Πανδημία και ΤΙΝΑ
Γιώργος Καπόπουλος, Η Εφημερίδα των Συντακτών, Δημοσιευμένο: 2020-09-22
Ως προκαταβολικά κατώτερη των περιστάσεων μπορεί να αντιμετωπιστεί η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ λίγο πριν από την έναρξή της.
Η πανδημία καλώς εχόντων των πραγμάτων θα έπρεπε να είχε αναζωογονήσει τον διεθνή οργανισμό ή, στη χειρότερη περίπτωση, να ενισχύσει το κύρος άτυπων φόρουμ όπως η Ομάδα των G-7 και των G-20.
Μέχρι στιγμής οι μεγάλες δυνάμεις μακράν του να αναζητούν ενίσχυση της παγκόσμιας συνεργασίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας ενδιαφέρονται εν πρώτοις να περιορίσουν το εσωτερικό πολιτικό κόστος της διαχείρισής της και να διασφαλίσουν για τη χώρα τους ενισχυμένη θέση στους περιφερειακούς και τους παγκόσμιους συσχετισμούς.
Η παραπάνω περιχαράκωση και αναδίπλωση δεν καταγράφεται μόνο στον ΟΗΕ αλλά και στην Ομάδα των G-7, της οποίας προεδρεύουν οι ΗΠΑ του Τραμπ, και στην Ε.Ε. των 27.
Παρά την εξέλιξη της πανδημίας, της οποίας το εύρος και τη διάρκεια δεν μπορεί ουδείς σήμερα να προβλέψει, όλοι οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων στη διεθνή σκηνή συμπεριφέρονται σαν να αντιμετώπιζαν μια φυσική καταστροφή και όχι μια θύελλα χειρότερη από τη Μεγάλη Υφεση που ακολούθησε την κρίση του 1929 και το κόστος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα.
Προφανώς η αδυναμία μιας μεγάλης ανατροπής στη διαχείριση της αντιμετώπισης της πανδημίας είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα πολιτική επιλογή.
Η πρόκληση της πανδημίας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως έκτακτη ανάγκη που επιβάλλει αποκλίσεις ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου από το δόγμα της αυτορρυθμιζόμενης οικονομίας.
Η Covid-19 επέβαλλε την επιστροφή στον κρατικό παρεμβατισμό και στη δημοσιονομική χαλάρωση ως αναγκαίο κακό, που θα πρέπει να τερματιστεί όταν την επόμενη μέρα της πανδημίας επιστρέψουμε στην κανονικότητα.
Με δυο λόγια η πανδημία δεν επηρεάζει τους ταγούς της άναρχης παγκοσμιοποίησης από το να συνεχίσουν να πιστεύουν στο Δόγμα ΤΙΝΑ (There Is No Alternative, δεν υπάρχει εναλλακτική) του «γκουρού» της Μάργκαρετ Θάτσερ, Νόρμαν Τέμπιτ.
Η πανδημία καλώς εχόντων των πραγμάτων θα έπρεπε να είχε αναζωογονήσει τον διεθνή οργανισμό ή, στη χειρότερη περίπτωση, να ενισχύσει το κύρος άτυπων φόρουμ όπως η Ομάδα των G-7 και των G-20.
Μέχρι στιγμής οι μεγάλες δυνάμεις μακράν του να αναζητούν ενίσχυση της παγκόσμιας συνεργασίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας ενδιαφέρονται εν πρώτοις να περιορίσουν το εσωτερικό πολιτικό κόστος της διαχείρισής της και να διασφαλίσουν για τη χώρα τους ενισχυμένη θέση στους περιφερειακούς και τους παγκόσμιους συσχετισμούς.
Η παραπάνω περιχαράκωση και αναδίπλωση δεν καταγράφεται μόνο στον ΟΗΕ αλλά και στην Ομάδα των G-7, της οποίας προεδρεύουν οι ΗΠΑ του Τραμπ, και στην Ε.Ε. των 27.
Παρά την εξέλιξη της πανδημίας, της οποίας το εύρος και τη διάρκεια δεν μπορεί ουδείς σήμερα να προβλέψει, όλοι οι πρωταγωνιστές των εξελίξεων στη διεθνή σκηνή συμπεριφέρονται σαν να αντιμετώπιζαν μια φυσική καταστροφή και όχι μια θύελλα χειρότερη από τη Μεγάλη Υφεση που ακολούθησε την κρίση του 1929 και το κόστος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα.
Προφανώς η αδυναμία μιας μεγάλης ανατροπής στη διαχείριση της αντιμετώπισης της πανδημίας είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα πολιτική επιλογή.
Η πρόκληση της πανδημίας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως έκτακτη ανάγκη που επιβάλλει αποκλίσεις ειδικού σκοπού και ορισμένου χρόνου από το δόγμα της αυτορρυθμιζόμενης οικονομίας.
Η Covid-19 επέβαλλε την επιστροφή στον κρατικό παρεμβατισμό και στη δημοσιονομική χαλάρωση ως αναγκαίο κακό, που θα πρέπει να τερματιστεί όταν την επόμενη μέρα της πανδημίας επιστρέψουμε στην κανονικότητα.
Με δυο λόγια η πανδημία δεν επηρεάζει τους ταγούς της άναρχης παγκοσμιοποίησης από το να συνεχίσουν να πιστεύουν στο Δόγμα ΤΙΝΑ (There Is No Alternative, δεν υπάρχει εναλλακτική) του «γκουρού» της Μάργκαρετ Θάτσερ, Νόρμαν Τέμπιτ.
