Με εθνικό αναστεναγµό ανακούφισης αποχαιρετήσαµε και αυτήν τη φορά την τρόικα, έχοντας εξασφαλίσει ότι η τρίτη δόση του δανείου θα εισρεύσει στα κρατικά ταµεία µέσα στον Δεκέµβριο από το ΔΝΤ, αρχές Ιανουαρίου από τις χώρες της ευρωζώνης. Από ό,τι φαίνεται τουλάχιστον, διότι εκκρεµεί ακόµα η απόφαση του Συµβουλίου των Υπουργών. Εφόσον όµως η εισήγηση Ευρωπαϊκής Επιτροπής και Κεντρικής Τράπεζας είναι θετική, η έγκριση µάλλον θα πρέπει να αναµένεται χωρίς άλλες εµπλοκές. Εχουµε συνεπώς ένα τρίµηνο µπροστά µας να αντιµετωπίσουµε τα δύσκολα προβλήµατα µε τα δικά µας κριτήρια, ώσπου να επιστρέψουν οι ελεγκτές ενόψει της επόµενης δόσης.

Πολύ πιο σκληρός από όσο σχεδιαζόταν αρχικά είναι ο προϋπολογισμός που κατέθεσε την Πέμπτη στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Τετραπλάσια από όση είχε προβλεφθεί στο Μνημόνιο για το 2011 είναι η «δημοσιονομική προσαρμογή», δηλαδή η μείωση του ελλείμματος, που επιδιώκεται τώρα: 2% του ΑΕΠ αντί 0,5%, 5 δισ. ευρώ αντί 1,5 δισ.. Και αυτό με την προϋπόθεση ότι θα επαληθευθεί η κυβερνητική εκτίμηση για το φετεινό έλλειμμα στο 9,4% του ΑΕΠ.

Το διαχρονικό πλέον άσμα του Δ. Σαββόπουλου για τον χειμώνα ετούτο που άμα τον πηδήξουμε θα καθαρίσουμε για άλλα 10 χρόνια συνοψίζει με τον πιο δραματικό τρόπο την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και αυτή που μας περιμένει, όπως αποτυπώθηκε και στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε στη Βουλή. Οσοι λοιπόν είχαν την ψευδαίσθηση ότι η κρίση μπορεί να ξεπεραστεί με τη συνηθισμένη δόση σφιξίματος και μερικά μπαλώματα στον ξεχαρβαλωμένο κρατικό μηχανισμό, καλό θα είναι να προσαρμοστούν όσο το δυνατόν γρηγορότερα στην οδυνηρή πραγματικότητα που θα βιώσουμε...

Στα χρόνια της νεοδηµοκρατικής διακυβέρνησης, υπολογίζεται ότι προστέθηκαν στον ήδη υπεράριθµο δηµόσιο τοµέα της χώραςπερίπου 100.000 εργαζόµενοι.Υπολογίζεται, επίσης, ότι στη διάρκεια αυτήςτης χρυσής πενταετίας το ετήσιο κόστος του Eλληνικού Δηµοσίου (µισθολογικό κυρίως) σχεδόν διπλασιάστηκε. Και µια προσεκτικότερη µατιά στα στοιχεία ορισµένων ΔΕΚΟ, όπως ο ΟΣΕ, αποκαλύπτει ότι ακόµη και εκεί όπου ο αριθµός των εργαζοµένων µειώθηκε, το µισθολογικό κόστος διπλασιάστηκε.

Οι ακροβασίες με τις οποίες η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει το Σχέδιο Προϋπολογισμού 2011, σύμφωνα με τις επιταγές του Μνημονίου, δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν την ουσία του. Πρόκειται για ένα δυσβάστακτο προϋπολογισμό, χωρίς αναπτυξιακή προοπτική, όπου και πάλι τα βάρη του, τα συνολικά μέτρα ύψους 14δις ευρώ, θα κληθούν να τα υποστούν τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Η συνεχής πυροδότηση του ΦΠΑ για τα είδη διατροφής και τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, μαζί και η αύξηση των έμμεσων φόρων θα παροξύνουν την άνοδο του πληθωρισμού, θα συντελέσουν στην περαιτέρω αφαίμαξη των μισθωτών, συνταξιούχων και ανέργων και θα έχουν και άμεσες επιπτώσεις στο τζίρο των χειμαζόμενων μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

O Στέφανος Μπαγεώργος, μέλος της Εκτ. Επιτροπής της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, μιλώντας σε τηλεοπτική εκπομπή (Κανάλι 10), τόνισε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Ο κ. Πρωθυπουργός ζήτησε συναίνεση από τις πολιτικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση της κρίσιμης οικονομικής κατάστασης. Ζήτησε δηλαδή συναίνεση για να συνεχίσει την πολιτική του, που έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση της πραγματικής ανεργίας περίπου στο 20%, την αύξηση του πληθωρισμού, την ύφεση 4,5% στην οικονομία και την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων υπέρ των εργοδοτών και σε βάρος των εργαζομένων. Συναίνεση σ’ αυτή την πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτό που επείγει είναι η αλλαγή της ακολουθούμενης πολιτικής, η άρση των βαρών από τις πλάτες του κόσμου της μισθωτής εργασίας, ο επανακαθορισμός του προτύπου ανάπτυξης, η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και η ανατροπή της πελατειακής διαχείρισης των προνομίων και της φοροδιαφυγής».

