Παγκόσμια ημέρα προσφύγων
Διονύσης Γουσέτης, Αυγή, Δημοσιευμένο: 2004-06-19
Τιμώντας την αυριανή παγκόσμια ημέρα για τους πρόσφυγες, θα σας πω μιαν ιστορία: Στις 29 Ιανουαρίου ναυάγησε έξω από την Κάρυστο ένα πλοιάριο που μετέφερε αλλοδαπούς. Πολλοί από αυτούς πνίγηκαν. Διασώθηκαν 26 αλλοδαποί, οι οποίοι κρατήθηκαν στο Αστυνομικό Τμήμα Καρύστου. Δεκαέξι από τους ναυαγούς (11 Αφγανοί και 5 Παλαιστίνιοι) υπέβαλαν, με τη βοήθεια της Διεθνούς Αμνηστίας, στις 31/1 αίτηση παροχής ασύλου. Η αίτηση αυτομάτως τους εξαιρεί από τις διατάξεις του Ν.2910/2001 περί αλλοδαπών και τους υπάγει στο Π.Δ. 61/1999 περί αιτούντων άσυλο, για τους οποίους, σύμφωνα με το 6ο Πρωτόκολλο της Συνθήκης του Άμστερνταμ (το καλούμενο και Πρωτόκολλο Αθνάρ), απαγορεύεται ρητά να απελαθούν, ακόμη και αν έχει ήδη κινηθεί σε βάρος τους διαδικασία απέλασης,. Μάλιστα, η Διεθνής Αμνηστία ενημέρωσε εγγράφως για το γεγονός αυτό την Εισαγγελία Πρωτοδικών Ευβοίας, την Αστυνομική Διεύθυνση Ευβοίας και το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.
Από τις 31/1 έως τις 4/2, οι δικηγόροι των αιτούντων άσυλο επικοινώνησαν
επανειλημμένα με τις αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές της περιοχής, χωρίς
αυτές να τους ενημερώσουν -όπως θα είχαν υποχρέωση- για οποιαδήποτε ενέργεια σχετική με απέλαση. Πέρασαν αρκετές ημέρες και μόλις στις 9 Φεβρουαρίου ένας δικηγόρος των αιτούντων άσυλο πληροφορήθηκε από την Αστυνομική Διεύθυνση Ευβοίας ότι η διαδικασία απέλασης είχε κινηθεί ήδη από τις 30/1 και οι αποφάσεις απέλασης είχαν εκδοθεί από τις 2/2, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις επίσημες ημερομηνίες των σχετικών εγγράφων.
Σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού» (ομπρέλα 560 ΜΚΟ) την τελευταία δεκαετία σκοτώθηκαν 5.000 δραπέτες, την ώρα που -κουβαλώντας στις πλάτες τους τίποτα περισσότερο από τα ρούχα τους, ίσως και τους εφέστιους θεούς τους- αναζητούσαν άσυλο στην Ευρώπη. Ξέφυγαν το θάνατο στις χώρες τους για να τον βρουν στα νερά της Μεσογείου, στα στενά του Γιβραλτάρ, στα ναρκοπέδια του Έβρου. Σε κάποιους ο θάνατος έφτασε με τη μορφή ασφυξίας σε κοντέϊνερς ή σε αυτοκίνητα –ψυγεία. Κάποιοι άλλοι αυτοκτόνησαν μέσα σε ευρωπαϊκά κελιά.
Αλλά και οι συντριπτικά περισσότεροι από όσους καταφέρνουν να κάνουν αίτηση για χορήγηση ασύλου αντιμετωπίζουν την απόρριψή της και την απέλαση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αρκετοί χρησιμοποιούν τη διαδικασία ασύλου ως κάλυμμα για οικονομική μετανάστευση. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία και για την αναλγησία των ευρωπαϊκών κρατών: τον περασμένο Μάρτιο, οι Βρετανοί απέλασαν τον τριαντατριάχρονο Κολομβιανό Τζων Ρέϋες Πράντο στην πατρίδα του, μετά την απόρριψη της αίτησης ασύλου. Η απόρριψη ελήφθη με το σκεπτικό ότι η Κολομβία είναι «ασφαλής χώρα». Ένα μήνα μετά την απέλασή του, ο Τζων Ρέϋες Πράντο δολοφονήθηκε με πυροβολισμούς από δυο κουκουλοφόρους μοτοσικλετιστές.
