Η χαμένη ευκαιρία...

Εντάξει, οι δύο μονομάχοι του δικομματισμού μπορεί να διαγκωνίζονται για το ποιο ήταν το μήνυμα των εκλογών και ποιους αφορούσε. Ομως και τα κόμματα της Αριστεράς θεωρούν από την πλευρά τους ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δίνει δυναμική στην πολιτική τους και ότι γενικώς βγήκαν ενισχυμένα τα ψηφοδέλτιά τους... Με την εξαίρεση όμως της περίπτωσης Τσίπρα, που πράγματι κέρδισε τη συμπάθεια ενός ευρύτερου ακροατηρίου, τα συνολικά αποτελέσματα των συνδυασμών της Αριστεράς ήταν μάλλον πενιχρά.

*** Το μεν ΚΚΕ κέρδισε 5-6 από τους 1.000 τόσους δήμους κι αυτούς ήσσονος σημασίας. Ο δε ΣΥΝ, όπου κατάφερε να κερδίσει κάποιους δήμους, το πέτυχε επειδή συνεργάστηκε -στις περισσότερες περιπτώσεις τουλάχιστον- με το ΠΑΣΟΚ. Την ώρα δηλαδή που και τα δύο κόμματα αναγνωρίζουν την ύπαρξη ενός μεγάλου κύματος λαϊκής δυσαρέσκειας, που καταγράφεται μάλιστα ώς ένα βαθμό και στις κάλπες με το σημαντικό ποσοστό λευκών, άκυρων ή και της αποχής, η Αριστερά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τους στενούς κομματικούς της ορίζοντες. Σε μια αναμέτρηση που παραδοσιακά ήταν ευνοϊκή για αυτήν, οι ηγεσίες της για μια ακόμα φορά δεν μπόρεσαν να αξιοποιήσουν με τις πολιτικές επιλογές τους τη δυνατότητα που είχαν να αποκτήσουν μια ουσιαστική παρουσία στις τοπικές κοινωνίες.

*** Κι αυτό γιατί επιμένουν να βλέπουν τις τοπικές εκλογές ως μια απλή ευκαιρία καταγραφής των δυνάμεών τους και όχι για να δείξουν τι διαφορετική πολιτική μπορούν να ασκήσουν. Η εμμονή στον καταγγελτικό λόγο και σε μια συνωμοσιολογική αντίληψη της πολιτικής, είναι προφανές ότι δεν αρκεί για να πειστούν οι πολίτες ότι η Αριστερά έχει μια διαφορετική αντίληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ ή τη Ν.Δ... Ομως κυρίως το ΚΚΕ αλλά και ο ΣΥΝ θεωρούν ότι δεν τους αφορά η διαχείριση της εξουσίας, αλλά βολεύονται με το να κατηγορούν γενικώς τον δικομματισμό για ό,τι κακό συμβαίνει σ αυτόν τον τόπο. Μόνο που έτσι, αργά αλλά σταθερά, οδηγούνται σε όλο και πιο περιθωριακό ρόλο, περιμένοντας προφανώς τη στιγμή που ως διά μαγείας οι πολίτες θα τους καλέσουν ως σωτήρες...