Χωρίς δημοκρατία δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη

Oι επικείμενες εκλογές έχουν χαρακτηριστεί από πολλούς ιστορικές και ορθώς. Από την πλευρά του, ο Κ. Μητσοτάκης και το σύστημα που τον στηρίζει θα παίξουν τα ρέστα τους προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Και έχουν πολλούς λόγους να το κάνουν, οικονομικούς και άλλους. Από την πλευρά της Αριστεράς και της μεγάλης λαϊκής πλειονότητας, δεν είναι καθόλου υπερβολικό να πούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια εκλογική αναμέτρηση που θα κρίνει πρώτα απ’ όλα την πορεία της χώρας ως σύγχρονης Δημοκρατίας. Και μόνο το γεγονός ότι τα ζητήματα Δημοκρατίας και Κράτους Δικαίου επιχειρείται να υποβαθμιστούν από τη Ν.Δ. και τους μιντιακούς της βραχίονες ως «πολυτέλεια» που αφορά μια μειοψηφία είναι ενδεικτικό του κινδύνου που διατρέχει σήμερα η δημοκρατική λειτουργία της χώρας. Και αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει μόνο με το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Τα ίδια ακούμε όταν γίνονται διαδηλώσεις ή απεργίες, ότι αφορούν μειοψηφίες. Τα ίδια, όταν η νεολαία και οι φοιτητές καταστέλλονται βίαια από την αστυνομία. Τα ίδια, όταν ψηφίζονται νομοσχέδια χωρίς την ελάχιστη πρόθεση συνεννόησης και διαβούλευσης με την αντιπολίτευση και τους κοινωνικούς φορείς. Τα ίδια, όταν τα δισεκατομμύρια του Ταμείου Ανάκαμψης μοιράζονται χωρίς τη στοιχειώδη διαφάνεια. Εντέλει, οδηγούμαστε σε μια κατάσταση όπου η εκτελεστική εξουσία μπορεί να αποφασίζει χωρίς να λογοδοτεί σε κανέναν και να αυθαιρετεί χωρίς συνέπειες από τους θεσμούς που οφείλουν να την ελέγχουν. Αυτός, όμως, είναι ο ολισθηρός κατήφορος προς τον αυταρχισμό και η παλινόρθωση ενός συντηρητικού παρελθόντος που στην Ελλάδα πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας.

Υπό αυτό το πρίσμα πρέπει να ιδωθεί και η φιλοβασιλική στροφή της Ν.Δ. τις προηγούμενες ημέρες με αφορμή την κηδεία του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Από τη μία, έχουμε την απενοχοποίηση του δεξιού μετεμφυλιακού παρελθόντος και, από την άλλη, την αμφισβήτηση του μεταπολιτευτικού πολιτικού και κοινωνικού συμβολαίου. Ταυτόχρονα, επιχειρείται να φανεί ότι όλοι είναι το ίδιο, ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές και εναλλακτικές προτάσεις μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Ο στόχος είναι προφανής: η απογοήτευση όλο και περισσότερων από το πολιτικό σύστημα, η παραίτηση από τη δημοκρατική συμμετοχή και η αποχή από τις εκλογές. Όσο περισσότεροι απέχουν τόσο το καλύτερο για τη Δεξιά και την οικονομική ολιγαρχία.

Τα πράγματα είναι απλά. Οι πολιτικές που εφαρμόζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με δισεκατομμύρια υπερκέρδη για τις εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας, τα διυλιστήρια και τις τράπεζες, με την εκτεταμένη αισχροκέρδεια, με τα δισεκατομμύρια των απευθείας αναθέσεων σε ημετέρους, με τη διαφθορά στις προμήθειες του κράτους, δεν θα μπορούσαν να σταθούν σε συνθήκες δημοκρατικής κανονικότητας. Χρειάζονται υποκλοπές, εκβιασμούς, αυταρχισμό, αδιαφάνεια για να υλοποιηθούν και πάνω απ’ όλα αδιαφορία και παραίτηση από τους πολλούς. Γι’ αυτό λέμε ότι χωρίς δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική δικαιοσύνη. Το μόνο που υπάρχει είναι η επικράτηση της αλαζονείας των λίγων και ισχυρών, που δεν ορρωδούν προ ουδενός προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους σε βάρος των συμφερόντων της μεγάλης λαϊκής πλειονότητας.

* Ο Στέργιος Καλπάκης είναι αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία