Το μπλοκ του «όχι» και τα σύνδρομα της Κεντροαριστεράς

Στην πιο παράδοξη «συγκατοίκηση» των τελευταίων ετών, η ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ τάση του ΠΑΣΟΚ συναντάται με τους Αριστερούς που ομνύουν στην ιδεολογική καθαρότητα. Και οι μεν και οι δε ούτε που θέλουν να ακούσουν για συνεργασία του χώρου.

Τελικά, έτσι θα πάμε μέχρι τις κάλπες; Με τους οπλαρχηγούς στα κεραμίδια και τα πρωτοπαλίκαρα στις πολεμίστρες; Κι αν πάμε έτσι, ποιος θα επωφεληθεί; Το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛΑΣ ή, μήπως, η Νέα Δημοκρατία;

Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα: στον εμφύλιο της κεντροαριστεράς υπάρχει ήδη ένας κερδισμένος, που τρίβει με ενθουσιασμό τα χέρια του, κάθε φορά που κάποιος, από τη μία ή την άλλη πλευρά, βάζει φωτιά στα τόπια. Απ’ όπου κι αν προέρχονται τα πυρά - είτε επιτίθεται ο Κωνσταντόπουλος στην Παπαδόπουλου είτε «πυροβολεί» ο Καρτερός τον Ανδρουλάκη - αυτός που μαζεύει το χαρτί δεν είναι άλλος από τον Μητσοτάκη.

Και γιατί το μαζεύει; Μα, γιατί απλούστατα ο «σκοτωμός» της κεντροαριστεράς δένει το αφήγημα του Μαξίμου ότι η Νέα Δημοκρατία αποτελεί τη μόνη αξιόπιστη λύση σε ένα σκηνικό αστάθειας και υψηλής αβεβαιότητας.

Πόλεμος και ειρήνη

Δεν το αντιλαμβάνονται αυτό οι σύντροφοι; Το αντιλαμβάνονται και με το παραπάνω, αλλά παγιδευμένοι σε μια κουλτούρα πολέμου με βαθιές ρίζες, δεν ανταγωνίζονται απλώς ο ένας τον άλλον για την επίζηλη δεύτερη θέση, προβάλλουν και ξαναπροβάλλουν το γνωστό πολιτικό θρίλερ «ο θάνατος σου, η ζωή μου», τροφοδοτώντας το, καθημερινά σχεδόν, με νέα θερμά επεισόδια.

Πριν από δυο μέρες, ο Αλέξης Τσίπρας, στον απόηχο του θέματος που δημιουργήθηκε με το άρθρο του Θανάση Καρτερού, έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν νιώθει εχθρός ούτε του ΠΑΣΟΚ ούτε του ΣΥΡΙΖΑ ούτε του ΚΚΕ, ανοίγοντας ίσως για πρώτη φορά, επί ΕΛΑΣ, το παράθυρο για μια μελλοντική εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ όσων αυτοτοποθετούνται στο προοδευτικό μπλοκ.

Προφανώς, κανείς δεν περίμενε από τον Νίκο Ανδρουλάκη να του στείλει λουλούδια – όπως και δεν του έστειλε… Το έχουμε γράψει και με άλλη ευκαιρία ότι τα δύο κόμματα θα συνεχίσουν να συγκρούονται μέχρι να δύσει ο ήλιος - όχι του ΠΑΣΟΚ, αλλά της κάλπης - καθώς και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι στην υπόθεση ανασύνθεσης της κεντροαριστεράς δεν γίνεται δύο να κρατάνε το τιμόνι.

Παρ’ όλα αυτά και κατά τούτο έχουν σημασία οι «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες» που εκδηλώνονται από στελέχη και των δύο πλευρών, η ζωή καθόλου δεν αποκλείεται να οδηγήσει κάποια στιγμή τα δύο κόμματα στο ίδιο το τραπέζι. Υπό αυτή την έννοια καλό θα ήταν να παραμείνουν ανοιχτοί κάποιοι δίαυλοι επικοινωνίας και να μην ανατιναχτούν στον πόλεμο για τη δεύτερη θέση όλες οι γέφυρες, γιατί τότε δεν θα υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Μια παράδοξη «συγκατοίκηση»

Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα... Ποιοι έχουν λόγους να συντηρούν το κλίμα της αναμέτρησης μέχρι τέλους; Ποιοι επενδύουν στην εσωτερική πόλωση της κεντροαριστεράς; Γιατί φροντίζουν να υπονομεύουν κάθε ιδέα σύγκλισης, έστω και στον απώτατο χρόνο, όπως εισηγούνται στελέχη και των δύο κομμάτων, μεταξύ των οποίων και ο Χάρης Δούκας;

Είναι κοινό μυστικό ότι οι αντιπαλότητες της τελευταίας δεκαετίας, αλλά και νωρίτερα, έθρεψαν ρωμαλέες αντιπάθειες και ανθεκτικά σύνδρομα, πίσω από τα οποία οχυρώνονται όσοι βλέπουν ως εφιάλτη την πιθανότητα μιας μελλοντικής πολιτικής συνεργασίας.

Και όπως στον χώρο της Αριστεράς χτίστηκαν παλιότερα ισχυρά αντιπασοκικά σύνδρομα και αμυντικού χαρακτήρα στερεότυπα, έτσι και στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ βρήκαν χώρο για να αναπτυχθούν από την εποχή των μνημονίων, απόψεις που εχθρεύονται την Αριστερά και γοητεύονται από τον μεταρρυθμιστικό οίστρο της Κεντροδεξιάς.

Στην πραγματικότητα, στον χώρο της κεντροαριστεράς και της Αριστεράς έχει διαμορφωθεί ένα μπλοκ άρνησης κάθε ιδέας ώσμωσης, συνεργασίας και επαφής των πολιτικών δυνάμεων του χώρου, στο οποίο συναντάται η ΑΝΤΙΣΥΡΙΖΑ τάση του ΠΑΣΟΚ με τους αριστερούς που ομνύουν στην ιδεολογική καθαρότητα και ριγούν σε κάθε σκέψη νόθευσης των ιδεών τους.

Παράδοξη συγκατοίκηση. Και ακόμα πιο ακατανόητη, αν σκεφτεί κανείς ότι αυτοί που συγκροτούν το μπλοκ του «όχι», πασόκοι και αριστεροί, δεν είχαν κανένα πρόβλημα παλιότερα να συνεργαστούν είτε με τον Καρατζαφέρη είτε με τον Καμμένο.