Η ελληνική κοινωνία αλλά και τα πολιτικά κόμματα έχουν συνηθίσει να κινούνται με βάση το συναίσθημα και όχι την λογική. Εξάλλου και η προεκλογική εκστρατεία σχεδόν όλων των κομμάτων απευθύνονταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στα συναισθήματα: φόβος, οργή, ελπίδα, εμπιστοσύνη. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι πολίτες ενθουσιάστηκαν και ένοιωσαν υπερήφανοι από την στάση του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη προς τον Ντάισελμπλουμ, αλλά δεν πολυκατάλαβαν την «εθιμοτυπική» συνάντηση του υπουργού με τον Τόμσεν, στο Παρίσι ή τα εγκωμιαστικά σχόλια του για τον Σόιμπλε!

Μετά τη διεξαγωγή των εκλογών, η ελληνική κοινωνία ως πολιτική οντότητα εισέρχεται σε μια ιστορική φάση, κατά την οποία επαναπροσδιορίζεται η έννοια και η πράξη της πολιτικής εν γένει. Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια της οικονομικής κρίσης ως κοινωνική συλλογικότητα βιώσαμε και τον «βαθμό μηδέν» της πολιτικής, όταν οι εκάστοτε κυβερνήσεις που άσκησαν την πολιτική εξουσία κατέφευγαν στην τεχνοκρατία ή τη γραφειοκρατία για να επιλύσουν το κατεξοχήν πολιτικό πρόβλημα του κρατικού χρέους.

Τα προβλήματα της νεολαίας, της νέας γενιάς, των νέων άνεργων, των μαθητών και των σπουδαστών καταλάμβαναν πολύ μικρό χώρο στο δημόσιο και προεκλογικό διάλογο.

Στο ζήτημα αυτό της διαγενεακής διάστασης της κρίσης συναρθρώνονται περισσότερα πολιτικά ζητήματα όπως ο χαρακτήρας της ανάπτυξης, η νεανική επιχειρηματικότητα, η διοικητική μεταρρύθμιση του κράτους και όλη η ατζέντα των μεταρρυθμίσεων.

Mία προοδευτική πολιτική πρόταση δεν μπορεί να κλείσει τα μάτια μπροστά σε αυτή τη διάσταση της κρίσης. Η αλληλεγγύη γενεών, αναγκαία συνθήκη για την διατήρηση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου, δυστυχώς στην Ελλάδα εκφυλίστηκε σε επιβάρυνση των μελλοντικών γενεών.

Ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα δεν ήταν μέλος της ευρωζώνης ή ας υποθέσουμε ότι μονομερείς κινήσεις, όπως το δημοσιονομικό κενό που δημιουργεί η εφαρμογή του Προγράμματος Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ, θα την θέσουν εκτός, θα έπαυε τότε να υπάρχει πρόβλημα με το ευρώ; Το πρόβλημα στη Νομισματική Ένωση είναι απλά οι σπατάλες του τεμπέλη Νότου ή μόνο η κακή αρχιτεκτονική του ευρώ;
Η κρίση εξηγείται με την επίκληση κάποιων ιδιαίτερα «δημοφιλών» μύθων. Για όλα φταίνε αποκλειστικά οι δημόσιες δαπάνες του σπάταλου Νότου. Η ανάπτυξη της Ευρώπης, υποστηρίζουν αυτοί οι μύθοι, θα προέλθει μόνο μέσα από πολιτικές εσωτερικής υποτίμησης: μείωση των μισθώ

Είναι δίκαιη η αγανάκτηση και τα υποτιμητικά σχόλια για τις μετεγγραφές πολιτικών «πρώτης γραμμής» από το ένα κόμμα στο άλλο. Δίκαιη η αγανάκτηση, αλλά όχι και η έκπληξη. Αυτό που συμβαίνει στο ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι κάτι το αναμενόμενο. Οφείλεται στην απόλυτη αποϊδεολογικοποίηση του.
Η πολιτική κινητικότητα είναι υγιές στοιχείο σε κάθε σύστημα. Υπό αυτή την έννοια είναι απαραίτητη και για το πολιτικό σύστημα. Η κινητικότητα είναι αποδεκτή, όταν αυτή συνοδεύεται και από σαφή έκθεση των δεδομένων. Είναι γνωστή η απάντηση του Κέινς όταν μια φορά τον ρώτησαν γιατί αλλάζει θέσεις και απόψεις. Η απάντησή του ήταν «μα καλά, όταν αλλάζουν τα δεδομένα, εσείς τι κάνετε; Δεν αλλάζετε θέσεις;».

Pacta sunt servanda, οι συμφωνίες πρέπει να τηρηθούν. Τη λατινική αυτή ρήση έχει ακούσει στο Βερολίνο και τις Βρυξέλλες όποιος Ελληνας πρωθυπουργός επιχείρησε να ανοίξει συζήτηση για κούρεμα του χρέους και επαναδιαπραγμάτευση των ήδη συμφωνηθέντων με την τρόικα.

