Ποδοσφαιροαθλητικές κυβερνητικές γελοιότητες

Κάθαρση στο ποδόσφαιρο μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος αθλητικού οικοδομήματος, με την πολιτεία να βρυχάται απειλώντας και παράλληλα να συμπεριφέρεται ως Πόντιος Πιλάτος είναι αδύνατον να επιτευχθεί. Και αυτό γιατί το επίσημο Ελληνικό κράτος δεν αντιμετώπισε τον επαγγελματικό αθλητισμό και του ποδοσφαίρου συμπεριλαμβανομένου, ως παραγόμενο προϊόν της αναπτυσσόμενης διεθνώς βιομηχανίας παραγωγής αθλητικού θεάματος. Επέβαλε υποχρεωτικά στο χώρο το θεσμό των ανωνύμων αθλητικών εταιρειών (ν. 879/79) και αντί να τις αφήσει ελεύθερες να λειτουργήσουν μέσα στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς και στις συνθήκες και τους κανόνες που ο ίδιος ο οικονομικός ανταγωνισμός επιβάλει, τις μετέτρεψε ουσιαστικά σε ΔΕΚΟ, σε κρατικοσυντηρούμενα εξαμβλώματα, σε ιδιότυπες υπερχρεωμένες «δημόσιες επιχειρήσεις». Η συνεχής άμεση ή έμμεση κρατική-κυβερνητική χρηματοδότηση μέσω των κονδυλίων του ΟΠΑΠ, των κρατικών τηλεοπτικών καναλιών, των δημόσιων οργανισμών του ευρύτερου δημόσιου τομέα, η κατ’ εξακολούθηση ρύθμιση και εξάλειψη των χρεών και των οφειλών τους στο δημόσιο καθώς και η σχεδόν ανέξοδη για τις Π.Α.Ε. χρησιμοποίηση των κρατικών σταδίων, δημιούργησε ένα υπερτροφικό ποδοσφαιρικό εξαρτώμενο οικοδόμημα ανοχύρωτο και απροστάτευτο στην οικονομία ,αλλά και στους εκπροσώπους του μαύρου χρήματος.

Περισσότερες από 70 Π.Α.Ε. λειτουργούν ή καλύτερα υπολειτουργούν σε Πανελλαδικό επίπεδο, ποσοστό ιδιαίτερα υψηλό σε σχέση με τον πληθυσμό μας και σε σύγκριση με τις ανεπτυγμένες ποδοσφαιρικά Ευρωπαϊκές χώρες. Στις ίδιες χώρες τα έσοδα των ομάδων-εταιριών προέρχονται κατά 33% από τις χορηγίες ( σχεδόν εξ ολοκλήρου από τον ιδιωτικό τομέα ), 33% από τις πωλήσεις προϊόντων και τηλεοπτικών συμβολαίων και το υπόλοιπο 33-34% από τα εισιτήρια των αγώνων τους ( ποσοστό πληρότητας των γηπέδων τους πάνω από 90% ). Στην Ελλάδα τα αντίστοιχα ποσοστά είναι περίπου 90% από τις χορηγίες (σχεδόν αποκλειστικά από το δημόσιο ) και το υπόλοιπο 10% από πωλήσεις προϊόντων και εισιτήρια ( ποσοστό πληρότητας των ελληνικών γηπέδων 23 με 25% ).

Εάν η κυβέρνηση επιθυμεί πραγματικά να εξυγιάνει το ποδοσφαιρικό εξάμβλωμα που η ίδια και οι προκάτοχοι της δημιούργησαν, ας αφήσει τους λεονταρισμούς και τα κροκοδείλια δάκρυα για την ανάπτυξη του αθλήματος στο περιθώριο και ας απορρίψει την Σοβιετικού τύπου σχέση που έχει με τις ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες. Το ποιες και πόσες ομάδες-εταιρείες θα επιζήσουν, το πώς θα διαρθρωθούν στις επαγγελματικές τους κατηγορίες, το που θα βρουν έσοδα για να επιβιώσουν, το πώς θα πλασαριστούν στην Ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική αγορά, αφορά αποκλειστικά τις ίδιες. Αφορά την υπανάπτυκτη και ασφυκτικά ελεγχόμενη από το κράτος βιομηχανία, προβληματική και υπό πτώχευση βιοτεχνία για να ακριβολογούμε, παραγωγής ποδοσφαιρικού θεάματος. Η ίδια η αγορά και οι κανόνες του ανταγωνισμού είναι ικανή από μόνη της να εξυγιάνει και να αναπτύξει το προϊόν, να ενεργοποιήσει τα όποια αντανακλαστικά επιβίωσης του ποδοσφαίρου. Σε κάθε περίπτωση ας το αφήσουμε από μόνο του να αναζητήσει και να καταλάβει το όποιο μερίδιο της αγοράς του ανήκει, μόνο του χωρίς το δημόσιο χρήμα και την χρησιμοποίηση της κρατικής περιουσίας.