Πτήση

Το ΕΛΕΓΕ κατ’ ιδίαν υπουργός με ηγετικό ταμπεραμέντο και γυάλιζε το μάτι του: «Όταν γίνεις αρχηγός, πρέπει να εγκαταλείψεις αυτούς που σε στήριξαν και να πας με αυτούς που σε πολέμησαν!». H λογική είναι μακιαβελική. Όσοι σε στήριξαν δεν έχουν πού αλλού να στραφούν. Όσοι σε πολέμησαν θα συμβιβαστούν μόνο τη στιγμή της απόλυτης ισχύος σου. Κάπως έτσι ο νέος αρχηγός εδραιώνει απόλυτη κυριαρχία.

H TAKTIKH αυτή θα μπορούσε να ανταποκρίνεται στη συμπεριφορά του Αλέκου Αλαβάνου. Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά. Ο νέος αρχηγός του ΣΥΝ κατάφερε μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να τους βάλει όλους απέναντι, συμμάχους ή αντιπάλους!

H ΑΠΟΦΑΣΗ του Αλαβάνου να τελειώνει με τις τάσεις του ΣΥΝ δεν είναι μακιαβελική, αλλά συνιστά έκφραση αρχηγικού βολονταρισμού. Μόνο που έτσι ο Αλέκος αντέστρεψε το «διαίρει και βασίλευε». Κατάφερε λοιπόν να τους ενώσει όλους εναντίον του στο συνέδριο. Αντίπαλός του δεν είναι πλέον οι τάσεις του ΣΥΝ, αλλά η πολιτική αριθμητική.

H ΕΞΕΛΙΞΗ είναι, ομολογουμένως, περίεργη. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κόμμα, ο ΣΥΝ δεν έχει την πολυτέλεια της εσωστρέφειας. H Αλέκα μπορεί να έθεσε εκτός Περισσού διάφορες ομαδοποιήσεις συντρόφων. Ο Αλέκος όμως, παρά τις κομμουνιστικές καταβολές του, δεν μπορεί να επιβάλει σιδηρά πειθαρχία, γιατί ο ΣΥΝ δεν έχει τη συσπείρωση μπετόν του KKE. Ο φραξιονισμός είναι τρόπος - και χαρά - ζωής στην Κουμουνδούρου.

Ο ΧΑΡΟΛΝΤ Γουίλσον έλεγε πως το βρετανικό Εργατικό Κόμμα χρειάζεται «δύο φτερά για να πετάξει». Εννοούσε την αριστερή και την κεντρώα πτέρυγα. Με αεροναυπηγική λογική, ο ΣΥΝ είναι τριπλάνο, έχοντας ως φτερά Ρεύμα, Ανανεωτική Συσπείρωση, Προεδρικούς και Αριστερούς Ανανεωτές. Ο Αλαβάνος μοιάζει με πιλότο που πάει να ξηλώσει τα φτερά εν πτήσει. Είναι κάτι που γίνεται - με κίνδυνο όμως την πτώση.