Το δίλημμα και οι παραλήπτες του

Τελικά ποιος έχει το πιο κρίσιμο δίλημμα στις αυριανές εκλογές; Οι πολίτες που πρέπει να επιλέξουν μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών υποψηφίων προκειμένου να αποτρέψουν μια νέα εκλογική αναμέτρηση ή ο Γ. Παπανδρέου που μπροστά στον κίνδυνο μια πιθανής ήττας στις αυτοδιοικητικές εκλογές ανέβασε τον πήχη ζητώντας από τους πολίτες επανανομιμοποίηση της κυβέρνησής του ή αναβάπτιση μέσα από νέες κάλπες; Ο δημοψηφισματικός χαρακτήρας που έχουν προσλάβει οι εκλογές προφανώς υποχρεώνει μια μερίδα πολιτών που είχαν θέσει πιο χαλαρά- ή, αν θέλετε, και πιο αυτοδιοικητικά- κριτήρια για την ψήφο τους να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους. Να αποδεχθούν ή να υποταχθούν ενδεχομένως στο δίλημμα που έθεσε ο Πρωθυπουργός, αφού θεωρούν ότι, αυτή την στιγμή τουλάχιστον, δεν υπάρχει άλλη σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Αρα, εξ αντικειμένου, το δίλημμα φαίνεται να μεταφέρεται πλέον σε αυτόν που το έθεσε, ο οποίος πρέπει αύριο το βράδυ να ξεκαθαρίσει αν είναι σε θέση να συνεχίσει να κυβερνά ή αν θα μεταθέσει το βάρος της απόφασης στους πολίτες... Γιατί, πέρα από τα συγκυριακά εκλογικά παιχνίδια, αυτή είναι η ουσία του διλήμματος που έθεσε ο Γ. Παπανδρέου. Η όποια στρατηγική της αντιπολίτευσης επηρεάζει σε κάποιον βαθμό το πολιτικό κλίμα, δεν μπορεί όμως να ανατρέψει τους σχεδιασμούς και την τακτική μιας κυβέρνησης που διαθέτει ισχυρή πλειοψηφία και έχει τη βούληση να προχωρήσει στις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει. Ακόμη και ενδεχόμενες κοινωνικές εντάσεις δεν ανατρέπουν την πορεία μιας αποφασισμένης κυβέρνησης, όσα συγκυριακά προβλήματα και αν δημιουργήσουν. Πολιτικό αδιέξοδο λοιπόν, όπως το επικαλείται ο κ. Παπανδρέου, στην πραγματικότητα δεν υφίσταται, εκτός και αν ο ίδιος και τα στελέχη του θεωρούν ότι κυριολεκτικά θα καταποντιστούν στις αυριανές κάλπες. Ενδεχόμενο που μάλλον φαντάζει εξωπραγματικό...

Αν ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί δεν έχουν κανένα δίλημμα για την πολιτική που ακολουθούν, αν θεωρούν ότι είναι η μόνη που μπορεί να βγάλει την χώρα από το τούνελ, αν τα στοιχεία που επικαλούνται για την πορεία της οικονομίας είναι αξιόπιστα, δεν έχουν κανέναν λόγο να τραυματίζουν την αξιοπιστία της χώρας και να δημιουργούν ένα κλίμα αβεβαιότητας και αστάθειας. Αλλωστε, γνωρίζουν πολύ καλά- πέρα από τις όποιες αντιμνημονιακές κραυγές της αντιπολίτευσης- ότι το μόνο πραγματικό δίλημμα στην κατάσταση που βρισκόμαστε δεν είναι αν μπορούμε να επιβιώσουμε με ή χωρίς μνημόνιο, αλλά αν ο Πρωθυπουργός και οι υπουργοί του έχουν τις αντοχές να διαχειριστούν το πολιτικό κόστος που συνεπάγονται οι επώδυνες αλλά αναγκαστικές, όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει και απέναντι στους δανειστές αλλά και στους έλληνες πολίτες που τους εμπιστεύθηκαν. Ούτως η άλλως, περιθώρια φυγής προς τα μπρος ή δραπέτευσης μέσω της κάλπης, κατά τα πρότυπα Καραμανλή, δεν υπάρχουν...