Οι εκλογές δεν γίνονται για να λυθούν οι διαφορές ούτε ανάμεσα στην ΔΗΜΑΡ και τον Σύριζα ούτε ανάμεσα στα αποσυντιθέμενα και επανασυντιθέμενα κομμάτια του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου. Αλλού βρίσκεται η σημασία τους. Αφορούν συνολικά τη χώρα, τους εργαζόμενους –την κοινωνική βάση του σοσιαλισμού, για όποιους θυμούνται ακόμη αυτή τη λέξη-, τους ανέργους, την κοινωνική μας συνοχή, ασφαλώς και την Ευρώπη ευρύτερα. Η εσωστρέφεια λοιπόν και ο αυτισμός, όσο υπάρχει, δεν δικαιολογεί ούτε το «Αριστερά», ούτε το «ανανεωτική», ούτε το «κυβερνώσα», ούτε το «ευρωπαϊκή». Ο λόγος περί του εαυτού, λοιπόν, για ανθρώπους όπως εγώ δεν θεωρούν την ΔΗΜΑΡ ή οποιοδήποτε άλλο πολιτικό σχήμα αυτοσκοπό, λίγη αξία έχει, ελάχιστη.

Η απόρριψη της συνεργασίας ΔΗΜΑΡ – ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάστηκε ως κεραυνός εν αιθρία. Ήταν όμως; Πριν εισέλθω στην ουσία του θέματος οφείλω μια μικρή διευκρίνιση. Επιδιώκω να κρίνω τις αντίθετες με μένα απόψεις με τρόπο και κριτήρια που θα ήθελα και οι άλλοι να κρίνουν τις δικές μου. Ενστερνιζόμουν πάντα την κατηγορική προσταγή «ενέργησε με τρόπο, ώστε οι αρχές σου να μπορούν να γίνουν καθολικός κανόνας». Δεν διανοούμαι, ακόμα και όταν κάνω λάθη, την πολιτική και συγγραφική μου δράση έξω απ’ αυτόν τον κανόνα.

Τη θέσπιση κώδικα δεοντολογίας για τους βουλευτές του κόμματος ψήσισε χθες η Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Η θέσπιση Κώδικα Δεοντολογίας και Επιτροπής Δεοντολογίας προβλέπεται από το Καταστατικό του κόμματος (Μεταβατικές Διατάξεις, ΙΙΙ) και αποτελεί κρίσιμο βήμα για την πιο συλλογική, πιο δημοκρατική και πιο αποτελεσματική λειτουργία του κόμματος, καθώς περιγράφει κανόνες σταθερούς, γνωστούς εκ των προτέρων σε όλους/ες και ίδιους για όλους/ες όσοι/ες προτίθενται να είναι υποψήφιοι/ες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Εσχάτως κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ απευθυνόμενοι στη ΔΗΜΑΡ της ζητούν «να κάνει δημόσια αυτοκριτική για τις επιλογές της το προηγούμενο διάστημα» ως προαπαιτούμενο για μια ενδεχόμενη συνεργασία της με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ζητούν ανανήψαντες σε λάθος πολιτικό χώρο και σε μια πολιτική συγκυρία που θέτει άλλα πολιτικά προτάγματα .
Όσοι σήμερα παραμένουν στη ΔΗΜΑΡ έχουν δώσει τις εξετάσεις τους μέσα από δοκιμασίες. Τη δοκιμασία να είσαι αριστερός και να μετέχεις σε μια κυβέρνηση για να βοηθήσεις τη χώρα σου να παραμείνει στον ευρωπαϊκό δρόμο. Τη δοκιμασία να δίνεις μάχη μέσα σε μια κυβέρνηση με αρνητικούς συσχετισμούς για να προωθηθεί η γραμμή της επαναδιαπραγμάτευσης των επαχθών όρων του μνημονίου

Ότι η ζωή μας εκπλήσσει συνεχώς το ξέρουμε όλοι! Ότι στο Νερίτειο μόρφωμα θα παρακολουθούσαμε προχτές διάγγελμα του πρωθυπουργού, μεταμφιεσμένο σε συνέντευξη, ε, αυτό ούτε εγώ, που τα περίμενα όλα από αυτό το κατασκεύασμα (που απλώς, απλούστατα, πρέπει να κλείσει), δεν είχα φανταστεί ότι θα το βλέπαμε!

Πριν από μερικές εβδομάδες, τρεις βουλευτές της ΔΗΜΑΡ και πέντε ανεξάρτητοι, κατέθεσαν μία πρόταση για «εθνική συμφωνία-συνεννόηση» αναφορικά με την εκλογή προέδρου κοινής αποδοχής, την αναθεώρηση του συντάγματος, την ανάγκη διευθέτησης του χρέους και τον καθορισμό των εκλογών εντός του νέου έτους.