Πριν από δύο χρόνια, στην ίδια φιλόξενη εφημερίδα («ΤΑ ΝΕΑ, 9/4/2024), έγραφα για τη ρωγμή στο τείχος αδιαφάνειας που συνιστούσε η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας με την οποία κρίθηκε αντίθετη στο Σύνταγμα, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ η πλήρης κατάργηση του δικαιώματος ενημέρωσης των θυμάτων των παρακολουθήσεων. Και προσέθετα ότι ο νομοθέτης αυτών των παρεκτροπών από το κράτος δικαίου δεν είχε στον νου του να προστατεύσει την εθνική ασφάλεια. Σκοπός ήταν να συγκαλυφθεί ένα συγκεντρωτικό σύστημα προσβολής δικαιωμάτων, το οποίο, δρώντας για ιδιοτελείς πολιτικούς και όχι μόνο λόγους, είχε ανάγκη την απόλυτη και καθολική συσκότιση, την απουσία κάθε εγγύησης.

Στον Εβρο, μια περιοχή που έχει χτυπηθεί όσο λίγες από πυρκαγιές, πλημμύρες, ξηρασίες και ζωονόσους, η πρόσφατη επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν αποτέλεσε απολογισμό επτά ετών διακυβέρνησης, αλλά ακόμη μία δέσμη υποσχέσεων. Πάνω από 150.000 στρέμματα ξαναπλημμύρισαν, αναχώματα έσπασαν και καλλιέργειες χάθηκαν, ενώ το δάσος της Δαδιάς ακόμη προσπαθεί να αναγεννηθεί μετά τη μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ε.Ε. Αυτή δεν είναι εικόνα «ανθεκτικής» περιοχής – ούτε περιβαλλοντικά ούτε κοινωνικά. Είναι το «καθεστώς» των υποσχέσεων, των αναβολών και της επικοινωνίας, με την πρόληψη και την ανθεκτικότητα μόνιμα τελευταίες.