Όμως, η αρχική ιστορία που σας είπα δεν είναι τυπικό δείγμα αυτής της ευρωπαϊκής αναλγησίας. Είναι χειρότερη: στην αναλγησία έχει προστεθεί η τοπική πινελιά της ασυνειδησίας, ανακατεμένης με τσαπατσουλιά, με άγνοια του προσφυγικού δίκαιου και με αδιαφορία. Το μίγμα οδηγεί στην παραβίαση της νομοθεσίας από αυτούς που τάχτηκαν να την περιφρουρούν. Σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε. δεν συμβαίνει να απελαύνουν αλλοδαπούς που υποβάλουν αίτηση χορήγησης ασύλου χωρίς να εξετάσουν την αίτηση.
Αλλά ακόμα και τις φορές που η χώρα του «ξενίου Διός» δεν απελαύνει τον αιτούντα άσυλο χωρίς να εξεταστεί η αίτησή του, η πιθανότητα να εγκριθεί η αίτηση και να μην απελαθεί τελικά είναι μόλις 1%, ενώ στην Ε.Ε. κατά μέσον όρο είναι 20%. Για το ελληνικό κράτος δηλαδή, σχεδόν κανείς «ξένος» δεν είναι κυνηγημένος από καθεστώτα που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για το ελληνικό κράτος ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος σε ποσοστό 99%.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες εξέφρασε την ανησυχία της γι’ αυτή τη θλιβερή ελληνική πρωτιά, ενώ το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων χαστούκισε τις αρχές με τη δήλωση: «Εξετάζοντας τους ανθρώπους που καταφεύγουν στην Ελλάδα, διαπιστώσαμε ότι το 20% αυτών που ζητούν άσυλο έχουν υποστεί και βασανιστήρια». Πώς όμως να πείσεις το κράτος ότι οι πρόσφυγες είναι περισσότεροι από τους… τρεις, στους οποίους χορήγησε άσυλο πέρυσι, επί συνόλου 5.228 αιτήσεων;
Πώς να πείσεις και τους -πρώτους στην Ευρώπη σε ξενοφοβία- Έλληνες, που θα σου απαντήσουν ότι «τα ήθελαν και τα έπαθαν, αφού μας κουβαλήθηκαν παράνομα», χωρίς ποτέ να ενδιαφερθούν να μάθουν πώς κατέληξαν οι φουκαράδες στην παρανομία. Αυτούς τους Έλληνες περισσότερο τους ενδιαφέρει να ταυτιστούν με την ομάδα τους στο ποδόσφαιρο ή με τον Ρουβά στη Γιουροβίζιον, παρά με τον πόνο των συνανθρώπων.
Από τις 31/1 έως τις 4/2, οι δικηγόροι των αιτούντων άσυλο επικοινώνησαν
επανειλημμένα με τις αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές της περιοχής, χωρίς
αυτές να τους ενημερώσουν -όπως θα είχαν υποχρέωση- για οποιαδήποτε ενέργεια σχετική με απέλαση. Πέρασαν αρκετές ημέρες και μόλις στις 9 Φεβρουαρίου ένας δικηγόρος των αιτούντων άσυλο πληροφορήθηκε από την Αστυνομική Διεύθυνση Ευβοίας ότι η διαδικασία απέλασης είχε κινηθεί ήδη από τις 30/1 και οι αποφάσεις απέλασης είχαν εκδοθεί από τις 2/2, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τις επίσημες ημερομηνίες των σχετικών εγγράφων.
