Εξι δισ. ετησίως. Πώς;

Αν περάσουν από τη Χαλκιδική οι βουλευτές, υπουργοί ή άλλα υψηλόβαθμα στελέχη της Ν.Δ. που αυτές τις ημέρες σαρώνουν με περιοδείες τη Βόρεια Ελλάδα, θα δουν επαύλεις που θα τους εντυπωσιάσουν με το μέγεθος και την ποιότητα της κατασκευής τους. Και αν ρωτήσουν, θα μάθουν ότι οι κάτοχοί τους είναι κυρίως αλλοδαποί. Ειδικά, δε, μεγάλο μέρος από το μαύρο χρήμα της γειτονικής Βουλγαρίας έρχεται να ξεπλυθεί αγοράζοντας εκτάσεις και πανάκριβες εξοχικές κατοικίες στη Χαλκιδική και σε άλλα σημεία της ακτογραμμής της Βόρειας Ελλάδας. Η Σόφια, μάλιστα, έκανε διάβημα στην Αθήνα, ζητώντας της να λάβει μέτρα περιορισμού αυτού του εκτεταμένου ξεπλύματος. Δεν είχε τύχη. Αυτό που γίνεται στη Βόρεια Ελλάδα είναι «άμεσες ξένες επενδύσεις».

Τέτοιες περιπτώσεις (όπως και η «χρυσή βίζα») είναι ακραίες εκδοχές του κανόνα. Και ο κανόνας είναι ότι οι καθ’ ημάς ξένες επενδύσεις είναι κυρίως αγορές ελληνικής γης και ακινήτων – και δευτερευόντως επιχειρήσεων και μετοχών. Τα λεφτά καταγράφονται από την Τράπεζα της Ελλάδας στο ισοζύγιο πληρωμών, αλλά δεν προσθέτουν ένα ευρώ στην ανάπτυξη. Ούτε νέα γνώση, καινοτομίες και σύγχρονες τεχνολογίες φέρνουν ούτε το παραγωγικό δυναμικό της χώρας μεγαλώνουν. Γη και ακίνητα αλλάζουν χέρια και οι πωλητές εισπράττουν το τίμημα – συχνά, χωρίς να πληρώνουν καν φόρο υπεραξίας. Αν πρωτοτυπούμε σε κάτι είναι ότι σε άλλες χώρες –από τη Γερμανία μέχρι τη Ν. Ζηλανδία– οι αγορές ακινήτων από αλλοδαπούς αποθαρρύνονται, ενώ καθ’ ημάς ενθαρρύνονται.

Η κακή ποιότητα των επενδύσεων γενικώς, ξένων και μη, είναι ένας από τους λόγους που με κριτήριο την παραγωγικότητα είμαστε στους ουραγούς της Ευρώπης και που η αύξηση του ΑΕΠ προβλέπεται (επισήμως) να εξασθενήσει σε 1,7% το 2027, σε 1,6% το 2028 και σε μόλις 1,3% το 2029. Αυτήν την κατάσταση, αντί να εξομαλύνει, επιδεινώνει η ασκούμενη οικονομική πολιτική, που με τα θηριώδη υπερπλεονάσματα αφαιρεί από την πραγματική οικονομία. Τα λεφτά που θα μοιραστούν στη ΔΕΘ έχουν αφαιρεθεί από την ανάπτυξη.

Ενας κυβερνητικός μηχανισμός διαβουλεύεται. Ενας ψηφοθηρικός στοχεύει και εκτελεί.

Δεν βοηθά ούτε ο τρόπος διαχείρισης των διαθέσιμων δημόσιων πόρων. Παράδειγμα: Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όλα τα κόμματα συγκλίνουν ότι, ceteris paribus, θα μπορούμε να δαπανούμε επιπλέον 6 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Δηλαδή, περίπου 1,5 δισ. ετησίως από τον τακτικό προϋπολογισμό (6 δισ. στην 4ετία) και άλλα 17 δισ. εθνικούς πόρους με το Εθνικό Πρόγραμμα Ανάπτυξης 2026-2030. Σε αυτά τα μεγέθη «πατάνε» οι εξαγγελίες που θα κάνει ο πρωθυπουργός στην 90ή ΔΕΘ. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν αισθάνθηκε την ανάγκη ούτε την υποχρέωση να προηγηθεί μια ευρύτερη, δημοκρατική διαβούλευση. Αποφάσισε μόνο του.

Επειδή γνωρίζει καλά τι θέλει και δεν χάνει τον στόχο του. Δεν το ενδιαφέρει τι θέλει και τι σκέπτεται το πολυδιασπασμένο, ιδεολογικά, πολιτικά και κομματικά, 70% που ζητάει (κάποια) κυβερνητική αλλαγή. Αυτό που το ενδιαφέρει είναι να συσπειρώσει το μεγάλο μέρος των υπολοίπων. Γιατί, αν το πετύχει, με το σημερινό εκλογικό σύστημα και μια εύλογη αποχή ελπίζει ότι θα μπορούσε η Ν.Δ. να αγγίξει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Αυτόν τον στόχο υπηρετούν και οι κυβερνητικές εξαγγελίες στη ΔΕΘ. Ενας κυβερνητικός μηχανισμός διαβουλεύεται. Ενας ψηφοθηρικός, όχι.