Τύπος και Δημοκρατία

Οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ έχουν εξαπολύσει ακόμα έναν πόλεμο και την ίδια ώρα στο Bloomberg δημοσιεύεται άρθρο γνώμης με τίτλο «Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θέλει δημοκρατία στο Ιράν, ούτε πουθενά. Θέλει μαριονέτες». Στο Bloomberg, όχι σε κανένα αριστερό μέσο... Μπορεί κανείς να φανταστεί κάτι ανάλογο στην Ελλάδα του Μητσοτάκη; Όχι σε περίοδο πολέμου -μακριά από μας-, αλλά σε κάτι ας πούμε απλούστερο, όπως ήταν το πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου; Την απάντηση τη γνωρίζουμε, θυμόμαστε όλοι μας πολύ καλά πώς αντιμετωπίστηκε τότε ο δημοσιογραφικός έλεγχος ή πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση οποιοδήποτε δημοσίευμα, λ.χ. για τις υποκλοπές...

Μιας και μιλάμε για υποκλοπές, το μυαλό μας δεν μπορεί παρά να πάει στην αποκάλυψη του σκανδάλου Watergate από την Washington Post και στην παρεπόμενη πτώση ενός Προέδρου, του Νίξον, την ίδια περίοδο που ο αμερικανικός Τύπος αποκάλυπτε όσα δεν ήθελε η αμερικανική κυβέρνηση για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Μιλάμε για μια μακρά παράδοση ελέγχου της εξουσίας η οποία συνεχίζεται παρά τις απειλές του Τραμπ στα ΜΜΕ, απειλές που φτάνουν μέχρι τις αγωγές εκατομμυρίων.

Το τελευταίο παράδειγμα αφορά το χτύπημα του σχολείου στην Τεχεράνη. Ο Αμερικανός Πρόεδρος αρνήθηκε κάθε εμπλοκή και απέδωσε το χτύπημα στην «ανακρίβεια των πυρομαχικών» των Ιρανών. Μέχρι που βρέθηκε ένα βίντεο, το οποίο μάλιστα αναρτήθηκε από το ημιεπίσημο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Mehr και οι New York Times προχώρησαν στην ανεξάρτητη επαλήθευσή του, μέσω δορυφορικών εικόνων, άλλων επαληθευμένων βίντεο, αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι N.Y. Times ταυτοποίησαν το όπλο που φαίνεται στο νέο βίντεο ως πύραυλος τύπου Τόμαχοκ, ένα όπλο που δεν διαθέτουν ούτε ο ισραηλινός ούτε ο ιρανικός στρατός. Και το έγραψαν, όπως έγραψαν ότι δεκάδες Τόμαχοκ έχουν εκτοξευθεί από πολεμικά πλοία του αμερικανικού Ναυτικού προς το Ιράν από τις 28 Φεβρουαρίου, όταν ξεκίνησε η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν. Έπειτα από αυτές τις αποκαλυπτικές επαληθεύσεις, το Πεντάγωνο αναγκάστηκε να ανακοινώσει πως διεξάγει έρευνα για το περιστατικό. Τελικά, ο μόνιμος εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ Μάικ Γουόλτς, πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Τραμπ, αναγκάστηκε να μιλήσει για «τραγικό λάθος, που μπορεί να συμβεί στον πόλεμο», μια διπλωματική διατύπωση προσεκτικά επιλεγμένη ώστε η χώρα του να αποφύγει την κατηγορία της διάπραξης εγκλήματος πολέμου.

Το Bloomberg, οι New York Times, όλα τα αντίστοιχα δημοσιεύματα δείχνουν πως, ακόμα και σε μια τόσο σκοτεινή περίοδο για τις ΗΠΑ, η λειτουργία του Τύπου αναδεικνύει τη διαφορά ανάμεσα σε μια, έστω ψυχορραγούσα φιλελεύθερη Δημοκρατία και ένα αυταρχικό καθεστώς. Αν αναλογιστούμε πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη την ελευθερία του Τύπου, τη λειτουργία των δημοσιογράφων που αποκαλύπτουν σκάνδαλα ή παρεκτροπές κυβερνητικών οργάνων και τη συγκρίνουμε με τα παραδείγματα ακόμα και αυτών των ΗΠΑ του Τραμπ, η σύγκριση δεν θα είναι καθόλου κολακευτική για τον κ. Μητσοτάκη και την υγεία της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.