Σύμφωνα με το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά του Ρατσισμού» (ομπρέλα 560 ΜΚΟ) την τελευταία δεκαετία σκοτώθηκαν 5.000 δραπέτες, την ώρα που -κουβαλώντας στις πλάτες τους τίποτα περισσότερο από τα ρούχα τους, ίσως και τους εφέστιους θεούς τους- αναζητούσαν άσυλο στην Ευρώπη. Ξέφυγαν το θάνατο στις χώρες τους για να τον βρουν στα νερά της Μεσογείου, στα στενά του Γιβραλτάρ, στα ναρκοπέδια του Έβρου. Σε κάποιους ο θάνατος έφτασε με τη μορφή ασφυξίας σε κοντέϊνερς ή σε αυτοκίνητα –ψυγεία. Κάποιοι άλλοι αυτοκτόνησαν μέσα σε ευρωπαϊκά κελιά.
Αλλά και οι συντριπτικά περισσότεροι από όσους καταφέρνουν να κάνουν αίτηση για χορήγηση ασύλου αντιμετωπίζουν την απόρριψή της και την απέλαση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αρκετοί χρησιμοποιούν τη διαδικασία ασύλου ως κάλυμμα για οικονομική μετανάστευση. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία και για την αναλγησία των ευρωπαϊκών κρατών: τον περασμένο Μάρτιο, οι Βρετανοί απέλασαν τον τριαντατριάχρονο Κολομβιανό Τζων Ρέϋες Πράντο στην πατρίδα του, μετά την απόρριψη της αίτησης ασύλου. Η απόρριψη ελήφθη με το σκεπτικό ότι η Κολομβία είναι «ασφαλής χώρα». Ένα μήνα μετά την απέλασή του, ο Τζων Ρέϋες Πράντο δολοφονήθηκε με πυροβολισμούς από δυο κουκουλοφόρους μοτοσικλετιστές.
Όμως, η αρχική ιστορία που σας είπα δεν είναι τυπικό δείγμα αυτής της ευρωπαϊκής αναλγησίας. Είναι χειρότερη: στην αναλγησία έχει προστεθεί η τοπική πινελιά της ασυνειδησίας, ανακατεμένης με τσαπατσουλιά, με άγνοια του προσφυγικού δίκαιου και με αδιαφορία. Το μίγμα οδηγεί στην παραβίαση της νομοθεσίας από αυτούς που τάχτηκαν να την περιφρουρούν. Σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε. δεν συμβαίνει να απελαύνουν αλλοδαπούς που υποβάλουν αίτηση χορήγησης ασύλου χωρίς να εξετάσουν την αίτηση.
Αλλά ακόμα και τις φορές που η χώρα του «ξενίου Διός» δεν απελαύνει τον αιτούντα άσυλο χωρίς να εξεταστεί η αίτησή του, η πιθανότητα να εγκριθεί η αίτηση και να μην απελαθεί τελικά είναι μόλις 1%, ενώ στην Ε.Ε. κατά μέσον όρο είναι 20%. Για το ελληνικό κράτος δηλαδή, σχεδόν κανείς «ξένος» δεν είναι κυνηγημένος από καθεστώτα που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Για το ελληνικό κράτος ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος σε ποσοστό 99%.
Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες εξέφρασε την ανησυχία της γι’ αυτή τη θλιβερή ελληνική πρωτιά, ενώ το Ιατρικό Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων χαστούκισε τις αρχές με τη δήλωση: «Εξετάζοντας τους ανθρώπους που καταφεύγουν στην Ελλάδα, διαπιστώσαμε ότι το 20% αυτών που ζητούν άσυλο έχουν υποστεί και βασανιστήρια». Πώς όμως να πείσεις το κράτος ότι οι πρόσφυγες είναι περισσότεροι από τους… τρεις, στους οποίους χορήγησε άσυλο πέρυσι, επί συνόλου 5.228 αιτήσεων;
Πώς να πείσεις και τους -πρώτους στην Ευρώπη σε ξενοφοβία- Έλληνες, που θα σου απαντήσουν ότι «τα ήθελαν και τα έπαθαν, αφού μας κουβαλήθηκαν παράνομα», χωρίς ποτέ να ενδιαφερθούν να μάθουν πώς κατέληξαν οι φουκαράδες στην παρανομία. Αυτούς τους Έλληνες περισσότερο τους ενδιαφέρει να ταυτιστούν με την ομάδα τους στο ποδόσφαιρο ή με τον Ρουβά στη Γιουροβίζιον, παρά με τον πόνο των συνανθρώπων.
