Η δημοκρατία της κούρασης

Είναι κουραστικό πράγμα η δημοκρατία. Είναι κουραστική για τους πολίτες που δεν μπορούν να καταλάβουν το χασομέρι της, το οποίο, όπως γράφαμε, «δεν υπάρχει για να έχουμε να λέμε. Με τη διαβούλευση όσο το δυνατόν περισσότερων φορέων και πολιτών τα νομοθετήματα βελτιώνονται, αφού λαμβάνονται υπόψη περισσότεροι παράγοντες απ’ όσους μπορεί να φανταστεί ο πιο ευφάνταστος υπουργός ή γραφειοκράτης. Οσο μεγαλύτερη είναι η διαφάνεια τόσο λιγότερες είναι οι ευκαιρίες διαφθοράς. Συνεπώς, τα οφέλη της δημοκρατίας είναι πολλαπλάσια από το κόστος του χασομεριού» (20.5.2015).

Είναι κουραστική για τους πολιτικούς, ειδικώς αν ασκούν την τέχνη της αριστείας· εντός ή εκτός εισαγωγικών. Επομένως, είναι λογικό να αποκρίνεται ο Παύλος Μαρινάκης ότι το θέμα των υποκλοπών «έχει αρχίσει πλέον και κουράζει τον κόσμο» (15.6.2026). Πώς το ‘πε ο Ρίτσαρντ Νίξον; «Ενας χρόνος Γουότεργκεϊτ είναι αρκετός» (30.1.1974).

Η δουλειά, όμως, του κυβερνητικού εκπροσώπου δεν είναι να ξεκουράζει τον κόσμο ή έστω να μην τον κουράζει περαιτέρω. Εχουμε τραγουδιστές, ηθοποιούς και λοιπούς διασκεδαστές γι’ αυτόν τον σκοπό. Δουλειά του είναι να δίνει απαντήσεις για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης και η ερώτηση του δημοσιογράφου ήταν σαφής: «Ο (ιδιοκτήτης της εταιρείας με το παράνομο λογισμικό) Ντίλιαν διαθέτει συστατικές επιστολές στις οποίες ελληνικές κρατικές υπηρεσίες πιστοποιούν ότι λειτούργησαν το Predator στην Ελλάδα, σύμφωνα με το “Βήμα”, τα έγγραφα λένε κιόλας “τι καλά που λειτουργεί το Predator στη χώρα μας, συστήνοντάς το για εξαγωγή”. Οι ελληνικές υπηρεσίες εξέδωσαν αυτά τα έγγραφα; Ναι ή όχι;» (15.6.2026).

Ο κ. Μαρινάκης δεν απάντησε ούτε «ναι», ούτε «όχι», ούτε καν «θα το κοιτάξω και θα σας πω». Είπε ότι «είναι δουλειά της Δικαιοσύνης να δώσει απαντήσεις, δεν θα κάνουμε εδώ το δικαστήριο και οι απαντήσεις της Δικαιοσύνης είναι σαφείς». Το πρόβλημα όμως είναι ότι η ελληνική Δικαιοσύνη παραείναι τυφλή και δεν τα βλέπει αυτά· εξ ου και το πόρισμα του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα ότι «δεν υπάρχουν καινούργια στοιχεία» και η υπόθεση παραμένει στο αρχείο. Αλλά το ζήτημα εν προκειμένω δεν είναι δικαστικό. Είναι απλό: «Οι ελληνικές υπηρεσίες εξέδωσαν αυτά τα έγγραφα; Ναι ή όχι;». Δεν χρειάζεται να γίνει δίκη γι’ αυτό.

Στις ΗΠΑ, ουδείς δήλωσε κουρασμένος από τη διαλεύκανση του σκανδάλου Γουότεργκεϊτ. Να θυμίσουμε ότι ξεκίνησε τον Ιούνιο του 1972 και επί της ουσίας τελείωσε το 1978, όταν ο Τζίμι Κάρτερ υπέγραψε τον νόμο Foreign Intelligence Surveillance Act (FISA), που προστάτευε τους Αμερικανούς πολίτες από τα αδιάκριτα πολιτικά αυτιά…