Κουκουλοφόροι «ευέλπιδες»;

Συμπληρώθηκαν πρόσφατα 38 χρόνια από το πραξικόπημα των συνταγματαρχών. Γράφτηκαν ενδιαφέροντα πράγματα. Αλλά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο ένα γεγονός που συνέπεσε με την επέτειο και που θα έπρεπε να μας ανησυχήσει.

Εκείνες τις ημέρες στη Σχολή Ευελπίδων φιλοξενούσαν τούρκους αξιωματικούς. Προφανώς κάποιοι διαφωνούσαν. Δεν τόλμησαν να το εκφράσουν δημόσια. Αλλά πήραν μια τουρκική σημαία, τη λέρωσαν και την κατέστρεψαν. Ανώνυμα και θρασύδειλα. Ισως φορούσαν και κουκούλες. Η ηγεσία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων αναγκάστηκε να δώσει εξηγήσεις στην ηγεσία των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. «Μας ζήτησαν συγγνώμη» είπαν οι τούρκοι αξιωματικοί. Ελπίζω να μην υπερβάλλουν.

Το επεισόδιο, που δεν έχει αμφισβητηθεί, είναι σοβαρό. Αλλά δεν απασχόλησε ιδιαίτερα, σχολιάστηκε ελάχιστα (με εξαίρεση την «Αυγή») και συνεπώς λίγοι τελικά κατάλαβαν τι ακριβώς έγινε. Μπορούσε να έχει δυσάρεστες συνέπειες για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, λες και δεν μας φτάνουν όλα τα άλλα. Είναι σε πλήρη αντίθεση με στοιχειώδεις κανόνες φιλοξενίας. Και αποτελεί βαρύτατο κρούσμα απειθαρχίας μέσα σε στρατιωτικό χώρο.

Η Σχολή Ευελπίδων δεν είναι κάποιο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο όπου τόσα παιδιά, καλοπροαίρετα και μη, καίνε κάπου κάπου ό,τι δεν ταιριάζει με τις δοξασίες τους. Η Σχολή Ευελπίδων παράγει αξιωματικούς. Οι αξιωματικοί έχουν τη διαχείριση των φαντάρων, που τους οφείλουν υπακοή. Και επίσης των όπλων, μικρών και μεγάλων, που οι πολίτες πληρώνουν τόσο ακριβά για να εξασφαλίζεται η άμυνα της χώρας. Οχι όπως το αποφασίζει ο κάθε γαλονάς. Αλλά σύμφωνα με τις επιλογές και τις αποφάσεις της νόμιμης, υπόλογης στον λαό, δημοκρατικής πολιτικής εξουσίας της χώρας. Αυτή η εξουσία αποφάσισε να καλέσει εδώ τούρκους αξιωματικούς και να τους φιλοξενήσει. Η πράξη όσων ασχημόνησαν ισοδυναμεί συνεπώς με απείθεια. Εχει ορισμένα χαρακτηριστικά μίνι πραξικοπήματος. Διότι όποιος πράττει τα ελάχιστα μπορεί αύριο να πράξει και τα μέγιστα. Το μάθαμε και το 1967.

Το ουσιαστικό πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο ως προς τα «δικά μας», η πράξη αυτή καθαυτή, αλλά το πώς λειτουργεί η Σχολή Ευελπίδων. Ποια «ιδεολογία» μεταλαμπαδεύεται στους σπουδαστές της και από ποιους. Ποιο είναι το αίσθημα ευθύνης των υπευθύνων της. Καθώς και της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του υπουργείου Εθνικής Αμυνας. Αρσακειάδες είναι όλοι τους; Μόνο αυτές, στις αρχές του περασμένου αιώνα, «απαντούσαν με τη σιωπή τους».

Εχει διαπιστωθεί και καταγγελθεί ότι η λεγόμενη «νέα διακυβέρνηση» μάζεψε ό,τι πιο πεπαλαιωμένο από τις ομάδες των αποστράτων της Νέας Δημοκρατίας και των υπερεθνικιστικών δικτύων για να αποκαταστήσει, λέει, την αξιοκρατία στις Ενοπλες Δυνάμεις και στις διάφορες παράλληλες δομές της εθνικής άμυνας. Ηταν ήδη παράδεισος μισαλλοδοξίας, κυρίως στον τομέα της στρατιωτικής παιδείας, επί εθνικιστικού ΠαΣοΚ· και όχι μόνο. Να πιστέψουμε ότι τώρα φτάσαμε αισίως και στην παραγωγή σταγονιδίων;

Οσοι ενέχονται σε αυτά δεν θα έπρεπε να έχουν θέση στο στράτευμα. Είτε ως διδάσκοντες είτε ως διδασκόμενοι. Αν είναι πραγματικά λίγοι τόσο το καλύτερο· αλλά πρέπει να πάνε στα σπίτια τους. Αν είναι περισσότεροι, η πολιτεία, πέρα από πολιτικές διαφορές, οφείλει στους πολίτες μέτρα και αλλαγές.

Ετσι όπως ξεκίνησαν τα πράγματα, με το «μπλακ άουτ» που επιβλήθηκε (μάθαμε όλες τις σχετικές ειδήσεις από τους Τούρκους!), οι ανακρίσεις που διατάχτηκαν στο ΥΕΘΑ δεν πείθουν. Δύσκολα θα πείσουν τα συμπεράσματα των όποιων ανακριτών. Οπως ως σήμερα δεν έχουν πείσει μήτε τους νεοδημοκράτες τα διάφορα καμώματα του κ. δυστυχώς πάντα υπουργού και των συνεργατών του.

Μα πασχαλιάτικο θέμα είναι αυτό, θα πουν ίσως ορισμένοι από όσους το προσέξουν. Θα τους θυμίσω ότι και το πραξικόπημα σχεδόν πασχαλιάτικο ήταν.