‘ Εμείς, ως Δημοκρατική Αριστερά, έχουμε τοποθετηθεί σαφέστατα. Είμαστε υπέρ των ελληνικών και ξένων επενδύσεων. Αλλά, πάνω σε ποια βάση όμως θα οικοδομήσουμε το μέλλον της χώρας; Το μέλλον, το οποίο δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιδεινωθεί, να υπονομευθεί και μάλιστα σε συνθήκες και καταστάσεις μη ανατρέψιμες. θεωρούμε ότι πρέπει να αναβαθμιστεί ολόκληρο το θεσμικό πλαίσιο, να παταχθεί η διαφθορά ώστε να προαχθεί η καινοτομία και οι επωφελείς επενδύσεις τόσο του εσωτερικού όσο και του εξωτερικού.

Τα μεγέθη ελλείμματος και χρέους είχαν προαναγγελθεί.
Αποτελούν μια ακόμη δραματική πραγματικότητα, που μαζί με την παντελή έλλειψη ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας αλλά και τις ακολουθούμενες πολιτικές της κυβέρνησης προοιωνίζονται ένα ζοφερό μέλλον για την χώρα.
Η προεκλογική περίοδος αλλά και τα αποτελέσματα των εκλογών ανέδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία αναζητά ένα δίκαιο δρόμο μείωσης των ελλειμμάτων, της απεξάρτησης από την υπερχρέωση και επομένως την ανατροπή της πελατειακής διαχείρισης των προνομίων και της φοροδιαφυγής.
Η ελληνική κοινωνία διεκδικεί την άρση των ανισοτήτων και των βαρών από τις πλάτες του κόσμου της μισθωτής εργασίας, την αναδιανομή, την αλληλεγγύη και τον επανακαθορισμό του προτύπου ανάπτυξης.
Εμείς τοποθετούμαστε με αίσθημα ευθύνης για να υπάρξει διέξοδος υπέρ της κοινωνίας και όχι των ολίγων.

Εξαιρετικά δύσκολες διαγράφονται για την κυβέρνηση οι συζητήσεις με τους εκπροσώπους της Τρόικας αυτήν την εβδομάδα. Οι σημαντικές αποκλίσεις από τους φετεινούς στόχους, παρά τα μέχρι τώρα σκληρά περιοριστικά μέτρα, θα επιβάλουν ακόμα πιο αυστηρή εφαρμογή των όρων του Μνημονίου, ώστε να προσεγγιστούν οι στόχοι για το 2011. Την πίεση προς τη χώρα μας εντείνει άλλωστε η δραματική επιδείνωση της κρίσης στην Ιρλανδία και στην περιφέρεια της Ευρωζώνης γενικότερα, οι διαφωνίες εντός της Ένωσης, μεταξύ Γερμανίας και Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ιδίως.

Ο Δ. Χατζησωκράτης, υπεύθυνος για την οικονομική πολιτική της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ με αφορμή τις δηλώσεις Ζ.Κλ. Γιούνκερ για πρόσθετα μέτρα έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Όλοι οι Έλληνες έχουν την αίσθηση του δυσβάστακτου δρόμου που είναι μπροστά και υπολογίζουν ιδιαιτέρως την παρέμβαση του προέδρου του Eurogroup που ζητάει ακόμα περισσότερα μέτρα.

Όμως και οι εκλογές έδειξαν ότι η ελληνική κοινωνία ζητά δίκαιο δρόμο μείωσης των ελλειμμάτων, της εξάρτησης από την υπερχρέωση και επομένως να ανατραπεί η πελατειακή διαχείριση των προνομίων και της φοροδιαφυγής.»

Μετά την ψήφιση του Νόµου Λοβέρδου τον περασµένο Ιούλιο, το Ασφαλιστικό έχει περάσει από τα πρωτοσέλιδα στις πίσω σελίδες, σαν να το πήραµε πια απόφαση ότι µε τα πολλά (µε τις λαϊκές κουβέντες, το συγκινηµένο βλέµµα, τις δραµατικές αποστροφές κ.λπ.) ο τότε υπουργός Εργασίας κατάφερε να περάσει µια σηµαντική µεταρρύθµιση που, καλώς ή κακώς, «λύνει το Ασφαλιστικό».
Είναι έτσι; Εν µέρει ναι.
Επειτα από δύο δεκαετίες παλινωδιών (και µέσα σε δύο µήνες από την υπογραφή του Μνηµονίου), η Βουλή ψήφισε έναν νόµο που νοικοκυρεύει το ισχύον Ασφαλιστικό και θέτει τις βάσεις για ένα βιωσιµότερο, δικαιότερο και διαφανέστερο σύστηµα συντάξεων από το 2015.

Σύμπτωση: 48 ώρες πριν από τις δικές μας εκλογές, από την άλλη άκρη της Ευρώπης, η κυβέρνηση της Ιρλανδίας έκανε μια ανακοίνωση που θα μπορούσε να εκληφθεί και ως ακούσια παρέμβαση στον ελληνικό προεκλογικό διάλογο: Ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει περικοπές ύψους 6 δισ. ευρώ μέσα στο 2011 και, συνολικά, ύψους 15 δισ. ευρώ μέχρι το 2014.