«Πατρίς, θρησκεία, Ροδόπη, οικογένεια»

Είναι έκδηλη η μετεκλογική ανησυχία της Νέας Δημοκρατίας, ότι ενδεχόμενη είσοδος της Νίκης στην επόμενη Βουλή θα μπορούσε να περιορίσει το εύρος της αυτοδυναμίας της. Η αγωνία όμως αυτή την έχει στρέψει σε μια προσπάθεια επαναπατρισμού των ακροδεξιών ψήφων και επαναπροσδιορισμού της ατζέντας της. Η πρώτη, αντανακλαστική αντίδραση του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά την αναμέτρηση και τα υψηλά ποσοστά της Νίκης, ήταν η μετάβαση στο Αγιον Ορος – επίσκεψη που αναβλήθηκε τελικά λόγω κορωνοϊού.

Φαίνεται άλλωστε ότι η παρέμβαση του αρχιεπισκόπου και της Ιεράς Συνόδου κρίθηκε αποτελεσματικότερη για τη νουθεσία των μοναχών από μια επίσκεψη του νικητή των εκλογών.

Εκτοτε όμως βλέπουμε να συνεχίζεται η εμμονική αντιπαράθεση της Ν.Δ. με τον ΣΥΡΙΖΑ περί Ροδόπης και τουρκικού προξενείου, η οποία δεν έχει στόχο τόσο την αξιωματική αντιπολίτευση όσο την επίδειξη «πατριωτικών» και πάνω απ’ όλα αντιτουρκικών διαπιστευτηρίων. Το ταξίδι της πρώην υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη στην περιοχή και το επιτιμητικό – πατερναλιστικό ύφος της απέναντι σε μέλη της μειονότητας, σε αυτό το πλαίσιο μπορούν να ερμηνευθούν. Το ίδιο και η αιφνιδιαστική ιδέα για υπουργείο Οικογένειας, η οποία συνέπεσε με τις διακηρύξεις του Κυριάκου Μητσοτάκη για την Ημέρα Περηφάνιας. Ετσι, τη στιγμή που στο ΤikTok, απευθυνόμενος στους νέους χρήστες – ψηφοφόρους έλεγε διάφορα προοδευτικά μέτρα για τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, ταυτόχρονα μιλώντας σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή με πιο συντηρητικό κοινό, εξηγούσε πώς θα αντιμετωπίσει το δημογραφικό πρόβλημα, συστήνοντας ένα νέο υπουργείο Οικογένειας – σε απάντηση στο αντίστοιχο τουρκικό;

Η επιλογή του ονόματος δεν είναι τυχαία. Θα μπορούσε να ονομαστεί «υπουργείο Ισότητας», αφού μεταξύ των αρμοδιοτήτων του θα είναι και η ισότητα. Οχι όμως: η επίκληση της ελληνικής οικογένειας και της υπογεννητικότητας κλείνει το μάτι στο ακροδεξιό ακροατήριο. To επιχείρημα πολλών απολογητών της Ν.Δ. είναι πως μόλις εξασφαλίσει την απαραίτητη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τότε θα μπορεί να ασκεί την πολιτική που ανταποκρίνεται στην ιδεολογία της και να απαγκιστρωθεί από τις ακροδεξιές εξαρτήσεις. Ανετη πλειοψηφία όμως διέθετε και στην πρώτη θητεία της. Γιατί λοιπόν δεν θέσπισε τον γάμο ομοφυλοφίλων; Γιατί δεν περιχαράκωσε τις σχέσεις της με την Εκκλησία; Γιατί συνέχισε τα pushbacks; Γιατί έκανε παράνομες υποκλοπές συνομιλιών πολιτικών αντιπάλων της; Γιατί «πάγωσε» την κύρωση των μνημονίων που προβλέπει η συμφωνία των Πρεσπών; Γιατί να θεωρήσουμε ότι όλα αυτά θα τα κάνει τώρα;