Το μέγα επιχείρημα όσων αισθάνθηκαν υπερήφανοι για το μεγαλοπρεπές «όχι» του «εθνάρχη» Παπαδόπουλου ήταν ότι η Ευρώπη θα επέβαλλε πλέον τη δίκαιη λύση και όχι το «τερατούργημα» του Κόφι Αναν. Μας έλεγαν επίσης ότι το «όχι» δεν προκάλεσε καμιά αρνητική συνέπεια για την Κυπριακή Δημοκρατία, το αντίθετο μάλιστα.

Οι υποστηρικτές της εξωστρέφειας έχουν στο πλευρό τους εμπνευσμένους ιεράρχες, όπως ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος. Δυστυχώς, η Εκκλησία της Ελλάδος βρέθηκε ανέκαθεν στην άλλη όχθη

Με την αιφνίδια αύξηση της προκαταβολής του φόρου που θα πληρώσουν φέτος οι επιχειρήσεις, η κυβέρνηση ακυρώνει στην πράξη την πολιτική που διατυμπανίζει από το Δεκέμβριο του 2004, όταν ψήφισε τον ισχύοντα φορολογικό νόμο 3296: ότι μειώνοντας τους συντελεστές φορολόγησης των κερδών θα επιτύχει αύξηση των επενδύσεων από εγχώρια αλλά και ξένα κεφάλαια στη χώρα μας.

Η πρωτοβουλία ανακίνησης του Κυπριακού εκ μέρους της Τουρκίας, αποδεικνύεται η κορυφή του παγόβουνου στο οποίο, κινδυνεύει να προσκρούσει η κυπριακή κυβέρνηση. Ο "δεκάλογος" που παρουσίασε την περασμένη Τρίτη ο Αμπντουλλάχ Γκιούλ, πράγματι (όπως είπε ο κ. Π. Μολυβιάτης) περιείχε τις ίδιες προτάσεις που είχαν υποβληθεί από την τουρκική πλευρά στις 30 Μαϊου 2005.

Aναδιανομή δεν σημαίνει αναγκαστικά και μόνο όσα γνωρίζαμε έως τώρα, όπως π.χ. η επιδοματική πολιτική. Aναδιανομή θα επέφερε σήμερα και μια ενεργή πολιτική για την πλήρη απασχόληση, άσχετα από τις τάσεις της οικονομίας και της αγοράς. Aναδιανομή θα ήταν επίσης η εγγύηση, με όποιον πρόσφορο τρόπο, βασικών αγαθών, από την Yγεία και την Παιδεία έως τους ελεύθερους χώρους και ένα φιλικό και υγιές περιβάλλον...

Τείνουμε να το λησμονάμε, αλλά η πολιτική στράτευση στον εικοστό αιώνα συγκροτείται και εγγράφεται πλήρως σε ένα ιστορικό πλαίσιο που σημαδεύεται από τον πόλεμο, από εκείνη την πελώρια τραγωδία που υπήρξε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και η άγρια προέκτασή του στις δεκαετίες που ακολούθησαν.

Μετά το 1848 η σύγκρουση προσέλαβε ριζοσπαστικό χαρακτήρα, με την έννοια ότι για τον Μαρξ η αντίθεση κεφαλαίου εργασίας δεν μπορεί να οδηγηθεί σε διαλογική σύνθεση.

Ο καιρός στον οποίο ζούμε σημαδεύεται από ειδικές μορφές χρήσης και οργάνωσης της βίας. Μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε -εμείς και ολόκληρος ο πλανήτης- σε ένα σπείρωμα μεταξύ πολέμου και τρομοκρατίας.