Ενώ τα τραγικά θύματα της καταστροφής στη Ν. Ορλεάνη ακόμη δεν έχουν μετρηθεί, η προσοχή των αναλυτών συγκεντρώνεται πια στις έμμεσες επιπτώσεις του τυφώνα. Κάποιοι θέλουν να φανούν καθησυχαστικοί. Ο καπιταλισμός, θυμίζουν, τρέφεται από τις κρίσεις, οικονομικές ή ακόμη και φυσικές.

Το Εθνικό Πρόγραμμα Μεταρρυθμίσεων 2005-2008, που δημοσιοποίησε την Τετάρτη με τη μορφή προσχεδίου "για διαβούλευση" ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργος Αλογοσκούφης, συνιστά ελληνική υποχρέωση απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Μέχρι τις 15 Οκτωβρίου θα πρέπει να υποβληθεί στις Βρυξέλλες, όπως και τα ανάλογα προγράμματα των άλλων 24 χωρών μελών.

Ιδού, λοιπόν, ότι το δράμα της Ολυμπιακής αποκαλύπτει θεαματικά την παθογένεια του πολιτικού συστήματος της χώρας. Τουλάχιστον κατά τη δικομματική του εκδοχή. Καθρέφτης η Ολυμπιακή, πεντακάθαρος καθρέφτης της συμπεριφοράς των κομμάτων εξουσίας απέναντι σ’ ένα δημόσιο αγαθό υψηλής ευαισθησίας.

Οι ΗΠΑ είναι και φαίνεται ότι για ένα διάστημα θα εξακολουθήσουν να είναι η μόνη υπερδύναμη του πλανήτη. Διακηρύττουν σε όλους τους τόνους, και πολλοί εκεί το πιστεύουν, ότι έχουν την «αποστολή» να σώσουν τον κόσμο, να διαχειριστούν τα προβλήματά του, να διευθύνουν πολιτικά και πολιτισμικά την πορεία του και τις προοπτικές του.

H έξαρση των διεθνών τιμών του πετρελαίου θέτει τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τις πολιτικές τους ηγεσίες μπροστά σε δύο προβλήματα. Το πρώτο είναι άμεσο: να προστατεύσουν την οικονομία συνολικά από τον κίνδυνο ανακοπής της μεγέθυνσης και του πληθωρισμού που συνεπάγεται το ακριβό πετρέλαιο και ταυτόχρονα να προστατεύσουν τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού από μιαν οδυνηρή συμπίεση του εισοδήματός τους.

Κάθε Σεπτέμβριο, η πόλη φορά τα ενδύματα της δημοσιότητας καθώς στο κορμί της συντελούνται τα επίσημα εγκαίνια των χειμερινών αντιπαραθέσεων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Αφορμή, η Διεθνής Έκθεση που πλέον μόνο αυτό το βήμα (άγονης συνήθως) αντιπαράθεσης έχει να προσφέρει.