήτηση- βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Είτε μας αρέσει είτε όχι, η τουρκική διπλωματία ελίσσεται, κάνει το μαύρο-άσπρο και κυρίως δίνει την εντύπωση ότι εμφανίζεται πρόθυμη να συζητήσει μια κάποια λύση του Κυπριακού.

Η «εθνική ομοψυχία» πάντα με τρόμαζε. Είτε αναφέρεται στο 97% των ελληνορθόδοξων, είτε στο παρόμοιο ποσοστό των φίλων του Μιλόσεβιτς, είτε στο 82,2% που θεωρεί εαυτόν κυρίως Έλληνα και δευτερευόντως Ευρωπαίο, είτε στον ομόψυχο εθνικισμό, ως ανώτατο στάδιο του αντιιμπεριαλισμού.